I CSK 4403/23

I CSK 4403/23 POSTANOWIENIE 13 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 13 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w upadłości w W. przeciwko M.M. i K.M. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w upadłości w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6 lipca 2023 r., I ACa 1544/22, uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2025 r., wydane w sprawie o sygnaturze akt I CSK 4403/23, w ten sposób, że dodaje punkt 2 o treści: „zasądza od powoda na rzecz każdego z pozwanych po 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego". UZASADNIENIE Pismem z 28 lipca 2025 r. pełnomocnik pozwanych M.M. i K.M. wniósł o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt I CSK 4403/23 przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. I CSK 4403/23 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek należało uznać za zasadny. Pełnomocnik pozwanych w terminie wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej przez powoda wynosiła 197 473 zł. Zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.) wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej wynosi 5400 zł. W niniejszej sprawie pozwani przed Sądem Najwyższym byli reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, co przed Sądem drugiej instancji. W konsekwencji koszty pozwanych wyniosły po 1350 zł i należało orzec na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców pranych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.). Należało zatem uzupełnić wyrok na podstawie art. 351 § 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia. (P.H.) [SOP]