III SA/Lu 60/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski,, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr rep. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. (Nr Rep. [...]), wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 64 § 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2008 r. (Nr [...]) wzywające L. B. do uzupełnienia braków podania. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium podniosło, że organ administracji publicznej ma obowiązek domagać się od wnoszącego podanie usunięcia dostrzeżonych braków podania (taki obowiązek nakłada na organ art. 64 §2 k.p.a.). Zauważyło również, że wprawdzie przepis art. 64 k.p.a. nie określa formy, w jakiej wzywa się do usunięcia braków podania, to trzeba przyjąć, że następuje to w drodze niezaskarżalnego postanowienia. Kolegium wyjaśniło, że w tej sytuacji - na mocy art. 134 k.p.a. - należało stwierdzić, iż wniesione przez L. B. zażalenie na w/w postanowienie w przedmiocie usunięcia braków podania, było niedopuszczalne. W skardze sądowej L. B. zarzucił, że istotne i zgłaszane przez niego kwestie (w tym pobierania wysokich opłat za wodę i ścieki) powinny być – a nie są - rozwiązywane przez Urząd Gminy w W. i rzeczą Kolegium było odnieść się przede wszystkim do tego zagadnienia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z treści art. 64 § 1 i 2 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadza dwie podstawowe przesłanki, które skutkują pozostawieniem podania bez rozpoznania. Po pierwsze, kiedy w podaniu nie wskazano adresu osoby wnoszącej podanie, a po drugie, gdy nie ma możliwości ustalenia adresu tej osoby na podstawie posiadanych przez organ administracji publicznej danych. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest również możliwe, a ma to miejsce w przypadku, jeśli wnoszący podanie nie uczynił zadość wezwaniu organu do usunięcia braków w wyznaczonym siedmiodniowym terminie (art. 64 § 2 k.p.a.). W myśl powołanego przepisu, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W analizowanej sprawie wezwanie przyjęło formę postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2008 r. (Nr [...]). Orzeczenie to wskazuje, że organ zapoznał się z pismem z dnia [...] listopada 2008 r. oraz faksem z dnia [...] listopada 2008 r. dotyczącym spraw L. B., stwierdził, iż oba pisma są nieczytelne (brak było możliwości ich prawidłowego przeczytania i zrozumienia) i wezwał do dostarczenia – w terminie siedmiu dni - czytelnego dokumentu, określającego ponadto, o co dokładnie chodzi. Zdaniem Sądu, wydanie tego rodzaju postanowienia nie było czynnością konieczną bowiem Kodeks postępowania administracyjnego wprowadzając instytucję wezwania do usunięcia braków podania, nie określił formy prawnej, w jakiej organ ma wezwać do usunięcia tych braków. Prowadzi to do wniosku, że organ administracji publicznej nie musi wydawać postanowienia, wzywającego do usunięcia braków podania. Musi jednak wezwać wnoszącego podanie do ich usunięcia. Omawiane postanowienie zawierało błędne pouczenie odnośnie przysługującego środka zaskarżenia. Uwadze organu umknęło, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis ten oznacza, że nie na każde wydane przez organ postanowienie służy zażalenie. Przysługuje ono tylko wtedy, gdy Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje wyraźnie taką możliwość. Inaczej mówiąc, skarżący miałby prawo - na tym etapie postępowania administracyjnego - skutecznie kwestionować przedmiotowe postanowienie, gdyby istniał przepis stanowiący, że na postanowienie wzywające do usunięcia braków podania służy zażalenie. Takiego unormowania nie ma w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skoro żaden z jego przepisów nie określa formy prawnej wezwania do usunięcia braków podania i nie wymaga wydania w tym celu postanowienia, to tym bardziej normatywnego oparcia i uzasadnienia nie miało wniesione przez skarżącego zażalenie. W tym stanie rzeczy było ono niedopuszczalne, co Kolegium słusznie zauważyło w swoim postanowieniu. Z uwagi na charakter prowadzonego na tym tle sporu, bez znaczenia były sformułowane w skardze zarzuty dotyczące merytorycznych kwestii, które powinny być – zdaniem skarżącego - przez organ załatwione zgodnie z literą prawa. Pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała więc oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.