II SAB/Wa 106/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz, Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia – odrzucić skargę – UZASADNIENIE M. Z. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. zwrócił się do Dyrektora Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci 25 przykładowych wycen nieruchomości za lata 2007 – 2008 położonych w dzielnicy [...] lub o ewentualne wskazanie miejsca publikacji takich informacji. Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. odpowiedziano skarżącemu, że informacje o cenach rynkowych nieruchomości gruntowych są udzielane na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), co jest zgodne z treścią art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast stosownie do treści § 74 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), starosta udziela informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości na zasadach określonych w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przy czym udzielenie takich informacji następuje odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale, podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu, innych podmiotów, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami. Natomiast ze złożonego wniosku nie wynika o spełnieniu jakiejkolwiek przesłanki przez skarżącego. Reasumując, podmiotem uprawnionym do uzyskania takich informacji może być rzeczoznawca. Pismem z dnia 11 maja 2009 r. skarżący ponowił swój wniosek dodając, że na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 wynika, iż informacje dotyczące gruntów (położenie powierzchni, oznaczenie ksiąg wieczystych), budynków a także wartości nieruchomości, są jawne i powszechnie dostępne, a on sam nie występuje o udostępnienie mu danych osobowych właścicieli gruntów, o których mowa w art. 24 ust. 3 oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Ponadto odpowiedź urzędu nie jest decyzją administracyjną, co oznacza naruszenie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 20 maja 2009 r. powołał się na swoje wcześniejsze wyjaśnienia i dodał, że przepisy wspomnianego już wyżej rozporządzenia nie przewidują wydania formy decyzji przy odmowie dostępu do informacji o transakcjach bądź o wartościach rynkowych nieruchomości zawartych w wyciągach z operatów szacunkowych. Jednocześnie dodał, że pojęcie "wartość nieruchomości" znajduje się w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i wartość gruntu, wartość budynku i wartość lokalu oznacza wartość katastralną nieruchomości lub jej części składowej ustaloną na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i zgodnie z treścią art. 163 ust. 1, termin rozpoczęcia oraz zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródło jej finansowania określi odrębna ustawa, której dotychczas nie uchwalono i w związku z tym w ewidencji gruntów i budynków wartość nieruchomości, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo Geodezyjne i kartograficzne, nie występuje. Pismem z dnia 23 maja 2009 r. skarżący powtórzył swój wniosek i dotychczasowe argumenty precyzując, że domaga się podania wartości rynkowych nieruchomości bez podawania danych osobowych, zaś w dalszej części przeprowadził polemikę z organem odnośnie jego stanowiska. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. podtrzymał swoje stanowisko. Natomiast skarżący w dniu [...] czerwca 2009 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek u udzielenie informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, który pokrywał się z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sprecyzowanym pismem z dnia 23 maja 2009 r., tj. o podanie listy 25 przykładowych działek z ceną rynkową (wartością) za lata 2006 – 2008 bez podawania danych osobowych, położonych w W. w rejonie ulic: [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z datą "2006-03-11" i z prezentatą organu na skardze o wpływie skargi w dniu 10 lipca 2009 r. skarżący stwierdził, że nie otrzymał satysfakcjonującej go odpowiedzi od organu na jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2009 r. wnosząc o "rozpatrzenie sporu i wydanie sprawiedliwego oraz zgodnego z prawem wyroku oraz o obciążenia organu kosztami postępowania sądowego. W uzasadnieniu natomiast przedstawił opisany już powyżej stan faktyczny i powołał się na swoją dotychczasową argumentację i zarzuty wobec organu. Pismem z dnia 10 lipca 2009 r. organ poinformował skarżącego i odnosząc się w ten sposób do wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2009 r., że operat ewidencji gruntów i budynków nie zawiera danych dotyczących cen rynkowych (wartości) nieruchomości zawartych w tym wniosku. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Na samym wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W rozpatrywanej sprawie M. Z. przedmiotem swojej skargi uczynił bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten dotyczył udostępnienia informacji publicznej w postaci w postaci 25 przykładowych wycen nieruchomości za lata 2006 – 2008 położonych w dzielnicy [...] bez danych osobowych właścicieli i osób władających. Na początku rozważań wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust.2). Taką właśnie ustawą wprowadzającą odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w zakresie informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawartych w operacie ewidencyjnym, jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). W myśl art. 20 ust. 1 cyt. ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 2 ustawy, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części; miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; wartość nieruchomości. Tryb dostępu do wskazanych wyżej informacji reguluje natomiast art. 24 ust. 2 ustawy. Według tego przepisu informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4, są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast zgodnie ust. 3 tego artykułu, starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego zawierający dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2, na żądanie: właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Niewątpliwie, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym mają charakter informacji publicznych, ponieważ zostały wytworzone przez władze publiczne lub są odnoszone do władz publicznych. Analiza przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazuje jednak jednoznacznie, że zagadnienia dotyczące udostępniania informacji zawartych w operacie zostały w sposób kompleksowy unormowane w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne. I to w trybie tej ustawy wniosek o udostępnienie informacji winien być przez organy rozpatrywany. Powyższe znajduje potwierdzenie w fakcie, że skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2009 r. wniosek o udzielenie informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, korzystając z wzoru wniosku służącego do udostępniania informacji właśnie w trybie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro zatem skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznych, do których przysługiwał mu odmienny, niż określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej, tryb dostępu, to stwierdzić trzeba że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. (sygn. II SA 3301/02 publ. LEX nr 78064), na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzja może być wydana wówczas, gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 927/05 (publ. LEX nr 167166). Z tej przyczyny skarga na bezczynność organu złożona na gruncie tej ustawy jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 ust. 1 pkt 6) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.