IV SAB/Wr 175/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność Burmistrza Gminy C. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 lipca 2013 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odstąpić od orzeczenia o wymierzeniu Burmistrzowi Gminy C. grzywny; IV. zasądzić od Burmistrza Gminy C. na rzecz skarżącego P. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi P.P. (skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący w dniu 30 lipca 2013 r. drogą elektroniczną zwrócił się do Wójta Gminy C. o udzielenie informacji publicznej w zakresie wydanych przez ten organ decyzji ustalających wysokość opłaty adiacenckich w latach 2011 i 2012 r. oraz wskazanie, jaka w poszczególnych decyzjach była wartość nieruchomości przed podziałem ( w tym jakie było oznaczenie geodezyjne tych nieruchomości) oraz jaka była wartość tych nieruchomości po podziale ( w tym na ile działek została podzielona nieruchomość). W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o umorzenie postępowania, co uzasadnił udzieleniem informacji publicznej skarżącemu, drogą elektroniczną w dniu 12 września 2013 r. Organ zobowiązany zarzucił skarżącemu brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, tj. brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Pismem z dnia 18 października 2013 r. Sąd wezwał skarżącego, o ustosunkowanie się do odpowiedzi na skargę a w szczególności do twierdzenia, że informacja publiczna, o która wystąpił w dniu 30 lipca 2013 r. została przez organ udzielona. W przypadku udzielenia odpowiedzi skarżący został wezwany do wskazania daty i oświadczenia się, czy podtrzymuje skargę. W odpowiedzi skarżący wskazał, że Wójt Gminy C. odpowiedział na wniosek o udzielenie informacji publicznej w dniu 13 września 2013 r. a więc po wniesieniu skargi przez skarżącego. Jednocześnie skarżący wskazał, że podtrzymuje skargę. W piśmie z dnia 24 października 2013 r. Wójt Gminy C. poinformował, że żądana informacja nie została przekazana w terminie 14 dni z powodu przeoczenia przez pracownika, który zajmował się daną tematyką. Z pracownikiem została przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca. Odpowiedź na złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej została skarżącemu przekazana w dniu 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy w jego toku wystąpi zdarzenie, w następstwie którego przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r., II FSK 1259/06, LEX nr 494285). Przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność Wójta Gminy C., który wykonuje zadania publiczne w udostępnieniu informacji publicznej. Mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać należy, iż dostęp do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa. Z bezczynnością podmiotu w udostępnieniu informacji publicznej mamy do czynienia natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji organ, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 ustawy - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ, po wpłynięciu skargi, udzielił skarżącemu drogą mailową w dniu 13 września 2013 r. informacji objętej wnioskiem z dnia 30 lipca 2013 r., a zatem dokonał stosownej czynności. Sam skarżący też potwierdził otrzymanie informacji w tym dniu. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi – po myśli art. 149 § 1 p.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 – publ. ONSAiWSA z 2009 nr 4, poz.63). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie i chociaż skarżący w piśmie z dnia 28 października 2013 r. oświadczył, że podtrzymuje skargę, wydanie wyroku w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej z przyczyn wskazanych powyżej stało się zbędne. Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego odrzucenia skargi wobec niewyczerpania przez skarżącego trybu, o którym stanowi art. 37 k.p.a. należy wskazać, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela. W związku z powyższym Sąd uznał skargę za dopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 p.p.s.a. Organ udzielił bowiem skarżącemu informacji publicznej dopiero po wniesieniu skargi do Sądu. Jednocześnie Sąd nie stwierdził by bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albowiem opóźnienie w udzieleniu informacji nie było znaczne i wynosiło 4 tygodnie, stąd też Sąd nie wymierzył stosownej grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.).