IV Ka 1104/24

Суды общей юрисдикции2025-01-09

Номер дела

IV Ka 1104/24

Дата решения

2025-01-09

Тип

SENTENCE

Судьи

Hanna Bartkowiak (PRESIDING_JUDGE)

Правовое основание

Текст решения

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 9 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak Protokolant: p.o. stażysty Łukasz Drapała  przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald w Poznaniu Agnieszki Długołęckiej po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy  K. T. oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt VIII K 1023/22 1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. 2. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. W. H. kwotę 1033,20 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. 3. Zwalnia oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza mu opłaty za II instancję. Hanna Bartkowiak <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="8"/> <col width="2"/> <col width="11"/> <col width="44"/> <col width="21"/> <col width="66"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="96"/> <col width="4"/> <col width="19"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="60"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="20"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="3"> Sygnatura akt </td> <td colspan="4"> IV Ka 1104/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="2"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt VIII K 1023/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="7"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="13"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="9"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"/> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="17"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3">  3.1. </td> <td colspan="14"> Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Obrońca oskarżonego nie podniósł zarzutu obrazy przepisu postępowania w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, jednakże kwestionował w uzasadnieniu środka odwoławczego poprawność oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy. Krytyki wymagało zaniechanie wskazania odpowiedniego zarzutu w petitum apelacji. Sąd Okręgowy dostrzegając twierdzenia obrońcy zawarte w uzasadnieniu środka odwoławczego uznał za niezbędne w pierwszym rzędzie zbadania poprawności dokonanej w tej sprawie oceny dowodów. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie wiarygodności materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Okręgowego mieściła się ona granicach sędziowskiej swobody i została dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania dowodów ustanowionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Wobec powyższego Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ocenę dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd Rejonowy. Warto z tego miejsca podkreślić, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie, jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 46/24, Lex nr 3716556). Podkreślić jeszcze trzeba, że ustanowiony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną analizę, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKa 237/23, Lex nr 3693629). Przypomnienie powyższych kwestii było potrzebne, gdyż wszystkie argumenty obrońcy dotyczące błędnej oceny dowodów opierały się na apriorycznym założeniu o wiarygodności jedynego korzystnego dla oskarżonego dowodu w postaci wyjaśnień K. T. i jednoczesnym odrzuceniu wszystkich dowodów nie będących z nim w zgodzie. Zabrakło przy tym w złożonym środku odwoławczym przekonującego uzasadnienia stanowiska w omawianej kwestii, zgodnego z dyrektywami ustanowionymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Taki sposób podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji był nieskuteczny i nie zasługiwał na aprobatę organu odwoławczego. Wobec rozstrzygnięcia zagadnień związanych z oceną dowodów zgromadzonych w tej sprawie możliwe było ustosunkowanie się do zgłoszonego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Konieczne jest wyjaśnienie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt VIII AKa 68/24, Lex nr 3748097). Jak wynika z powyższych rozważań skarżący nie wykazał żadnych faktycznych nieprawidłowości organu meriti w procesie weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego. Konsekwencją było zanegowanie omawianego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonego za przypisane mu przestępstwa gróźb karalnych oraz naruszenia nietykalności cielesnej, zarzutu który okazał się jedynie wyrazem subiektywnego stanowiska obrońcy sprowadzającego się do zanegowania faktu popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu w wyroku przestępstw. To całkowicie niesłuszne stanowisko obrońca oparł na dowodzie, któremu prawidłowo odmówiono przymiotu wiarygodności, a mianowicie części wyjaśnień oskarżonego K. T., które były sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami świadków M. G., M. J. oraz K. L.. Sprawstwo i wina podsądnego odnośnie przypisanych K. T. w wyroku czynów zabronionych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> zostało ustalone w sposób niewątpliwy w oparciu o wiarygodny materiał dowodowy wskazany i omówiony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Dowody te rzeczywiście współgrały ze sobą, tworząc logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego obraz przebiegu tych inkryminowanych zdarzeń. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w toku postępowania przygotowawczego nie zabezpieczono nagrań z monitoringu skoro ustalenie stanu faktycznego kontrolowanej sprawy było możliwe w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy o charakterze osobowym. W pełni zrozumiałym i oczekiwanym było w takiej sytuacji uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów i przypisanie mu w zaskarżonym wyroku przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. Sąd Okręgowy uznał zatem za w pełni prawidłowe poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał obrońca. Przeprowadzona w tej sprawie ocena dowodów była prawidłowa, a dokonane na jej podstawie ustalenia faktyczne trafne. Przeciwne wskazania obrońcy na ten temat zostały odrzucone przez organ odwoławczy jako nietrafione. Nie było powodów w takiej sytuacji do jakiejkolwiek ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="17"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3">  3.2. </td> <td colspan="14"> Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Kluczowe dla oceny tego zarzutu jest to, iż zarzut obrazy prawa materialnego odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa dokonanej przez sąd orzekający w sprawie oceny dowodów i dokonanych w oparciu o taką ocenę dowodów ustaleń faktycznych i wskazuje, że do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego została przez sąd zastosowana niewłaściwa subsumpcja ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt III KK 139/21, Lex nr 3333721). Skoro więc obrońca oskarżonego omawiany zarzut oparł na założeniu innego aniżeli ustalony przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego to zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wiarygodne dowody potwierdzają, że K. T. dopuścił się czynów zabronionych w sposób opisany w zaskarżonym wyroku, które wyczerpywały wszystkie ustawowe znamiona przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. Przeciwne stanowisko obrońcy było nietrafione. Tak więc należało stwierdzić, że przypisanie oskarżonemu winy i sprawstwa przez Sąd Rejonowy było w pełni uzasadnione. Obrońca oskarżonego w apelacji negował wystąpienie jednego ze znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, tj. uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione. Znamiennym, że dla bytu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> istotne jest nie tylko subiektywne odczucie pokrzywdzonego – obawa, że groźba zostanie spełniona musi być uzasadniona, ale też konieczne jest ustalenie, że w konkretnej sprawie każdy przeciętnie wykształcony i doświadczony życiowo człowiek, o zbliżonych do pokrzywdzonego cechach i osobowości, uznałby groźbę za realną i wzbudzającą obawę spełnienia ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt II AKa 179/22, Lex nr 2455584). Nawiązując do realiów kontrolowanej sprawy należy podkreślić, że w dniu 7 lipca 2022 r. oskarżony K. T. znajdował się w stanie wysokiej nietrzeźwości, od samego początku był bardzo negatywnie nastawiony do obu pokrzywdzonych, a prośby o pozostawienie ich w spokoju i umożliwienie swobodnej gry w koszykówkę tylko zwiększały niechęć i agresję oskarżonego wobec M. G. i M. J.. Oskarżony nie hamował się przed wypowiadaniem poważnych gróźb pod ich adresem, a dla unaocznienia im realności wypowiadanych gróźb przyniósł z domu na miejsce zdarzenia narzędzia w postaci dwóch młotków. Jednym z nich oskarżony zamachnął się w kierunku M. G., jednak szybka reakcja M. J. zapobiegła powstaniu szkód na zdrowiu pokrzywdzonego. Oskarżony był bardzo pobudzony, a przy tym mocno nietrzeźwy, co powodowało, że można było się spodziewać po nim nie tylko ataków słownych ale też fizycznych na osoby, które w danym momencie traktował jako swoich wrogów. W takich okolicznościach bez wątpliwości pokrzywdzeni mieli podstawy by uznać wypowiadane wobec nich przez oskarżonego groźby za realne i obawiać się ich spełnienia. Twierdzenia zawarte w apelacji jakoby fakt znacznego upojenia alkoholowego oskarżonego i odebranie mu młotków przez pokrzywdzonych miało świadczyć o braku możliwości spełnienia gróźb przez K. T. są bardzo subiektywne i nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Pokrzywdzeni składając zeznania wyraźnie wskazali, iż realnie obawiali się spełnienia gróźb wypowiadanych przez oskarżonego i każdy przeciętny obywatel znajdujący się na ich miejscu również miałby podstawy do obaw o realizację wypowiadanych gróźb. Warto wspomnieć, że oskarżony sam w swoich wyjaśnieniach podał, że jest nadpobudliwy i tego dnia zmieszał leki z alkoholem czego robić mu nie było wolno. Dla świadków zachowanie oskarżonego było nieprzewidywalne, agresywne, czego dowodem jest to, że nawet na koniec, po przewróceniu napastnika aż trzech mężczyzn musiało go trzymać, gdyż nadal był nastawiony wojowniczo, próbował kopać, pluł. W świetle powyższego ustalenie przez Sąd Rejonowy, że omawiane znamię przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> zostało spełnione było poprawne. Chybione były także twierdzenia obrońcy jakoby uderzenie M. J. głową w barki i klatkę piersiową oraz uderzenie pięścią w twarz było przypadkowe albowiem stoją one w opozycji do wniosków płynących z wiarygodnego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. Uzasadnianie przyjęcia przez oskarżonego postawy bokserskiej wobec M. J. i wyprowadzenia wobec niego kliku ciosów rzekomą obawą oskarżonego o jego pobicie przez pokrzywdzonych było zupełnie chybione i sprzeczne z wiarygodnym materiałem dowodowym. Bowiem to wyłącznie oskarżony wykazywał się agresywną postawą wobec pokrzywdzonych, których prowokował do bójki, natomiast pokrzywdzeni wielokrotnie prosili K. T. by dał im spokój i pozwolił na grę w koszykówkę, ich zaś działania wobec oskarżonego, jak choćby zabranie mu przyniesionych młotków, którymi wymachiwał, miały jedynie na celu obronę przez jego nieuprawnionym atakiem na ich dobra osobiste. Znamienne jest przy tym to, że oskarżony nie doznał żadnych obrażeń, mimo że miałby być na pozycji ofiary, a z zeznań pozostałych trzech uczestników zajścia wynikało, że bardzo uważali aby ich działania miały wyłącznie formę obronną. Nie było żadnych podstaw by twierdzić, tak jak to czynił obrońca, że naruszenie nietykalności cielesnej M. J. zostało podjęte w samoobronie i nie wyczerpywało ono znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. K. T. bez żadnych powodów zaatakował pokrzywdzonych i jego zachowanie wobec M. J. wyczerpywało wszystkie znamiona w/w przepisu. W takiej sytuacji przypisanie oskarżonemu obydwóch zarzucanych mu czynów było w pełni zasadne i poprawne. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przypisanie podsądnemu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> było konieczne albowiem stan faktyczny ustalony w oparciu o wiarygodne dowody wskazywał jasno, że K. T. swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona tego typu czynów zabronionych. Przeciwne stanowisko obrony na ten temat zostało odrzucone w toku kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="17"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3">  3.3. </td> <td colspan="14"> Rażąca niewspółmierność orzeczonej nawiązki na rzecz M. G. i M. J.. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Kontrola instancyjna współmierności orzeczonych na rzecz M. G. oraz M. J. środków kompensacyjnych nie potwierdziła by zadośćuczynienia za krzywdy zostały określone przez Sąd Rejonowy na zbyt wysokim poziomie. Błędem ze strony obrońcy oskarżonego było podważanie wysokości orzeczonych środków kompensacyjnych w oparciu o własne ustalenia faktyczne, a nie ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, które były w pełni prawidłowe (vide pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia). Skarżący niezasadnie twierdził, że żadne prawnie chronione interesy M. G. oraz M. J. nie zostały naruszone działaniem oskarżonego, a wulgarne zwroty wypowiadane pod adresem pokrzywdzonych przez podsądnego nie stanowiły gróźb karalnych. Apelujący przekonywał również, że uderzenia zadane przez K. T. M. J. były przypadkowe i wykonane wyłącznie w celu udaremnienia pokrzywdzonym i świadkowi K. L. obezwładnienia oskarżonego. Stwierdzenia te są zupełnie dowolne i sprzecznie z wnioskami wynikającymi z wiarygodnego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie. K. T. kierował groźby karalne (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>) pod adresem M. G. i M. J., groźby te były poważne, zwłaszcza gdy przyniósł on na miejsce zdarzenia dwa młotki i zaczął nimi wymachiwać, a następnie powoływał się na kolegów, z którymi chciał zaatakować. Znamienne jest przy tym, że oskarżony był wielokrotnie proszony przez pokrzywdzonych o pozostawienie ich w spokoju, oddalenie się od nich i umożliwienie swobodnej gry towarzyskiej w koszykówkę. Prośby te pozostały bez jakiejkolwiek pozytywnej reakcji ze strony podsądnego. Zamiast tego był on coraz bardziej agresywny i dalej kierował pod adresem pokrzywdzonych poważne groźby karalne. Zamach na dobro prawne jakim jest wolność człowieka, w tej sprawie spowodował niematerialne szkody dla obu pokrzywdzonych, właściwie wycenione przez Sąd I instancji. Nie sposób również przyjąć by uderzenia jakie oskarżony zadał M. J. były przypadkowe. Zachowanie to było celowe i nie miało na celu udaremnienia obezwładnienia oskarżonego przez pokrzywdzonych i świadka K. L.. Przeciwne tezy zawarte w apelacji nie zasługiwały na aprobatę. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił rozmiar krzywdy doznanej przez każdego z pokrzywdzonych i zasądził na ich rzecz zadośćuczynienie odpowiadające rozmiarowi tych krzywd. Rozmiar krzywd w stosunku do każdego z pokrzywdzonych został ustalony indywidualnie, wysokość zadośćuczynienia nie raziła surowością. Obrońca oskarżonego nie zdołał w żaden sposób podważyć ani prawidłowości określenia rozmiaru krzywd jakiej pokrzywdzeni doznali na skutek niezgodnego z prawem zachowanie oskarżonego, jak i współmierności orzeczonych na rzecz tych pokrzywdzonych środków kompensacyjnych. Podkreślić wyraźnie należy, że wśród kryteriów, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia, nie można dopatrywać się okoliczności związanych z możliwościami zarobkowymi oskarżonego i jego stanem majątkowym, bowiem okoliczności te nie wpływają na rozmiar wyrządzonej krzywdy ani na stopień winy sprawcy ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r., sygn.. akt II AKa 422/22, Lex nr 3523112). W świetle powyższego zbędne było powoływanie się przez apelującego na sytuację materialną oskarżonego. Na marginesie jedynie należało poczynić uwagę pod adresem Sądu I instancji, że prawidłowo środek kompensacyjny na rzecz M. J. jako pokrzywdzonego przestępstwem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a> powinien zostać orzeczony za każdy z czynów zabronionych osobno, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a>. Forma łącznego zadośćuczynienia w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksie karnym</a> nie jest bowiem przewidziana. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kk</a>. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek końcowy apelacji nie był skorelowany z treścią omówionego wyżej zarzutu apelacyjnego. Wniosek ten nie zasługiwał też na uwzględnienie z uwagi na bezzasadność tegoż zarzutu. Nie było powodów do ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia albowiem wyrok był w pełni słuszny i prawidłowy. Orzeczone środki kompensacyjne, wbrew odmiennym twierdzeniom obrony, nie były niewspółmierne do rozmiaru krzywd doznanych przez pokrzywdzonych. Nie było więc także podstaw do ingerencji w tę część wydanego orzeczenia. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Powodem utrzymania wyroku w mocy w całości była całkowita niezasadność zarzutu apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 440;art. 455)">art. 439, 440 i 455 kpk</a>, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. Kara zasadnicza była współmierna do wagi i okoliczności osądzanego przypadku. Nie było więc powodów dla ingerencji w wymiar kary zasadniczej. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"/> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 1.1. </td> <td colspan="12"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 2.1. </td> <td colspan="12"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 3.1. </td> <td colspan="12"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 4.1. </td> <td colspan="12"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="14"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 2. </td> <td colspan="14"> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616;art. 616 § 1;art. 616 § 1 pkt. 1)">art. 616 § 1 pkt 1 kpk</a> do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616;art. 616 § 2;art. 616 § 2 pkt. 2)">art. 616 § 2 pkt 2 kpk</a>). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 § 1 pkt 11 kpk</a> są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych. Obrońca oskarżonego w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu przed Sądem II instancji. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej odbywającej się w dniu 9 stycznia 2025 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną uwzględniającą to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764). Mając powyższe na względzie, Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. W. H. kwotę 1033,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 3. </td> <td colspan="14"> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze. K. T. ma problemy ze zdrowiem psychicznym, nie ma żadnego majątku, a nadto ciąży na nim obowiązek uiszczenia na rzecz pokrzywdzonych nawiązek. Nie ustalono aby miał stała pracę. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że obciążanie oskarżonego wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym kosztami dla adwokata z urzędu i opłatą za II instancję stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową, oddalając też w czasie realizację środków kompensacyjnych orzeczonych na rzecz pokrzywdzonych. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Hanna Bartkowiak </td> </tr> </table> </div>