I SA/Po 731/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] z urzędu zatwierdził podział nieruchomości położonej w m. K. , oznaczonej nr działki [...], ark. mapy [...], o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi KW nr [...] stanowiącej własność skarżącej, jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic: W., J. , S. , N. w sposób następujący; działka nr [...], ark mapy [...], pow. [...] ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i małych domów o niskiej intensywności, działka nr [...], ark. mapy [...] o pow. [...] ha znajduje się na terenie przeznaczonym pod ulice lokalne. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Burmistrza Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Od decyzji tej skarżąca złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] odwołanie, które decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła jednak decyzję Burmistrza Miasta, który działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Skoro skarżąca wykorzystała przysługujący jej środek prawny celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, ale zaskarżyła do Sądu decyzję organu I instancji to nie został zatem spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznanie takiej skargi przez Sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.