I NSP 64/25
Верховный суд2025-03-15
Номер дела
I NSP 64/25
Суд
Sąd Najwyższy
Дата решения
2025-03-15
Тип
Postanowienie
Текст решения
I NSP 64/25
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie ze skargi Klasztoru […]
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie w sprawie o sygn.
I ACa 695/23,
z udziałem Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
w dniu 27 marca 2025 r.:
1. odrzuca skargę;
2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego
w Krakowie na rzecz Klasztoru […] kwotę 200 (dwieście) złotych
uiszczoną tytułem opłaty od skargi.
UZASADNIENIE
Pismem z 4 lutego 2025 r. Klasztor […] (dalej: „skarżący”) reprezentowany
przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Sądu Najwyższego za
pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Krakowie skargę na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w
sprawie I ACa 695/23, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie. Pismem
z 14 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie przekazał ww. skargę
do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o:
I NSP 64/25 2
1. stwierdzenie, że postępowanie w sprawie toczy się ze zwłoką
w postępowaniu;
2. wyznaczenie Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie dwóch miesięcy
na rozpoznanie sprawy z apelacji;
3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że sprawa rozpoczęła się przed Komisją
Majątkową w początkach lat 90-tych, a następnie po jej likwidacji na żądanie
skarżącego prowadzona była przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Apelacyjny w
Krakowie i ponownie przez Sąd Okręgowy w Krakowie. W sumie postępowanie
trwa już trzydzieści lat, w tym kilkanaście przed sądami. Podkreślono też, że
rozprawy wyznaczane były niezwykle rzadko, przerwy sięgały nawet kilkanaście
miesięcy, co spowodowało wydanie przez Trybunał Praw Człowieka orzeczenia w
sprawie Nr 43299/21 uznającej niezachowanie rozsądnego terminu orzekania.
Podniesiono wreszcie, że mimo upływu ponad roku od tego orzeczenia w sprawie
do tej pory nie nastąpił żaden postęp, zaznaczając, że skarżący nie przyczynił się
do przewlekłości postępowania, „spełnia wszelkie żądania sądu i ponosi niemałe
koszty postępowania, choć pierwotnie postępowanie przed Komisją Majątkową było
wolne od opłat, co zostało zlikwidowane wraz z likwidacją Komisji i przekazaniem
spraw do jurysdykcji sądowej”.
Pismem z 10 lutego 2025 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Prezes Sądu
Apelacyjnego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, a w przypadku jej uznania o
przyjęcie mniejszej kwoty odszkodowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i
postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
I NSP 64/25 3
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o
stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej
prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie
zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa
dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i
prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej
dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna
zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,
której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę
niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy
do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.
Przywołane regulacje dają podstawę do twierdzenia, że skarga spełnia
wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na
przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym
dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób
precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego
sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07).
Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.
Regulacje te pozwalają też sądzić, że skarga powinna m.in. wskazywać
okoliczności, które mają znaczenie dla strony i obrazują jej zachowania w sprawie.
Brak tych elementu również wyklucza ocenę merytoryczną skargi.
Gdy idzie o treść niniejszej skargi, skarżący podał, że sprawa rozpoczęła się
przed Komisją Majątkową u progu lat 90-tych, a następnie – po likwidacji tejże
Komisji – na żądanie skarżącego prowadzona była przez Sąd Okręgowy w
Krakowie, Sąd Apelacyjny w Krakowie i ponownie przez Sąd Okręgowy w Krakowie.
Podniósł także, że postępowanie trwa już trzydzieści lat, w tym kilkanaście przed
sądami oraz że rozprawy wyznaczane były niezwykle rzadko, przerwy sięgały
nawet kilkanaście miesięcy. Wskazał jeszcze na fakt wydania orzeczenia przez
Trybunał Praw Człowieka (Nr 43299/21).
I NSP 64/25 4
Wobec tak skonstruowanej skargi Sąd Najwyższy uznaje, że ze względu na
swą lakoniczną treść, uniemożliwiającą w istocie jej bezpośrednie powiązanie z
postępowaniem przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie (I ACa 695/23), skarga ta
nie może być uznana za spełniającą w stopniu choćby minimalnym przesłankę
ujętą w art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia
2024 r., I NSP 211/23).
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1
w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość odrzuca skargę.
Na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania
zwrócono skarżącemu opłatę od skargi w wysokości 200 zł.
[SOP]
[r.g.]