IV KK 288/24
Верховный суд2025-05-15
Номер дела
IV KK 288/24
Суд
Sąd Najwyższy
Дата решения
2025-05-15
Тип
Postanowienie
Текст решения
IV KK 288/24
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dni 28 maja 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie M. P.
skazanego z art. 200 § 1 k.k.,
wniosku obrońcy skazanego adwokat D. C.
o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Stanisława Stankiewicza od
rozpoznania wniosku obrońcy o wyłączenie od udziału w sprawie Sędziów SN
Adama Rocha i Pawła Kołodziejskiego,
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k.,
postanowił
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Stanisława Stankiewicza
od rozpoznania wniosku obrońcy o wyłączenie od udziału w
sprawie Sędziów SN Adama Rocha i Pawła Kołodziejskiego.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2024 r. do rozpoznania kasacji obrońcy
skazanego M. P. w niniejszej sprawie został wyznaczony SSN Paweł Kołodziejski.
W dniu 26 lipca 2024 r. obrońca złożył wniosek o wyłączenie od rozpoznania
niniejszej sprawy sędziego Pawła Kołodziejskiego. Wniosek ten (zarejestrowny jako
KRI 540) w wyniku kolejnych losowań był przydzielany sędziom Sądu Najwyższego,
którzy jednak byli wyłączani wskutek składanych przez obrońcę wniosków.
IV KK 288/24 2
Wreszcie zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2025 r. do rozpoznania wniosku o
wyłączenie od udziału w niniejszej sprawie sędziego Pawła Kołodziejskiego został
wyznaczony SSN Adam Roch. Pismem z dnia 11 marca 2025 r. (data wpływu do
SN) obrońca wniósł o wyłączenie Sędziów SN Adama Rocha i Pawła
Kołodziejskiego od udziału w sprawie IV KK 288/24. Wniosek ten został
zarejestrowny jako KRI 884, a do jego rozpoznania wyznaczono SSN Stanisława
Stankiewicza. Obrońca w tej sytuacji złożyła w dniu 22 kwietnia 2025 r. wniosek
(KRI 987) o wyłączenie od udziału w sprawie SSN Stanisława Stankiewicza,
powołując się na uzasadnioną wątpliwość co do instytucjonalnej bezstronności
sędziego, związaną z trybem uzyskania nominacji na stanowisko Sędziego Sądu
Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność
tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego
bezstronności w danej sprawie. O potrzebie zastosowania instytucji wyłączenia
sędziego decyduje między innymi ocena, czy dla postronnego obserwatora
zachodzą w realiach sprawy takie okoliczności, które w odbiorze społecznym mogą
budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego. Orzeczenie wydane przez sąd z
udziałem osób powołanych na stanowisko sędziego w procedurze nominacyjnej
prowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa wadliwie ukształtowanej na
podstawie w/w ustawy, jest obciążone wadą traktowaną przez ETPC jako
naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych
Wolności.
Takie samo stanowisko należy przyjąć przy rozpoznaniu przedmiotowego
wniosku obrońcy. Rozstrzyganie kwestii ewentualnego wyłączenia od udziału w
niniejszej sprawie Sędziów SN Adama Rocha i Pawła Kołodziejskiego przez
sędziego Stanisława Stankiewicza, w konsekwencji prowadziłoby wprost do
naruszenia standardu z art. 6 ust. 1 EKPC. W zaistniałej sytuacji SSN Stanisław
Stankiewicz stałby się sędzią „we własnej sprawie”, skoro rozstrzygałby na
przesłankach w równym stopniu mogących odnosić się także do niego. W interesie
systemu wymiaru sprawiedliwości jest nie tylko troska o rzeczywistą bezstronność
IV KK 288/24 3
sędziego, ale także zapobieganie powstaniu negatywnego odbioru społecznego w
tym przedmiocie. Niewątpliwie problematyka związana z procedurą powołania
sędziów ściśle powiązana jest z prawem do rzetelnego procesu sądowego, co tym
bardziej uzasadnia wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego od udziału w
przedmiotowej sprawie.
Jest to tym bardziej uzasadnione, jeśli zważy się dodatkowo na fakt, że w
kasacji podniesiono zarzut dotyczący takiej samej wadliwości powołania jednego z
sędziów zasiadających w składzie Sądu odwoławczego, co sędziego, który - w
konsekwencji przydzielenia mu niniejszej sprawy - orzekałby z naruszeniem zasady
nemo iudex idoneus in propria causa.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[PŁ]
[r.g.]