II SA/Kr 370/25

Dnia 23 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2025 roku sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2025 r., znak: WI-I.7840.5.42.2024.SM w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. – dalej jako "Skarżąca" jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2025 roku, znak: WI-I.7840.5.42.2024.SM uchylające postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.37.2024.EKO, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 5/6740.1/2024 z 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących i szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o. i c.w.u., gazu, wentylacji mechanicznej, elektryczną, odgromową) i zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych: elektrycznej, gazowej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikami na wody opadowe oraz zagospodarowanie terenu (dojście pełniące funkcje dojazdu, chodniki, stanowiska postojowe, schody zewnętrzne i terenowe, zieleń urządzona, utwardzone miejsce gromadzenia odpadów, ukształtowanie terenu) na działce nr [...], obr. [...], przy ul. G. w K." – w całości i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach. Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 3 stycznia 2024 r. decyzję nr 5/6740.1/2024 znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, którą zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Następnie w dniu 2 kwietnia 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Pana P. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o PNB wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Jako podstawę wniosku o wznowienie wskazano przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ I instancji po dokonaniu kontroli wniesionego wniosku pod względem formalnym, w tym zachowania terminu z art. 148 kpa, postanowieniem z 15 kwietnia 2024 r. znak: AU-01-1.6740.1.37.2024.EKO, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydent Miasta Krakowa nr 5/6740.1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR. Następnie Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 152 § 2 w związku z art. 123 kpa postanowieniem z 16 kwietnia 2024 r. znak: AU-01-1.6740.1.37.2024.EKO M, odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o PNB. W uzasadnieniu Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że Wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie powoduje, z mocy prawa, wstrzymania wykonania wydanej decyzji. Jednakże zgodnie z art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zastosowanie instytucji wstrzymania powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być jednak traktowane jako środek ostateczny, stosowany gdy zgromadzone dokumenty wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe jedynie w ramach wznowieniowego postępowania i wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, Prezydent Miasta Krakowa odmówił wstrzymania. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie P. P. występując o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Strona skarżąca zarzuca organowi I instancji przy wydaniu kwestionowanego postanowienia naruszenie art. 159 § 1 kpa poprzez odmowę wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji PNB. Na potwierdzenie ww. zarzutu strona skarżąca zawarła szczegółową argumentacje. Rozpoznając zażalenie Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 23 stycznia 2025 roku uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu do wydanego postanowienia wskazał, że wstrzymanie wykonania nie jest pozostawione uznaniu organu i choć bazuje na pojęciach niedookreślonych, to jednak wymaga pewnych konkretnych ocen argumentów przemawiającym za takim działaniem. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej oznacza, że kwestia ta nie podlega udowodnieniu, konieczne jest jedynie uzyskanie przez organ przekonania, że dojdzie do wydania decyzji uchylającej. Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej powinna być jednak przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 16 kwietnia 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.37.2024.EKO, nie zostały przez organ I instancji przedstawione żadne okoliczności sprawy uprawdopodabniające lub nie uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania ani przede wszystkim analiza czy Wnioskodawcy w ogóle winien przysługiwać status strony w pierwotnym postępowaniu. Organ wojewódzki wskazuje jednak, że samo zaistnienie przesłanki wznowieniowej nie oznacza prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej, ale ta kwestia również nie została oceniona przez organ I instancji. Organ II instancji nie może zastępować właściwego do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego organu w ocenie tak istotnej kwestii jak wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 kpa. Zauważa się również w kwestii dyspozycji art. 146 § 2 kpa, że przeszkodami do wstrzymania wykonania są dwie przesłanki zawarte w art. 146. Pierwsza z nich, zawarta w art. 146 § 1, ma charakter bezwzględny, jej wystąpienie powoduje, że wykonanie decyzji w ogóle nie może być wstrzymane. Przesłanka zawarta w art. 146 § 2 może znaleźć natomiast zastosowanie dopiero po wyjaśnieniu sprawy. Wtedy bowiem można stwierdzić, czy nowa decyzja w pełni pokrywałaby się z decyzją dotychczasową. Wojewoda wskazał, że nie ma podstaw prawnych, by na tym etapie wypowiadać się co do prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę w świetle zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w złożonym zażaleniu. Przedmiotem bowiem postępowania zażaleniowego jest ocena postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, z uwagi na brak wypowiedzenia się przez organ I instancji co do prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym biorąc pod uwagę wskazaną przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Takie działanie organu I instancji uniemożliwia Wojewodzie dokonanie oceny w jakimkolwiek stopniu decyzji nr 5/6740.1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniosła G. sp. z o.o. z siedzibą w K. podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 572 z póżn. zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez uznanie przez Organ II instancji, iż brak szczegółowej analizy czy wnioskodawcy przysługiwał status strony w postępowaniu pierwotnym stanowi przeszkodę do odmowy wstrzymania decyzji wydanej w tym postępowaniu i uchylenie tylko z tego powodu postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji podczas gdy to wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem wyjątkowym i ingerującym w zasadę trwałości decyzji administracyjnych i jako takie wymaga wyczerpującego i szczegółowego uzasadnienia, natomiast do odmowy wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest uznanie, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji, w szczególności zaś od razu na początkowym etapie postępowania wznowieniowego, jeszcze przed przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący nie podziela stanowiska Wojewody Małopolskiego, który stwierdził, że możliwość zaistnienia przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. nie jest przeszkodą do wstrzymania decyzji. Ustawodawca w art. 152 § 1 k.p.a. przewiduje a contrario, że jeżeli nie jest prawdopodobne uchylenie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, to również nie jest możliwe jej wstrzymanie. Nie różnicuje przy tym w żaden sposób, którą z przeszkód do uchylenia decyzji należy brać pod uwagę - a zatem może być zarówno brak statusu strony w postępowaniu pierwotnym, jak i merytoryczne stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem wyjątkowym i ingerującym w zasadę trwałości decyzji administracyjnych - i jako takie powinno opierać się wyłącznie na udokumentowanych oraz wiarygodnych materiałach dowodowych i podlegać wyczerpującemu uzasadnieniu. Środek ten służy do tego, aby nie doprowadzić do nieodwracalnych skutków wykonania pozostającej w obrocie ostatecznej decyzji, jeżeli w sposób ewidentny, widoczny na pierwszy rzut oka nawet w początkowym stadium postępowania wznowieniowego, jest ona obarczona wadami, które rodzą prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku postępowania wznowieniowego. interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. - z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych - powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie wszystkich okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, stanowić może naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: II OSK 1319/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt: 11 OSK 295/10). Przy odmowie wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest natomiast, w ocenie Skarżącego, powołanie się na okoliczność, że organ na chwilę wydawania postanowienia nie dostrzegł prawdopodobieństwa uchylenia decyzji oraz że wstrzymanie wykonania decyzji jako środek wyjątkowy i ostateczny może być zastosowany wyłącznie gdy takie prawdopodobieństwo nie budzi wątpliwości (i to wyraźnie wybrzmiało w Postanowieniu I instancji). Nie można twierdzić zasadnie, że prawidłowa ocena zaistnienia lub też braku przesłanki z art. 152 k.p.a. ma cechę dowolności z tej przyczyny, że nie przeprowadzono szczegółowego i wnikliwego postępowania dowodowego dotyczącego tej kwestii (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r, sygn. akt: II OSK 720/07). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Małopolskiego uchylające i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 16 kwietnia 2024 r., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 5/6740.1/2024 z 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla określonego inwestycyjnego. Powodem uchylenia przez Wojewodę postanowienia Prezydenta było niewypowiedzenie się przez organ I instancji co do prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym. Takie działanie natomiast organu I instancji uniemożliwiło Wojewodzie dokonanie oceny co do wstrzymania wykonania decyzji nr 5/6740.1/2024 z dnia 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nastąpić może zatem wyłącznie po wznowieniu postępowania w sprawie oraz w sytuacji, stwierdzenia po analizie konkretnego w sprawie wniosku o wznowienie, przesłanek wznowieniowych - w niniejszej sprawie w szczególności istnienia takich materiałów dowodowych, które w istocie przesądzają o wadliwości decyzji ostatecznej, z powodu okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi ją wydającemu. Wobec powyższego są to sytuacje, gdzie zgromadzony materiał dowodowy pozwala na ustalenie, już na etapie po wszczęciu postępowania wznowieniowego, że decyzja jest obarczona wadą, uzasadniającą prawdopodobieństwo jej uchylenia we wznowionym postępowaniu. Ponadto z racji, iż wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 152 § 1 k.p.a. dotyczy ostatecznej decyzji administracyjnej, to interpretacja przesłanek wstrzymania, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, powinna mieć charakter ścieśniający (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 222/11). Rolą organu orzekającego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest jednak faktyczne rozważenie wszystkich istotnych okoliczności związanych z wnioskiem o wstrzymanie, czemu organ powinien dać wyraz w uzasadnieniu do wydanego postanowienia. Lektura uzasadnienia wydanego przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 5/6740.1/2024 z 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego prowadzi do wniosku, że w istocie Prezydent nie rozważył istotnych okoliczności związanych z wnioskiem o wstrzymanie. Uzasadnienie do wydanego postanowienia jest lakoniczne i ogólnikowe. W istocie sprowadza się ono do przytoczenia treści art. 152 § 1 K.p.a. oraz fragmentu uzasadnienia do wyroku NSA (z dnia 2 września 1998 roku, sygn. IV SA 2311/96) i jednocześnie abstrahuje ono od realiów przedmiotowej sprawy i nie zawiera jakichkolwiek konkretnych odniesień do złożonego wniosku. Taki sposób załatwienia wniosku nie może stanowić o właściwym rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Trafnie w tym zakresie wskazuje Wojewoda Małopolski, że Prezydent Miasta Krakowa nie wypowiedział się, co do prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym biorąc pod uwagę wskazaną przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Takie działanie z kolei organu I instancji uniemożliwiło faktycznie Wojewodzie rozpoznanie merytoryczne zażalenia stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Tym samym zasadnie Wojewoda na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wskazano powyżej Prezydent Miasta Krakowa, co wynika z treści uzasadnienia do postanowienia z dnia z 16 kwietnia 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.37.2024.EKO, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 5/6740.1/2024 z 3 stycznia 2024 r., nie rozpatrzył w istocie złożonego wniosku, lecz ograniczył się jedynie do zdawkowych ogólnikowych sformułowań, które miały uzasadniać odmowę wstrzymania. Takie rozpatrzenie wniosku nie jest jednak prawidłowe. Organ powinien odnieść się wyraźnie i konkretnie do konkretnych okoliczności sprawy. Powinien je ocenić a następnie wyjaśnić jakie względy przemawiały za określonym, przyjętym przez organ, rozstrzygnięciem. Tego jednak na gruncie niniejszej sprawy zabrakło. W takim stanie rzeczy słusznie Wojewoda przyjął, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, natomiast orzekanie w przedmiocie wstrzymania przez Wojewodę stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Dodatkowo należy wskazać, że nie są uzasadnione także zarzuty skargi. Skarżąca spółka w skardze podnosi zarzuty, które koncentrują się już na konkretnych przesłankach, które w świetle art. 152 § 1 K.p.a. stanowią o podstawach do wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Skarżącej takie podstawy nie zachodzą. Trzeba jednak wskazać, że Skarżąca spółka nie może zastępować organu i przedstawiać oraz wykazywać na okoliczności, które jej zdaniem uzasadniają odmowę wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 5/6740.1/2024 z 3 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.261.2023.KGR, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących i szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o. i c.w.u., gazu, wentylacji mechanicznej, elektryczną, odgromową) i zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych: elektrycznej, gazowej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikami na wody opadowe oraz zagospodarowanie terenu (dojście pełniące funkcje dojazdu, chodniki, stanowiska postojowe, schody zewnętrzne i terenowe, zieleń urządzona, utwardzone miejsce gromadzenia odpadów, ukształtowanie terenu) na działce nr [...], obr. [...], przy ul. G. w K.". Analiza i stosowna ocena w tym zakresie powinna być przeprowadzona bowiem przez Prezydenta Miasta Krakowa na etapie rozpoznawania złożonego wniosku. Dlatego też podnoszone na etapie skargi przez Skarżącą spółkę argumenty nie mogą już naprawić błędów, których dopuścił się organ I instancji. Z tych względów zarzuty Skarżącej oraz argumentacja powołana w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.