I SA/Po 20/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie WSA Barbara Rennert (spr.) WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 22 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie oddalenie skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę. W dniu 9 grudnia 2024 r. R. P. wniosła skargę postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 22 października 2024 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 15 lipca 2024 r. nr [...] oddalające skargę na czynność zabezpieczającą i odmawiające uchylenia tej czynności. Powyższa skarga została wniesiona na tle stanu faktycznego, w którym Naczelnik wszczął wobec spółki postępowanie zabezpieczające w oparciu o własne zarządzenia zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r. (doręczone skarżącej 16 sierpnia 2022 r.). Na podstawie ww. zarządzeń organ egzekucyjny 13 maja 2024 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wszelkich przysługujących wierzytelności, w tym z tytułu dowodów sprzedaży E. spółce z o.o. Zawiadomienie doręczono stronie 31 maja 2024 r. a dłużnikowi zajętej wierzytelności 29 maja 2024 r. W dniu 7 czerwca 2024 r. spółka wniosła skargę na ww. czynność zabezpieczającą, zarzucając błędne wskazanie kwoty zajętej wierzytelności z uwagi na dokonanie "wielu zajęć zabezpieczających", co czyni doręczone zawiadomienie "prawnie nieskutecznym". Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności. Oddalając skargę i odmawiając uchylenia zaskarżonej czynności postanowieniem z 15 lipca 2024 r., Naczelnik wskazał, że po dokonaniu analizy poprawności podjętych czynności ustalił, że zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności pieniężnej z 13 maja 2024 r. zawiera wszelkie elementy przewidziane w ww. przepisach prawa. Zastosował do niego formularz "Zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej", który zawiera elementy określone w art. 67 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505; dalej: "u.p.e.a."). Zwrócił uwagę, że z treści art. 67 u.p.e.a. wynika, iż wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych czy zarządzeń zabezpieczenia. Nie ulega wątpliwości, że każdy z wyżej wymienionych elementów musi zostać w treści zawiadomienia wskazany w sposób, który pozwala na właściwe utożsamienie stron postępowania egzekucyjnego oraz ustalenie tożsamości zobowiązania. O skuteczności zawiadomienia decydować będzie jego kompletność. Organ egzekucyjny kierując zawiadomienie często jednak nie posiada wiedzy o tym, czy zobowiązanemu przysługuje jakakolwiek wierzytelność u dłużnika zajętej wierzytelności, a tym bardziej z jakiego tytułu, zaś z powołanych przepisów nie wynika, że organ egzekucyjny ma obowiązek wskazać w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności, jaką konkretnie wierzytelność zajmuje. Odnosząc się do zarzutów spółki, organ wyjaśnił, że na podstawie decyzji z 30 czerwca 2022 r. wystawiono zarządzenia zabezpieczenia. W toku postępowania zabezpieczającego Naczelnik dokonał kilku zajęć zabezpieczających, w tym zajęć wierzytelności z rachunków bankowych i zajęcie ruchomości. Dokonując kolejnego zajęcia, tj. zaskarżonego w kontrolowanej sprawie zajęcia zabezpieczającego, organ egzekucyjny nie miał możliwości dokonania aktualizacji kwoty o zawiadomienia o zajęciu w prowadzonym postępowaniu zabezpieczającym. Wszelkie uzyskane w postępowaniu zabezpieczającym środki pieniężne w celu zabezpieczenia wpłaca się na wydzielony oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank. W przypadku konieczność zwrotu środków pieniężnych zobowiązanemu zostaną mu one zwrócone wraz należnymi odsetkami. Na dzień dzisiejszy jednak konieczność zwrotu nie zachodzi. Oprócz postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie ww. zarządzeń zabezpieczenia, organ prowadzi wobec spółki postępowanie zabezpieczające również w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia łączna kwota wynosi: [...] zł - wskazana w zarządzeniach zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r. oraz [...] zł - kwota wskazana w zarządzeniach zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r., czyli razem [...] zł. Natomiast na dzień 15 lipca 2024 r. organ egzekucyjny zabezpieczył [...] zł, zatem do zabezpieczenia pozostaje wciąż [...] zł. W związku z powyższym stwierdzenie, że Naczelnik zabezpieczył już kwotę wynikającą z zawiadomienia o zajęciu nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie skarżonej czynności zabezpieczającej. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty oraz dodatkowo zarzuciła rażące naruszenie art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z 18 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie postanowieniem z 22 października 2024 r., Dyrektor IAS stwierdził, że czynność zabezpieczająca została dokonana prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu błędnego wskazania w spornym zawiadomieniu kwoty "zajętej wierzytelności", organ nadzoru wyjaśnił, że zawiadomienie to zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 67 § 2 u.p.e.a. stosowanym w postępowaniu zabezpieczającym odpowiednio (art. 166b u.p.e.a.). W zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym wskazuje się dane dotyczące zabezpieczonej należności: kwotę wynikającą z zarządzenia zabezpieczenia, numer zarządzenia zabezpieczenia, datę wydania zarządzenia zabezpieczenia. Tym samym zarzut ten uznał za bezzasadny. Dodatkowo wyjaśnił, że Naczelnik prowadzi wobec strony postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r., obejmujących łączną kwotę [...]zł oraz zajęć zabezpieczających z 19 stycznia 2024 r., obejmujących łączną kwotę [...]zł. W wyniku zajęć zabezpieczających dokonanych wyłącznie w oparciu zarządzenia zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r. Naczelnik zabezpieczył kwotę [...]zł, natomiast w wyniku zajęć zabezpieczających dokonanych na podstawie obu ww. zarządzeń zabezpieczenia zabezpieczył kwotę [...]zł. Natomiast umorzenie decyzją z 4 lipca 2024 r. postępowania odwoławczego od decyzji z 29 grudnia 2023 r. (stanowiącej podstawę wystawienia zarządzeń zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r.) nie oznacza, że postępowanie zabezpieczające prowadzone na ich podstawie było wadliwe i skutkuje koniecznością zwrotu zabezpieczonych na ich podstawie kwot. Decyzja z 29 grudnia 2023 r. wygasła z dniem 3 czerwca 2024 r. (art. 33a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej), co nie oznacza, że zarządzenia zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r. straciły byt prawny. Nie ma zatem podstaw do przypisania zabezpieczonych na ich podstawie kwot do zarządzeń zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r. Dyrektor IAS podkreślił, że zaskarżona czynność zabezpieczająca została dokonana zawiadomieniem z 13 maja 2024 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji z 15 maja 2024 r., doręczonej 3 czerwca 2024 r., czyli przed wystąpieniem okoliczności, z której w zażaleniu strona wywodzi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarządzeń zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r., a w konsekwencji, możliwość przypisania dotychczas zabezpieczonej kwoty jedynie na poczet należności wynikających zarządzeń zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r. Zdaniem strony oznacza to, że dochodzona na ich podstawie kwota [...]zł została już w pełni zabezpieczona. Jednakże powyższe argumenty zostały podniesione przez stronę po raz pierwszy na etapie zażalenia. Organ egzekucyjny nie miał więc możliwości odniesienia się do nich. W momencie dokonywania zaskarżonej czynności zabezpieczającej (zawiadomienie z 13 maja 2024 r.) okoliczności, na które spółka się powołała, jeszcze nie nastąpiły (doręczenie w dniu 3 czerwca 2024 r. decyzji z 15 maja 2024 r.). Natomiast wygaśnięcie decyzji z 29 grudnia 2023 r. w dniu 3 czerwca 2024 r. nie oznacza wyeliminowania z obrotu prawnego zarządzeń zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r. Ponadto Dyrektor IAS wyjaśnił, że dokonując zabezpieczenia poszczególnych kwot organ egzekucyjny nie rozlicza ich na konkretne zarządzenia zabezpieczenia (tak jak to się dzieje w przypadku zajęć egzekucyjnych kiedy to kwoty są rozliczane na poczet poszczególnych tytułów wykonawczych). Wszelkie uzyskane w postępowaniu zabezpieczającym środki pieniężne, w celu zabezpieczenia wpłaca się na wydzielony, oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ wskazał, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Zarzuty skargi polegają na ograniczeniu się przez organ do kontroli zgodności z prawem jedynie konkretnej, kwestionowanej czynności zabezpieczającej i to jedynie do jej aspektu formalnego, a nie merytorycznego (zasadności zabezpieczenia). Zatem podniesiony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie może być przedmiotem niniejszego postępowania w trybie art. 54 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. Zdaniem Dyrektora IAS skarga na czynność zabezpieczającą jest nieuzasadniona. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 i art. 124 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie konieczne elementy, o których mowa w art. 124 § 1 K.p.a., jak również zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z § 2 tegoż przepisu. W skardze na opisane wyżej postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oba przepisy w zw. z art. 18 w zw. z art.166b u.p.e.a. na skutek utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to obarczone jest naruszeniem art. 67 § 2 pkt 5 w zw. z. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz naruszeniem art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z 18 w zw. z art. 166b u.p.e.a.; 2. art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 166b u.p.e.a. na skutek bezzasadnego zaniechania ustosunkowania się do wszystkich kwestii prawnych podniesionych w zażaleniu oraz w efekcie brak wyjaśnienia wszystkich istotnych kwestii prawnych - a wskazane powyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem świadczą o tym, że przy podejmowaniu badanej czynności zabezpieczającej doszło do istotnych naruszeń formalnoprawnych. W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że za niedopuszczalną należy uznać praktykę, aby zabezpieczone kwoty nie były rozliczane na konkretne zarządzenia zabezpieczenia, co powoduje nieweryfikowalność instytucji zabezpieczenia i stanowi niedopuszczalną praktykę istotnie osłabiającą gwarancje procesowe zobowiązanego, wynikające chociażby z art. 7 § 3 w zw. z art. 166b u.p.e.a. czy z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Ponadto, spółka nie jest w stanie odczytać motywów, na podstawie których organ uznał, że naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie może być przedmiotem postępowania w trybie art. 54 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Art. 156 § 1 u.p.e.a. odnosi się do wymogów formalnych zarządzeń zabezpieczenia - w punkcie 3 tego przepisu jako wymóg formalny ustawodawca wskazał podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju i to właśnie do nieprawidłowego wywiązania się przez organ egzekucyjny z tego wymogu formalnego odnosiła się spółka. Spełnienie tego wymogu formalnego nie polega na wskazaniu dowolnej informacji, ale wyłącznie tej prawidłowej, mającej odzwierciedlenie w rzeczywistości, zarówno faktycznej, jak i prawnej. Organ sprawujący nadzór dopuścił się ewidentnego zaniechania, co rzutuje wprost negatywnie na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Nie można przy tym wykluczyć, że uczynił tak intencjonalnie, ponieważ sam dostrzegł, że nie jest w stanie wskazać prawidłowej informacji w analizowanym zakresie. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Skarga jest niezasadna. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczających w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wszelkich przysługujących spółce wierzytelności, w tym z tytułu dowodów sprzedaży E. spółce z o.o. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d u.p.e.a. Natomiast w myśl art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, praw majątkowych zarejestrowanych w rejestrze akcjonariuszy, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości. Na podstawie odesłania zawartego w art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym mają odpowiednie zastosowanie regulacje wskazane w art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawę może stanowić: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W myśl art. 54 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym oddala lub uwzględnia skargę (w całości lub w części). Przy czym, zgodnie z art. 54 § 6 u.p.e.a., w przypadku uwzględnienia skargi organ egzekucyjny: uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną (w całości albo w części) lub usuwa stwierdzoną wadę czynności. Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.). Skarga na czynność zabezpieczającą, zgodnie z art. 54 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w postępowaniu zabezpieczającym czynności zmierzających do zabezpieczenia należności. W ramach skargi na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Zarzuty skargi polegają na ograniczeniu się przez organ do kontroli zgodności z prawem jedynie konkretnej, kwestionowanej czynności zabezpieczającej i to jedynie do jej aspektu formalnego, polegającego na zgodności z przepisami u.p.e.a. regulującymi formę jej dokonania, a nie merytorycznego, tj. zasadności zabezpieczenia. Skarga na czynność zabezpieczającą, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania zabezpieczającego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyroki NSA z: 24 października 2014 r., II GSK 1377/13; 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13 oraz wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA). Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zabezpieczających). Skarga w tym trybie może zatem dotyczyć wyłącznie formalnoprawnych aspektów czynności egzekucyjnej, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Przez zajęcie zabezpieczające rozumie się czynność organu egzekucyjnego, w której organ egzekucyjny nabywa prawo do rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, co wynika z treści art. 7 § 1 u.p.e.a. W świetle art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąty u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. Sposób dokonywania zajęcia, w tym przypadku zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej, reguluje art. 89 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Według art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Natomiast zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 67 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) dane zobowiązanego będącego: a) osobą fizyczną: imię i nazwisko oraz adres jego miejsca zamieszkania, numer PESEL, NIP lub numer REGON, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, a jeżeli numer PESEL, NIP i numer REGON nie są znane organowi egzekucyjnemu, to imię ojca i imię matki zobowiązanego oraz datę jego urodzenia albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu, b) osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną: nazwę i adres jego siedziby, NIP, numer REGON lub numer [...] K. R. S., jeżeli zobowiązany taki numer posiada, albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu; 1a) nazwę wierzyciela; 1b) nazwę i adres siedziby organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Z kolei art. 67 § 6 u.p.e.a. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień i protokołów, o których mowa w § 1, uwzględniając uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tych zawiadomieniach i protokołach. W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy zastosowanie znalazł wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, stanowiący załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 426; dalej: "rozporządzenie MF"). Zważywszy na powyższe regulacje, Sąd stwierdza, że dokonana przez organ czynność zabezpieczająca polegającej na zajęciu, na podstawie zawiadomienia z 13 maja 2024 r., innej wierzytelności pieniężnej nie budzi zastrzeżeń. Organ egzekucyjny zastosował środek zabezpieczający, a podstawę do jego dokonania stanowiło ww. zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym. Zawiera ono wszystkie elementy wymagane przepisami art. 67 § 2 i art. 89 § 1 i § 3 w zw. z art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a. Wymogi formalne wymienione w art. 89 u.p.e.a. zostały spełnione. Organ egzekucyjny zmierzając do zastosowania tego środka zabezpieczającego doręczył zawiadomienie zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności (29 maja 2024 r.), jak i skarżącej (31 maja 2024 r.). W treści tego zawiadamiania wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty z tytułu wszelkich przysługujących wierzytelności, w tym dowodów sprzedaży bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu celem zabezpieczenia należności. Jednocześnie pouczył o tym, że zajęcie zabezpieczające jest dokonane z chwilą doręczenia niniejszego zawiadomienia. Wezwał aby dłużnik zajętej wierzytelności w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Zawiadomił też zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Z akt sprawy wynika, że odpisy zarządzeń zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r., będące podstawą prowadzenia postępowania zabezpieczającego, zostały doręczone stronie 16 sierpnia 2022 r. Druk zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu MF. W zawiadomieniu wskazano dane dotyczące zabezpieczonej należności, tj. kwoty wynikające z zarządzenia zabezpieczenia, numery zarządzeń zabezpieczenia oraz datę wydania zarządzenia zabezpieczenia. Spełnia ono zatem wszystkie wymogi określone art. 67 § 2 u.p.e.a. Należy zatem podzielić stanowisko organów, że w niniejszej sprawie zajęcie zabezpieczające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, gdyż nastąpiło zgodnie z wymogami przewidzianymi w obowiązujących przepisach prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że wymóg określenia w zawiadomieniu kwoty należności nie oznacza, że organ egzekucyjny jest zobowiązany do "rozliczenia poszczególnych zajętych kwot" na konkretne zarządzenia zabezpieczenia. Zaskarżone zajęcie zabezpieczające z 13 maja 2024 r. opiewa na kwotę [...]zł, która stanowi sumę kwot wynikających z wydanych 25 lipca 2022 r. piętnastu zarządzeń zabezpieczenia. Do tej właśnie kwoty trzeciodłużnik nie może – bez zgody organu egzekucyjnego – uiszczać zobowiązanej spółce należności wynikających z wszelkich przysługujących skarżącej od trzeciodłuznika (spółki z o.o. E.) wierzytelności. W stanowiących podstawę zajęcia zabezpieczającego zarządzeń zabezpieczenia wskazano zarówno wysokość należności pieniężnej, jak i kwotę odsetek od tej należności. W skardze na czynność zabezpieczającą jaką jest zajęcie zabezpieczające organ egzekucyjny, jak już wyżej wspomniano, bada jedynie tę czynność, która została zaskarżona i to tylko pod względem formalnoprawnym. Po dokonaniu tego badania organ egzekucyjny zasadnie skargę tę oddalił, a organ nadzoru prawidłowo utrzymał to postanowienie w mocy, zatem zarzucane naruszenie wskazanych w pkt 1 skargi przepisów nie miało miejsca. Sąd również nie stwierdził naruszenia przepisów wskazanych w pkt 2 skargi. Przepisy art. 124 § 2 i art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. na mocy art. 18 u.p.e.a. mają odpowiednie zastosowanie do rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym w oparciu o przepisy u.p.e.a. Wbrew temu zarzutowi skargi, zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru wyjaśnił stronie w zaskarżonych postanowieniach, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej z 13 maja 2025 r. opiewało na kwotę [...]zł i było zgodne z wystawionymi zarządzeniami z 25 lipca 2022 r. oraz decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. W zawiadomieniu o zajęciu zabezpieczającym podana została kwota należności podlegającej zabezpieczeniu, a nie kwota wierzytelności, jaką posiadał zobowiązany wobec dłużnika zajętej wierzytelności. Organ egzekucyjny poszukując majątku zobowiązanego nie ma wiedzy, jaką kwotą dłużnik zajętej wierzytelności dysponuje, a tym bardziej z jakiego tytułu, zaś z powołanych przepisów nie wynika, że organ egzekucyjny ma obowiązek wskazać w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności, jaką konkretnie wierzytelność zajmuje. Dokonując też zabezpieczenia poszczególnych kwot organ egzekucyjny nie rozlicza ich na konkretne zarządzenia zabezpieczenia (tak jak to się dzieje w przypadku zajęć egzekucyjnych - kwoty są rozliczane na poczet poszczególnych tytułów wykonawczych). Wszelkie uzyskane w postępowaniu zabezpieczającym środki pieniężne, w celu zabezpieczenia wpłaca się na wydzielony, oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank. Odnosząc się natomiast do dodatkowych wyjaśnień organu nadzoru zawartych na str. 9 zaskarżonego postanowienia, Sąd zaznacza, że dla rozpatrzenia skargi na ww. czynność zabezpieczającą nie ma znaczenia, czy wobec skarżącej prowadzone jest jeszcze jakieś inne postępowanie zabezpieczające na podstawie innych zarządzeń zabezpieczenia i na jaką kwoty zarządzenia te opiewają oraz jakie czynności zabezpieczające zostały w oparciu o nie dokonane. Nie stanowi też przedmiotu badania przy rozpatrywaniu skargi na daną czynność zabezpieczającą na jakie kwoty zostały dokonane inne czynności zabezpieczające, w jakich terminach i jakie kwoty zostały w wyniku tych czynności przekazane na rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Wobec tego nie ma również znaczenia ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego innych niż objęte skarżoną czynnością zarządzeń zabezpieczenia (tj. zarządzeń z 19 stycznia 2024 r.). Słusznie jednak organ nadzoru wskazał, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem wygaśnięcie z dniem 3 czerwca 2024 r. decyzji z 29 grudnia 2023 r. nie oznacza, że ww. zarządzenia zabezpieczenia z 19 stycznia 2024 r. straciły byt prawny i jest możliwość przypisania zabezpieczonych na ich podstawie kwot do zarządzeń zabezpieczenia z 25 lipca 2022 r., tym bardziej, że zaskarżona czynność zabezpieczająca została dokonana zawiadomieniem z 13 maja 2024 r., a więc przed wystąpieniem okoliczności, na które powołuje się skarżąca. Twierdzenia apółki, że kwota wskazana w tym zawiadomieniu została już w pełni zabezpieczona należy zatem uznać za niezasadne. Wbrew stanowisku skarżącej, organ nadzoru w kwestii zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zasadnie także wyjaśnił, że wykraczał on poza zakres niniejszej sprawy. Powyższy zarzut ewentualnie mogłoby stanowić przedmiot postępowania w trybie art. 59 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. Natomiast obowiązująca zasada niekonkurencyjności środków prawnych zabrania czynić przedmiotem rozpoznania tych samych zarzutów w dwóch różnych środkach prawnych. Tym samym ww. zarzut pozostawały także poza zakresem kontroli sądu, która w niniejszym postępowaniu ogranicza się tylko i wyłącznie do badania poprawności formalnoprawnej zastosowanych czynności zabezpieczających. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu egzekucyjnego odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.