Ppolska.starec← UrzadnikВойти

III KO 91/17

Верховный суд2017-12-15
Номер дела
III KO 91/17
Суд
Sąd Najwyższy
Дата решения
2017-12-15
Тип
Postanowienie

Текст решения

Sygn. akt III KO 91/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący) SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca) SSN Józef Szewczyk w sprawie E. W. skazanego z art. 198 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2017 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt III KO 91/17 odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 grudnia 2013 r., III K […] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 kwietnia 2014 r., II AKa […] wobec oczywistej bezzasadności tego wniosku, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 545 § 3 zd. ostatnie k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Chociaż pismo skazanego, nazwane zażaleniem, wskazuje właściwą sygnaturę akt (III KO 91/17) i zostało złożone w ustawowym 7-dniowym terminie od doręczenia zaskarżonego postanowienia, to nie zawiera żadnych rzeczowych zarzutów pod adresem tego orzeczenia ani nie formułuje wniosków, to znaczy, nie 2 podaje, czego się domaga. Skarżący się podniósł tylko, że w kwestionowanym postanowieniu brak jest ustosunkowania się do zażalenia, natomiast rozważono w nim jedynie i wypowiedziano się co do bezzasadności jego wniosku z dnia 8 marca 2017 r. (data złożenia pisma w Areszcie Śledczym w S.). Następnie w zażaleniu znów nawiązuje się do dowodów w sprawie oraz koniecznych – zdaniem skazanego – do przeprowadzenia dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. Zatem z przytoczonej części zażalenia, która może świadczyć, że dotyczy zaskarżonego postanowienia, wynika, iż, po pierwsze, skarżący się błędnie nawiązuje do przedmiotu rozpoznania (Sąd Najwyższy w dniu 18 października 2017 r. rozpoznał wniosek a nie zażalenie), po drugie, nie wskazuje na żadne uchybienia, których miałby się dopuścić Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie. Z przytoczonych względów należało uznać zażalenie za oczywiście bezzasadne i utrzymać w mocy wymienione orzeczenie.