II SAB/Gd 144/16

SENTENCJA Dnia 8 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. D. i H. N. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii, w odpowiedzi na wniosek A. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia żądanych informacji z uwagi na niewykazanie szczególnego interesu publicznego. Uznając, że organ nie udzielił w rzeczywistości żadnej odpowiedzi na skierowaną doń prośbę, A. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie z dnia 22 sierpnia 2016 roku na nierozpatrzenie przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawcy nie zgadzają się z oceną organu, że część żądanych przez nich informacji ma charakter informacji przetworzonej, zaś książeczka zdrowia psa w ogóle nie stanowi informacji publicznej. Ponadto błędnie oceniono, że aby uzyskać informacje, których dotyczy wniosek, winni byli wykazać szczególny interes publiczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2016, poz. 1077), pismem z dnia 22 września 2016 r. przekazało Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii ww. zażalenie opisując je jako podanie E. D. dotyczące bezczynności Powiatowego Lekarza Weterynarii. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że nie jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a. w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii, bowiem zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej organem tym jest wojewódzki lekarz weterynarii. W konsekwencji zasadnym było przekazanie przedmiotowego pisma, określonego przez stronę jako zażalenie, do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Nie zgadzając się z podjętymi w tej sprawie czynnościami Kolegium, E. M. D. i H. N. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu złożonego doń zażalenia z dnia 22 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu strony wskazały, że ich zdaniem Kolegium błędnie przekazało sprawę Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii, gdyż organ ten nie jest powołany do rozpatrywania tego rodzaju skarg i zażaleń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie uzasadniając, że na podjętą czynność materialno-techniczną, mającą na celu przekazanie sprawy organowi właściwemu, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W konsekwencji nie służy na nią również skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu zażalenia skarżących na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa ww. przepisie, jest swoistym środkiem prawnym, nie służy bowiem ono na postanowienia, lecz na zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, na stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a., skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna. Podkreśla się bowiem, że złożenie zażalenia w tym trybie jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 - ONSA z 2002 r. nr 4, poz.144; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 872/12, Baza Orzeczeń Lex nr 1145135; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2259/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się zatem w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, Baza Orzeczeń LEX nr 741638). W konsekwencji, skoro rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie mieści się w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., tym samym skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w niezałatwieniu tego zażalenia również nie jest dopuszczalna. Należy bowiem wskazać, że tego rodzaju skarga dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że przedmiotowa skarga nie jest dopuszczalna, bowiem jej przedmiotem jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu zażalenia na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii. Jak wskazano powyższej, rozpoznanie bądź nierozpoznanie tego środka zaskarżenia nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, a wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi jedynie wymóg formalny późniejszej skargi na bezczynność, zresztą nieprzewidziany w szczególnym postępowaniu, jakim jest skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje bowiem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 p.p.s.a.. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Baza Orzeczeń LEX nr 236545). Dlatego też, jeżeli skarżące chciały poddać kontroli postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie udostępnienia informacji publicznej, środkiem, którym winne były się posłużyć była skarga na bezczynność tego organu, a nie - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie – skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą sposobu załatwienia ich pisma z dnia 22 sierpnia 2016 roku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji postanowienia.