VI C 825/24
Судьи
Правовое основание
- art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki
- art. 45 i 30 ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim
- oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej także Dyrektywa 1993); art. 3851 k.c.
Резюме
1. Przepisy art. 30 w zw. z art. 45 ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim przewidują inny rodzaj ochrony konsumenta niż art. 3851 k.c. w tym przewidują inne co do zasady skutki prawne i różny mają zakres przedmiotowy (rodzaj umowy); przy czym w konkretnym przypadku indywidualnie ocenianej sprawy może dochodzić do sytuacji, w których dyspozycje wszystkich tych przepisów zostaną wypełnione. 2. W zakresie m.in. umów finansowych z udziałem konsumenta - na gruncie m.in. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 08.06.2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniające dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 wskaźnik WIBOR nie jest wykluczony, ale muszą być dopełnione obowiązki informacyjne, odpowiedni standard negocjacji, zapewnione wyjaśnienie o kosztach, co najmniej ich szacunkach w okresie kredytowania, a przede wszystkim konsument winien mieć rzeczywisty wpływ na takie postanowienie (art. 3851 k.c.), gdyż to Rozporządzenie (BMR) nie znosi indywidualnej ochrony konsumenta z art. 3851 k.c. w konkretnym przypadku umowy ani nie znosi ochrony z Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich..