I SA/Wr 778/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Skarbu Państwa – "A" S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską znajdującą się w pierwszym zdaniu uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 778/19 w ten sposób, że w miejsce błędnie określonego miejsca położenia "A": "W.", wpisać: "S.". UZASADNIENIE W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a., dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Aby można było dokonać sprostowania, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności - poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. Przy czym, sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w sentencji orzeczenia, jak i w jego uzasadnieniu. Z akt sprawy wynika, że w pierwszym zdaniu uzasadnienia prostowanego postanowienia doszło do błędnego określenia miejsca położenia "A". Sąd wskazał bowiem: "W.", zamiast – jak to wynika z akt sprawy - "S.". Uznając zatem, że błąd ten ma charakter oczywisty, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.