II OSK 1768/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 387/09 o odrzuceniu skargi H. I. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę H. I. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2009 r. (doręczonym w dniu 25 czerwca 2009 r.) wezwano skarżącą do nadesłania 5 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak formalny w postaci odpisów skargi został uzupełniony w zakreślonym terminie, nie został natomiast uiszczony wpis sądowy. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 24 sierpnia 2009 r. Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2009 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek strony. W skardze kasacyjnej od postanowienia z dnia 20 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej wyznaczona z urzędu wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazała, że Sąd zastosował zbyt restrykcyjną sankcję, podczas gdy z okoliczności sprawy - późniejszego zwolnienia skarżącej od kosztów postępowania oraz zamiaru złożenia wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych w terminie zakreślonym przez Sąd do opłacenia skargi, od którego odwiodła skarżącą pracownica Sądu sugerując, że wniosek złożony w innej sprawie jest skuteczny również i w tej, wynika, że skarżąca bez własnej winy uchybiła terminowi do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto na skutek przyznania skarżącej prawa pomocy odpadła przyczyna odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Strona skarżąca wezwana do uiszczenia opłaty sądowej może skutecznie złożyć wniosek o zwolnienie jej od kosztów postępowania we wskazanym jej przez sąd terminie zakreślonym w wezwaniu do uiszczenia opłaty. Wskazać również należy, że wniosek ten wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje natomiast zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. post. NSA z 23 czerwca 2004 r., FZ 125/04). Wobec powyższego należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji wobec nieopłacenia skargi przez H, I. w siedmiodniowym terminie od daty doręczenia zarządzenia, odrzucił jej skargę na podstawie powołanego wyżej art. 220 § 3 p.p.s.a. Przyznanie zaś skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym w oparciu o wniosek złożony po upływie 7 dniowego terminu do uiszczenia wpisu, wbrew oczekiwaniom skarżącej, nie może stać się okolicznością powodującą uwzględnienie skargi kasacyjnej i przyjęcie nieopłaconej skargi do rozpoznania. Zauważyć ponadto należy, że skarżąca zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., których to przepisów Sąd nie stosował i nie mógł w niniejszej sprawie zastosować. Przepisy te odnoszą się bowiem do braków formalnych skargi, do takich zaś braków nie zalicza się opłaty sądowej. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić Sądowi I instancji, iż zaskarżonym postanowieniem bezzasadnie odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.