II SA/Bd 1059/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...][...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenie pielęgnacyjne oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] marca 2021r. odmawiającą przyznania Z. W. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy. P. z [...] stycznia 2021r. Z. W. ("Skarżąca"), działająca przez zawodowego pełnomocnika, zwróciła się do Burmistrza [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania (rezygnacji z zatrudnienia) zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad jej mężem. Wraz z wnioskiem złożyła oświadczenie o przysługiwaniu jej prawa do emerytury oraz wniosła o zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia decyzji organu emerytalnego o zawieszeniu prawa do emerytury. Do wniosku Skarżąca dołączyła też orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we [...] z [...] lipca 2020r. wskazujące, że jej mąż tj. W. W. jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, a jego niepełnosprawność istnieje od 73-ego roku życia. Burmistrz [...] decyzją z [...] marca 2021r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku. Organ I instancji wyjaśnił, że pomimo tego, iż Skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad niesamodzielnym mężem brak jest podstaw do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Odmowę uzasadniono tym, że po pierwsze - niepełnosprawność męża strony nie powstała przed ukończeniem przez niego 18-tego roku życia ani w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25-tego roku życia, po drugie - świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, i po trzecie - przeszkodę do uzyskania przez stronę świadczenia pielęgnacyjnego stanowi fakt pobierania przez nią emerytury. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niezastosowanie, - art. 17 ust. 5 pkt 1 oraz pkt 2 lit a ww. ustawy poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, - art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 ww. ustawy poprzez błędne zastosowanie i pominięcie skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13, - art. 17 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię – co doprowadziło do nieprzyznania świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą tego świadczenia a emeryturą uzyskiwaną przez Skarżącą, - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego – brak ustalenia różnicy wysokości świadczeń tj. emerytury w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, - art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania Skarżącej o uznaniu okoliczności pobierania emerytury za negatywną przesłankę ustalenia prawa do wnioskowanego świadczenia. Wnioskiem z [...] maja 2021r. Skarżąca zwróciła się do organu I instancji o zawieszenie postępowania w celu umożliwienia wystąpienia do organu emerytalnego z żądaniem zawieszenia prawa do emerytury. Następnie [...] czerwca 2021r. Skarżąca przedstawiła do akt postępowania zaświadczenie wystawione [...] czerwca 2021r. przez ZUS Oddział w T. – wykazując, że nadal pobiera ona emeryturę, która w maju 2021r. wyniosła [...] zł. W zaświadczeniu potwierdzono także pobieranie przez Skarżącą dodatku pielęgnacyjnego. Wraz z zaświadczeniem Skarżąca wniosła o "podjęcie zawieszonego postępowania" z uwagi "potwierdzenie usunięcia negatywnej przesłanki uniemożliwiającej ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego". W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej SKO we [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji i wydało decyzję opisaną na wstępie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w aktualnym stanie prawnym i w świetle ugruntowanych poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przyznania świadczenia pielęgnacyjnego Stronie - wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji - nie uniemożliwia art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 - dalej u.ś.r.). Podniesiono w tym kontekście, iż stosując wskazany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, sposób wykładni tego przepisu stwierdzić należy, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest zgodny z Konstytucją RP i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, a skoro tak - w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W dalszej kolejności podniesiono, że przeszkodą do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być także okoliczność pozostawania strony w związku małżeńskim z osobą, nad którą sprawuje opiekę. Ze względu na istniejące między małżonkami więzi i wynikające z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązki, to na małżonkach przede wszystkim ciąży powinność wzajemnej opieki, w związku z czym - także z uwagi na istniejący między małżonkami obowiązek alimentacyjny - małżonek ma prawo ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. małżonek jest bowiem inną osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny. W ostatniej kolejności wskazano, że kluczowe w rozpatrywanej sprawie jest jednak to, że ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. przewidział, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje m.in. wówczas, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Kolegium stwierdziło, że przepis ten nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i jasno z niego wynika, że w przypadku posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do emerytury, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Wobec tego trudna sytuacja materialna strony i pobieranie w niższej wysokości niż świadczenie pielęgnacyjne emerytury, nie może przemawiać za przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego, zważywszy na wyraźny przepis ustawy, który takiej przesłanki nie wprowadził. Ustawodawca przyjął właśnie taki model przyznawania świadczeń rodzinnych, który wyklucza z grona beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego osoby pobierające zaopatrzenie emerytalne. Zdaniem Kolegium nie jest możliwy zbieg obu tych świadczeń ani ich wzajemna kompensata. Dostrzeżono także, iż żaden z przepisów ustawy nie stwarza możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie ewentualnej różnicy między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą otrzymywanej emerytury. Organy administracji nie mają więc żadnej podstawy prawnej by w zaistniałej sytuacji dokonać swoistego "wyrównania" pomiędzy kwotą przyznanej emerytury a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego. Reasumując – zdaniem SKO przeszkodą do przyznania wnioskowanego świadczenia jest fakt pobierania przez Skarżąca emerytury od [...] czerwca 1997r. W skardze do tut. Sądu Skarżąca (reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika) zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że fakt pobierania przez nią emerytury pozbawiają prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z ostrożności procesowej zarzuciła nadto naruszenie: - art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. oraz art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez nieprzyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą wnioskowanego świadczenia a emeryturą, - art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania Skarżącej o uznaniu okoliczności pobierania emerytury za negatywną przesłankę ustalenia prawa do wnioskowanego świadczenia i zaniechanie wezwania Skarżącej do usunięcia przeszkody poprzez przedstawienie decyzji o zawieszeniu prawa do emerytury. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. SKO we [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony zarówno przez Skarżącą - w skardze, jak i przez organ - w odpowiedzi na skargę. W następnej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odmowa przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia przez organ pierwszej instancji oparta została na stwierdzeniu, że niepełnosprawność męża Skarżącej istnieje od 73-ego roku życia - a tym samym nie została spełniona przesłanka, zgodnie z którą świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia (art. 17 ust. 1b pkt 1 u.ś.r.) lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia (art. 17 ust. 1b pkt 2 tej u.ś.r.). Organ I instancji wskazał też na pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim i przysługiwanie Skarżącej prawa do emerytury. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie i utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie podzielił w pełni argumentacji tego organu. Kolegium zweryfikowało częściowo argumentację organu I instancji i uznało, że data powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie stanowi przeszkody w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowisko to Sąd także w pełni podziela, zważywszy na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, z którego jasno wynika, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego w odniesieniu do męża Skarżącej należało dokonać oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem kryterium określonym w art. 17 ust. 1b u.ś.r. W obecnej sytuacji prawnej nie jest zatem dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części ww. przepisu, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku. Zatem moment powstania niepełnosprawności męża Skarżącej pozostawał bez wpływu na prawo do wnioskowanego świadczenia, co zresztą trafnie dostrzegło Kolegium i w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji uznać należy za prawidłowe. Podobnie jak stanowisko zajęte w zakresie nieprawidłowego zastosowania przez organ I instancji art. 17 ust. 5 pkt 2 a u.ś.r. Wskazać bowiem należy, że omawiana ustawa, poza wyłączeniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego małżonka będącego osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności (zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.), nie wymienia żadnych innych - poza ogólnymi przesłankami dotyczącymi wszystkich uprawnionych - przesłanek, których zaistnienie uniemożliwiałoby przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym współmałżonkiem. Niewątpliwie małżonek jest osobą, na której, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., ciąży obowiązek alimentacyjny wobec współmałżonka. Z uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego mogą skorzystać krewni dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, co uniemożliwia mu wypełnianie we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego. Tylko taka wykładnia art. 17 ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jest właściwa, gdyż w przeciwnym razie wykluczenie małżonka osoby wymagającej opieki z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, obciążonego obowiązkiem alimentacyjnym oraz zdolnego do pracy, a niezatrudnionego ze względu na konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny, byłoby naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Kwestia ta nie powinna budzić żadnych wątpliwości. Nieprawidłowe jest jednak stanowisko Kolegium odnośnie braku możliwości dokonania przez Skarżącą wyboru pomiędzy świadczeniami. Błędna argumentacja zaprezentowana w tym zakresie ostatecznie jednak nie wpłynęła na ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia z przyczyn poniżej wskazanych. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Obecnie utrwalone i jednolite jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko wyrażone w wyrokach tego Sądu z: 24 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 2631/20 i I OSK 2206/20, z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20, z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19, z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20; z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 i I OSK 2006/20 oraz z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2010/20 (dostępne na stronie internetowej; www.orzeczenia.nsa.gov.pl - baza CBOSA). Zgodnie z tym stanowiskiem, wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Sąd w pełni podziela tak wyrażone stanowisko. Ponadto przyjąć należy, że dopuszczenie możliwości "wyrównania" świadczeń, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 13 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 824/19 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1265/19 – dostępne na stronie jw.). Wysokość świadczenia pielęgnacyjnego nie może podlegać miarkowaniu przez organ, bowiem jego wysokość jest ustalona w konkretnie ustalonej kwocie w danym roku i waloryzowanej wskaźnikiem wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. O ile zatem należy się zgodzić z SKO, że obowiązujące przepisy nie uprawniają do miarkowania wysokości świadczenia pielęgnacyjnego, to nie sposób zgodzić się z tym organem, że Skarżącej nie przysługiwało prawo dokonania wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, których stanowisko Sąd podziela, zauważono, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 u.ś.r., gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 291; dalej powoływanej jako "u.e.r.f.u.s."), zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., czy art. 96 u.e.r.f.u.s.) wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Jedynym jednak przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Biorąc jednak pod uwagę zasady konstytucyjne (równości) uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z tym przepisem prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę poinformować. Obowiązek informowania stron wynika z art. 9 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy organy nie pouczyły Skarżącej o możliwości wyboru świadczenia. Nie wystosowały pisma informującego o możliwości zawieszenia emerytury. Jednakże w piśmie z [...] kwietnia 2021r. SKO zleciło organowi I instancji wezwanie Skarżącej do złożenia brakujących dokumentów (tj. dokumentu wskazującego, czy nadal Skarżąca pobiera emeryturę). Wezwanie zostało skierowane [...] maja 2021r. Nie sposób uznać, wbrew zapatrywaniu Skarżącej, że zaniechanie wystosowania stosownego pouczenia wpłynęło na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, że Skarżąca reprezentowana była w toku postępowania administracyjnego przez zawodowego pełnomocnika i już we wniosku domagała się zawieszenia postępowania celem umożliwienia jej podjęcia działań przed organem emerytalnym celem wstrzymania wypłaty emerytury. Co więcej w piśmie z [...] czerwca 2021r. pełnomocnik Skarżącej (wnioskując o podjęcie zawieszonego postępowania) powołał się na uzyskanie stosownego zaświadczenia organu emerytalnego potwierdzającego, w jego ocenie, usunięcie przeszkody do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie można więc przyjąć, że naruszenie przez organy art. 9 k.p.a. doprowadziło do wydania negatywnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia. Skarżąca miała bowiem pełną świadomość, że dopiero przedstawienie decyzji o zawieszeniu emerytury pozwoli jej na przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W realiach rozpoznawanej sprawy Skarżąca nie przedstawiła jednak stosownej decyzji organu emerytalnego mimo wyrażenia woli podjęcia działań w tym zakresie poprzez złożenie wniosku o zawieszenie postępowania. Należy więc podkreślić, że samo złożenie oświadczenia o wyborze świadczenia nie eliminuje przeszkody do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawa o emeryturach i rentach z FUS nie ogranicza w żaden sposób możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s., skutkuje wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Emerytura jest co prawda prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być jednakże w ocenie Sądu interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty tego świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że celem wyeliminowania negatywnej przesłanki wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona winna przedstawić decyzję o zawieszeniu prawa do emerytury. Tymczasem Skarżąca na wezwanie organu odwoławczego przedstawiła zaświadczenie potwierdzające dalsze pobieranie świadczenia emerytalnego. W ocenie Sądu jednakże i ta okoliczność nie ma znaczenia przesądzającego o legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie została bowiem spełniona przesłanka podstawowa określona w art.17 ust. 1 u..ś.r. – a mianowicie istnienie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia (niepodejmowaniem pracy) przez Skarżącą a sprawowaną opieką nad mężem. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w tym przepisie, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W związku z tym, koniecznym warunkiem przyznania przedmiotowego świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. W przedmiotowej zaś sprawie podkreślenia wymaga, że Skarżąca miała 74 lat w dacie złożenia wniosku inicjującego postępowanie, a od maja 2021r. (z racji ukończenia 75 roku życia) nabyła prawo do dodatku pielęgnacyjnego. Zdaniem Sądu to z powodu wieku Skarżąca nie może być zaliczona do kręgu osób, które rezygnują lub nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przesłanka ta musi być spełniona w dacie ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Zauważyć też należy, że Skarżąca pobiera emeryturę od 1997r., a niepełnosprawność jej męża datuje się dopiero od 2018r. (od ukończenia przez W. W. 73-ego roku życia). Nie może być więc kwestionowane, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ze wskazanych wyżej powodów, do ocen prawnych w niniejszej sprawie nie mogą być odnoszone wnioski zawarte w orzeczeniach przywołanych w skardze. Podkreślić bowiem należy, że przyczyną stwierdzenia, że Skarżącej nie może być przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego jest przede wszystkim brak zrealizowania przesłanki w postaci rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.