V GC 68/24

<p>sygn. akt V GC 68/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 listopada 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Tarnowie V Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie</p> <p>Przewodniczący sędzia Michał Bień</p> <p>Protokolant Ewelina Kolbusz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. w Tarnowie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z sie­dzi­bą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> spółce akcyj­nej z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę kwoty 10.762,50 (słow­nie: dziesięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt dwa zło­te pięćdziesiąt groszy) zł wraz z odsetkami</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od strony powodowej <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz strony pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyj­nej kwotę 3.634,00 (słownie: trzy tysiące sześćset trzydzieści cztery) zł wraz z odsetkami ustawowymi za o­póź­nienie liczonymi od kwoty 3.634,00 (słownie: trzy tysiące sześć­set trzydzieści cztery) zł od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu.</p> <p> SSR Michał Bień</p> <p>sygn. akt V GC 68/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie<br/> z dnia 14 listopada 2024 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I</strong> </p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> w pozwie wniesionym w dniu 2 stycznia 2024 r. (data odda­nia przesyłki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiąza­nego do świad­czenia usług powszechnych) w postępowaniu upominawczym i zarazem w postępowaniu uproszczonym skierowanym przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> uprzednio działającej pod firmą <span class="anon-block">(...)</span> spół­ka akcyjna do­magała się zasądzenia kwoty 10.762,50 zł wraz z od­setkami u­sta­wowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 10.762,50 zł od dnia 12 marca 2020 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu w tym opłaty od pozwu i kosztów zastępstwa procesowe­go wraz z odsetkami ustawowymi za o­póź­nienie.</p> <p>Na uzasadnienie żądania pozwu <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością podała, że 20 listopada 2019 r. sprawca kolizji ubezpieczony od od­powiedzialności cywilnej przez stronę pozwaną doprowadził do uszkodzenia pojazdu specjalistycznego <span class="anon-block">S. (...)</span> dostosowanego i służącego do prowadze­nia szkolenia z zakresu nauki jazdy kategorii B. Samochód należał do poszko­dowanego przedsiębiorcy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i używany był w <span class="anon-block">(...)</span>. Sprawca zdarzenia ponosił pełną odpowiedzialność za spowodowanie kolizji.</p> <p>Strona powodowa podniosła, że poszkodowany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> z winy spraw­cy szkody został pobawiony możliwości korzystania z pojazdu i prowadze­nia szkoleń w związku z poważnym zakresem uszkodzeń, które eliminowały pojazd z możliwości używania. Na podstawie umowy z 26 listopada 2019 r. poszkodowany najął od strony powodowej specjalistyczny pojazd zastępczy marki <span class="anon-block">S. (...)</span> dostosowany i służący do prowadzenia szkoleń z zakresu nauki jazdy B, tj. w pełni tożsamy z pojazdem uszkodzonym. Zaakceptował przy tym stawkę 350,00 zł „netto”, tj. 430,50 zł „brutto” za dobę. Pojazd był niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu szkolenia kandydatów na kierowców w ośrodku szkolenia kierowców.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością naprowadziła, że <span class="anon-block">A. D. (1)</span> na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej 26 listopada 2019 r. z poszkodowanym nabyła wszelkie prawa do odszkodowania przysługu­jące cedentowi wobec strony pozwanej oraz wobec sprawcy kolizji. Z kolei stro­na powodowa nabyła na podstawie umowy zawartej 5 kwietnia 2021 r. wszel­kie prawa do odszkodowania od <span class="anon-block">A. D. (1)</span>, jakie przysługiwały ce­detowi wobec strony pozwanej oraz sprawcy kolizji.</p> <p>Strona powodowa stwierdziła, że <span class="anon-block">A. D. (1)</span> zgłosiła szkodę stronie pozwanej co do kosztów najmu specjalistycznego pojazdu 12 lutego 2020 r. To­warzystwo ubezpieczeń odmówiło uznania zasadności najmu specjalistyczne­go pojazdu zastępczego służącego do szkoleń z zakresu nauki jazdy. Strona pozwana zażądała od poszkodowanego przedsiębiorcy złożenia do akt dokumen­tacji księgowej za okres 3 miesięcy przed zaistnieniem zdarzenia, kopii księgi ewidencji osób szkolonych prowadzonej przez ośrodek szkolenia kierowców, kopii kart przeprowadzonych zajęć z wykorzystaniem pojazdu najmowane­go przez szkołę nauki jazdy, wykazu ewidencji środków trwałych, kopii kart prze­prowadzonych zajęć z użyciem pozostałych pojazdów będących w posiada­niu poszkodowanego i służących do prowadzenia działalności. Poszkodowany odmówił przedstawienia żądanych przez stronę pozwaną dokumentów i dokumentacji. W oświadczeniu z dnia 9 marca 2020 r. wskazał, iż na czas naprawy nie dysponował innym pojazdem specjalistycznym do prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców, którym mógłby zastąpić uszkodzony. Gdyby dys­ponował takim pojazdem, nie podjąłby działań w celu najmu pojazdu zastęp­czego. Treść oświadczenia poszkodowanego z dnia 9 marca 2020 r. nie doprowadziła do zmiany stanowiska przez zakład ubezpieczeń.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością podała, że należycie wykazała tak jak i poszkodowany zasadność najmu pojazdu zastępczego. Pro­wadzenie ośrodka szkolenia kierowców zwolnione było przy tym z podatku VAT. Z tego też względu poszkodowany nie miał możliwości odliczenia tego po­datku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej od kosztów naprawy po­jazdu czy też od kosztów najmu pojazdu zastępczego.</p> <p>Strona powodowa podniosła, że skutkiem zdarzenia było uszkodzenie specjalistycznego pojazdu uniemożliwiające korzystanie i prowadzenie szkoleń kursantów a uszczerbkiem w majątku były koszty najmu pojazdu zastępczego. W razie uszkodzenia pojazdu uniemożliwiającego dalszą eksploatację świadcze­nie zakładu ubezpieczeń powinno obejmować zwrot poniesionych wydatków za czas najmu pojazdu zastępczego niezbędny do naprawy uszkodzonego pojazdu. Zakład ubezpieczeń nie powinien przy tym wyznaczać automatycznie za­kresu czasowego odpowiedzialności z tytuł kosztów najmu pojazdu zastępczego w szczególności ograniczać tego okresu do tzw. czasu technologicznej napra­wy przy pominięciu obiektywnych czynników wpływających na okres niemoż­ności korzystania z własnego pojazdu przez uprawnionego. W szczególności za­sadnym okresem najmu pozostawał ten od zgłoszenia skody do doręczenia po­szkodowanemu prawidłowego kosztorysu naprawy (również dodatkowego, <br/>o ile niezbędne były dodatkowe oględziny) obejmującego pełny zakres szkody, nie­zbędny na dokonanie wybory warsztatu naprawczego, niezbędny na akceptację kosztorysu warsztatu naprawczego oraz niezbędny na zamówienie części zamiennych, ich dostarczenie i odbiór oraz przeprowadzenie naprawy uwzględnia­jącej technologię producenta pojazdu i ostatecznie dzień organizacyjny na zwrot pojazdu.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością wskazała następnie poszczególne daty i zdarzenia związane z naprawą pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> po­cząwszy od 26 listopada 2019 r., kiedy do nastąpiło zgłoszenie szkody oraz wydanie specjalistycznego pojazdu zastępczego a skończywszy na 20 grudnia 2019 r., kiedy to nastąpił zwrot pojazdu zastępczego. Oznaczało to, że okres naj­mu pojazdu wyniósł 25 dni i był uzasadniony okolicznościami sprawy oraz za­istnieniem obiektywnych czynników wpływających na okres niemożności korzystania ze specjalistycznego pojazdu.</p> <p>Strona powodowa naprowadziła, że stawka za specjalistyczny pojazd za­stępczy wyposażony do prowadzenia szkoleń z zakresu nauki jazdy była umiarkowana w odniesieniu do rynkowych i wynosiła 430,50 zł „brutto” dziennie (k. 3 – 5 <em> <!-- -->verte</em>).</p> <p>Na podstawie odpisów dokumentów i wydruków dołączonych do pozwu oraz twier­dzeń zawartych w uzasadnieniu pozwu referendarz sądowy w Sądzie Rejo­nowym w Tar­nowie V Wy­dziale Gospodarczym w dniu 11 stycznia 2024 r. wy­dał nakaz zapłaty w po­stę­po­waniu u­po­minawczym, którym nakazał stronie po­zwanej <span class="anon-block">(...)</span> spółce akcyjnej z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, aby zapła­ci­ła na rzecz strony powodowej <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczo­ną odpo­wiedzialnością kwotę 10.762,50 zł wraz z od­setkami ustawo­wymi za o­póź­nie­nie li­czonymi od kwoty 10.762,50 zł od dnia 12 marca 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.605,00 zł wraz z od­setkami ustawo­wymi za o­póź­nie­nie li­czonymi od kwoty 2.605,00 zł od dnia uprawomocnienia nakazu zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosz­tów procesu w terminie dwóch ty­go­dni od dnia doręczenia nakazu, albo wniosła w tymże terminie sprze­ciw (k. 27).</p> <p>W dniu 1 lutego 2024 r. (data odda­nia przesyłki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiąza­nego do świad­czenia usług powszechnych) stro­na pozwana <span class="anon-block">(...)</span> spółka ak­cyjna z siedzibą <br/>w <span class="anon-block">W.</span> wniosła sprzeciw od nakazu za­płaty, któ­rego odpis doręczono po­zwanemu towarzystwu ubezpieczeń w dniu 18 stycznia 2024 r., zaskarżając na­kaz w całości i zażądała oddalenia powództwa oraz zasądzenia kosztów proce­su w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a tak­że kosztów pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> podało, że do powstania szkody doszło 20 listopada 2019 r. Zgłoszenie szkody nastąpiło w dniu 12 lutego 2020 r. W piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. to­warzystwo ubezpieczeń odmówiło wypłacenia odszkodowania. W piśmie z dnia 9 marca 2020 r. poszkodowany w odpowiedzi na stanowisko ubezpieczy­ciela od­mówił złożenia dokumentów i dokumentacji żądanej przez towarzystwo u­bezpieczeń. Z tego względu w piśmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. <span class="anon-block">(...)</span>spółka akcyjna działając jeszcze pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> spół­ka akcyjna odmówiło wypła­ty odszkodowania. Strona powodowa wystąpiła z pozwem datowanym na dzień 30 stycznia 2023 r. o zapłatę z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu, przy czym pozew został wniesiony w dniu 2 stycznia 2024 r., tj. tego dnia został odda­ny w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiąza­nego do świad­czenia usług powszechnych. Oznaczało to, że roszczenie objęte pozwem było przedawnione a uległo przedawnieniu następnego dnia po 31 grudnia 2023 r.</p> <p>W dalszej części uzasadnienia sprzeciwu od nakazu zapłaty strona pozwana powołała argumenty, które uzasadniać miały podniesiony zarzut przedaw­nienia roszczenia objętego żądaniem pozwu.</p> <p>Pozwane towarzystwo ubezpieczeń zarzuciło, że strona powodowa nie wykazała, iż zasadny okres najmu pojazdu zastępczego wyniósł 25 dni. Strona po­wodowa winna była udowodnić, iż cały okres najmu pojazdu zastępczego po­zostawał w adekwatnym związku przyczynowo – skutkowym ze szkodą. Nie po­zostawał w takim związku okres czas, w którym pojazd poszkodowanego pozosta­wał w warsztacie ponad czas konieczny do prawidłowego przeprowadzenia naprawy. Faktura VAT przedstawiona przez stronę powodową nie mogła dowodzić zasadności najmu pojazdu zastępczego przez okres 25 dni. Nie dowodził rów­nież ten dokument tego, że całkowity koszt wynikający z faktury VAT był ce­lowy i ekonomicznie uzasadniony oraz że stanowił element szkody.</p> <p>Pozwany ubezpieczyciel podniósł, że <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną od­po­wiedzialnością nie wskazała żadnych okoliczności, które wydłużyły czas na­prawy ponad czas standardowo przyjęty i konieczny. Tym samym nie wykaza­ła strona powodowa dlaczego naprawa pojazdu nie zakończyła się w nie­zbęd­nym i uzasadnionym czasie.</p> <p>Pozwany zakład ubezpieczeń w końcowej części uzasadnienia sprzeciwu od nakazu zapłaty zarzucił, że w uwagi na przedawnienie i bezzasadność rosz­czenia głównego także i roszczenie o odsetki nie znajdowało podstaw do uwzględnienia (k. 35 – 38).</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2024 r. stanowiącym replikę na sprzeciw od nakazu zapłaty <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podniosła, że zarzut przedawnienia był chybiony. Strona powodowa zwróciła uwagę, że pozwany zakład ubezpieczeń nie wykazał, kiedy doszło do doręczenia pisma pozwanego ubezpieczyciela z dnia 14 kwietnia 2020 r. poszkodo­wanemu. Z ko­lei dni 30 grudnia 2023 r. oraz 31 grudnia 2023 r. a także 1 stycznia 2024 r. stanowiły dni wolne od pracy. Oznaczało to, że wniesienie pozwu 2 stycznia 2024 r. nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Rosz­czenie poszkodowanego przedawniłoby się w tej sytuacji dopiero 3 stycznia 2024 r.</p> <p>Strona powodowa podała, że pozwany ubezpieczyciel nie złożył żadnej propozycji w zakresie organizacji najmu specjalistycznego pojazdu zastępczego ani nawet nie wykazał inicjatywy w zakresie możliwości organizacji najmu. Gdyby najem po­jazdu był możliwy u kontrahenta strony pozwanej, to poszkodowany być może nie skorzystałby z oferty strony powodowej, która była jedyną gwaran­tującą najem pojazdu specjalistycznego. Z tego też względu poszkodowany nie przyczynił się do zwiększenia rozmiaru szkody.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością podtrzymała również roszczenie w zakresie żądania odsetek zarzucając, że strona pozwana po­zo­stawała w zwłoce od 30. dnia od zgłoszenia szkody oraz odmowy przyznania odszkodowania pomimo dysponowania dokumentacją powalającą na prowadze­nie postępowania w celu likwidacji szkody (k. 65 – 65 <em> <!-- --> verte</em>).</p> <p> <strong> <!-- -->II</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Stan faktyczny sprawy w części okazał się być bezsporny.</strong> </p> <p>Bezsporne było, że w wyniku zdarzenia drogowego uszkodzony został po­jazd marki <span class="anon-block">S. (...)</span> dostosowany i służący do prowadzenia szkolenia <br/>z za­kresu nauki jazdy (k. 3 – 5 <em> <!-- -->verte</em>, odpis umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 9 – 10, odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 13, odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. – k. 14, odpis pisma z dnia 24 lutego 2020 r. – k. 16 – 17, odpis pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. – k. 18 – 19, skan wydruku pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan wydruku pisma z dnia 24 lutego 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 17 – 18 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 21 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma <br/>z dnia 14 stycznia 2020 r. na s. 28 – 29 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma z dnia 28 listopada 2019 r. na s. 153 – 154, s. 167 – 168 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma z dnia 22 listopada 2019 r. na s. 363 – 365 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 397 – 399 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41).</p> <p>Strony zgodnie przyznały, że do zdarzenia doszło 20 listopada 2019 r. (k. 3 – 5 <em> <!-- -->verte</em>, k. 35 – 38, odpis umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 9 – 10, odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 13, odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. – k. 14, odpis pisma z dnia 24 lutego 2020 r. – k. 16 – 17, odpis pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. – k. 18 – 19, skan wydruku pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan wydruku pisma z dnia 24 lutego 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 17 – 18 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 21 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma <br/>z dnia 14 stycznia 2020 r. na s. 28 – 29 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma z dnia 28 listopada 2019 r. na s. 153 – 154, s. 167 – 168 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan pisma z dnia 22 listopada 2019 r. na s. 363 – 365 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 397 – 399 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41).</p> <p>Poza sporem było to, że sprawcą zdarzenia, na skutek którego powstała szkoda, była osoba dysponująca polisą ubez­pieczenia od od­po­wie­dzial­ności cy­wilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w <span class="anon-block">(...)</span> spółce akcyjnej obecnie działającej pod <span class="anon-block"> firmą (...) spółka akcyjna</span> (k. 3 – 5 <em> <!-- --> verte</em>, odpis umowy ce­sji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 13, odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. – k. 14, skan umowy cesji wierzytelności <br/>z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 21 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41).</p> <p>Strony nie spierały się co do tego, że do zgłoszenia szkody obejmującej powstałe koszty najmu pojazdu zastępczego udostępnionego poszkodowanemu w miejsce uszkodzonego doszło w dniu 12 lutego 2020 r. (k. 3 – 5 <em> <!-- -->verte</em>, k. 35 – 38, skan wydruku wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 12 lutego 2020 r. wraz ze skanem pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 23 – 26 <br/>w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na no­śniku CD zalegającym na k. 41).</p> <p>Strony zgodne były co do tego, że ubezpieczyciel sprawcy zdarzenia od­mówił wypłaty odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego (k. 3 – 5 <em> <!-- -->verte</em>, k. 35 – 38, odpis pisma z dnia 24 lutego 2020 r. – k. 16 – 17, od­pis pi­sma z dnia 14 kwietnia 2020 r. – k. 18 – 19, skan wydruku pisma z dnia 14 kwiet­nia 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41, skan wydruku pisma z dnia 24 lutego 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Tarnowie ustalił ponadto następujący stan fak­tycz­ny sprawy:</strong> </p> <p>Sprawcą zdarzenia, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, była osoba kierująca pojaz­dem marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Kierujący samochodem marki <span class="anon-block">O.</span> doprowadził do uderzenia kierowanego przez siebie pojazdu w tył samochodu marki <span class="anon-block">S. (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skan druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 397 – 399 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Samochód <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> pozostawał przedmiotem prawa własności <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; fotokopia dowodu rejestracyjnego na s. 191 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skan druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 397 – 399 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Szkoda w pojeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> została zgłoszona <span class="anon-block"> (...) spółce akcyjnej</span> i zarejestrowana pod numerem <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skan druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 397 – 399 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna prowadziła gospodarczą, w związku z której prowadzeniem nie miała możliwości rozliczenia stawki podatku VAT w odniesieniu do używanego przez siebie pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: odpis oświadczenia z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 12; fotokopia druku zgłoszenia szkody komunikacyjnej na s. 187 – 189 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 25 listopada 2019 r. <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna określona jako zbywca zawarła z <span class="anon-block">J. K.</span> wskazanym jako nabywca umowę przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania za szkodę zarejestrowaną pod numerem <span class="anon-block">(...)</span> powstałą w dniu 22 listopada 2019 r. wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w szczególności z ty­tu­łu kosztów naprawy, kosztów holowania i kosztów parkowania (§ 1. umowy przelewu wierzytelności z dnia 25 listopada 2019 r.).</p> <p>Zgodnie z zawartą umową zbywca przeniósł na nabywcę wierzytelność o­kreśloną w § 1. umowy wraz z wszelkimi prawami z niej wynikającymi <br/>w szczególności wraz z odsetkami a nabywca przyjął wierzytelność (§ 3. ust. 1. umowy przelewu wierzytelności z dnia 25 listopada 2019 r.).</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: fotokopia umowy przelewu wierzytelności z dnia 25 listopada 2019 r. na s. 193 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna nie miała możliwości zastąpienia uszkodzonego pojazdu in­nym pojazdem.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis oświadczenia z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 12; zezna­nia świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> – k. 80 – 80 <em> <!-- -->verte</em> .</strong> </p> <p>W dniu 26 listopada 2019 r. zawarta została pomiędzy <span class="anon-block">A. D. (1)</span> prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą <span class="anon-block">(...)</span> jako wynajmującym a <span class="anon-block">(...)</span>spółką jawną jako najemcą umowa najmu pojazdu zastępczego.</p> <p>W umowie wskazane zostały marka i numer rejestracyjny po­jazdu zastępczego oraz wysokość czynszu najmu pojazdu zastępczego.</p> <p>Samochodem zastępczym był pojazd marki <span class="anon-block">K. (...)</span>.</p> <p>Czas najmu został określony w ten sposób, że strony przyjęły, iż będzie to okres niezbędny do naprawy uszkodzonego pojazdu najemcy, tj. <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> (§ 2. ust. 1. umowy najmu pojazdu zastępczego z dnia 26 listopada 2019 r.).</p> <p>Czynsz najmu strony ustaliły w kwocie netto a kwota czynszu wynikała <br/>z cen­nika wynajmującego, który najemca otrzymał i z którym się zapoznał (§ 3. ust. 1. umowy najmu pojazdu zastępczego z dnia 26 listopada 2019 r.).</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: odpis umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 9 – 10; skan umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 17 – 18 w aktach szko­dy numer<span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Samochód zastępczy został wydany w dniu 26 listopada 2019 r. na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 9 – 10; odpis protokołu zdawczo – odbiorczego – k. 11; skan umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 17 – 18 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 26 listopada 2019 r. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> jako cedent zawarł z <span class="anon-block">A. D. (1)</span> ja­ko cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności w postaci pra­wa do odszko­dowania w związku z najmem samochodu zastępczego będącego kon­sekwencją szkody komunikacyjnej z dnia 20 listopada 2019 r. powstałej <br/>w po­jeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> zarejestrowanej pod numerem <span class="anon-block">(...)</span> przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w stosunku zarówno do sprawy szkody jak i ubezpieczyciela sprawcy szkody (§ 1. ust. 1. umowy cesji wierzytelności <br/>z dnia 6 września 2018 r.).</p> <p>Cesjonariusz złożył w treści umowy oświadczenie, zgodnie z którym przyjął wierzytelność opisaną w umowie (§ 1. ust. 3. umowy cesji wierzytelności z dnia 6 września 2018 r.).</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 13; skan umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 21 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Oględziny pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> przez rzeczoznawcę <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej zostały przeprowadzone w dniu 27 listopada 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: skan pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 24 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Tego samego dnia <span class="anon-block">(...)</span> spółka akcyjna przygotowała kalkulację naprawy pojazdu.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: skan pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 24 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skany kalkulacji naprawy z dnia 27 listopada 2019 r. numer <span class="anon-block">(...)</span> na s. 171 – 178, s. 343 – 350 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span>zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 28 listopada 2019 r. wykonana została kalkulacja naprawy pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> przez <span class="anon-block">J. K.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: skan pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 24 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skany kalkulacji naprawy z dnia 28 listopada 2019 r. numer <span class="anon-block">(...)</span> na s. 123 – 129, s. 132 – 138, s. 142 – 148, s. 180 – 186 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 9 grudnia 2019 r. <span class="anon-block">(...)</span> spółka akcyjna zaakceptowała kosztorys przedstawiony przez <span class="anon-block">J. K.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: skan pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 24 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41; skany kalkulacji naprawy z dnia 28 listopada 2019 r. numer <span class="anon-block">(...)</span> na s. 123 – 129, s. 132 – 138, s. 142 – 148 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 10 grudnia 2019 r. zamówione zostały części zamienne do naprawy pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span>.</p> <p>W dniu 11 grudnia 2019 r. części zamienne zostały nadesłane do warsztatu.</p> <p>Naprawa pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> trwała od 12 grudnia 2019 r. do 19 grudnia 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: skan pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 24 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Zwrot pojazdu zastępczego objętego umową najmu z dnia 26 listopada 2019 r. nastąpił w dniu 20 grudnia 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. – k. 9 – 10; odpis protokołu zdawczo – odbiorczego – k. 11; skan umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. na s. 17 – 18 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 23 grudnia 2019 r. <span class="anon-block">J. K.</span> wystawił <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej końcową fakturę zaliczkową VAT w związ­ku z naprawą uszkodzonego pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: skan <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 23 grudnia 2019 r. na s. 33 – 34 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>12 stycznia 2020 r. <span class="anon-block">A. D. (1)</span> wystawiła <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> obejmującą czynsz najmu pojazdu zastępcze­go przystosowanego do nauki jazdy przez 25 dni w za­mian za czynsz w łącznej wysokości 8.750,00 zł „netto”, tj. 10.762,50 zł „brutto”. Czynsz najmu został naliczony <br/>w kwocie 350,00 zł „netto” za dobę.</p> <p>Termin zapłaty czyn­szu naliczonego za najem pojazdu zastępczego został określony na dzień 11 lutego 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: wydruk <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. – k. 23; skan wydruk <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. na s. 22 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>Faktura VAT wystawiona przez <span class="anon-block">A. D. (1)</span> <span class="anon-block">(...)</span>spółce jawnej została przesłana <span class="anon-block">(...)</span> spółce akcyjnej pocztą elektroniczną w dniu 12 lutego 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: skan wydruku wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 12 lutego 2020 r. wraz ze skanem pisma z dnia 10 lutego 2020 r. na s. 23 – 26 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na no­śniku CD zalegającym na k. 41 oraz skanem wydruku <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> <br/>z dnia 12 stycznia 2020 r. na s. 22 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. <span class="anon-block">(...)</span> spół­ka akcyjna zdecydowało o odmowie przyznania jakiejkolwiek kwoty tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> związaną z kosztami najmu pojazdu zastępczego. Ubezpieczyciel wezwał przy tym do przedstawienia szeregu dokumentów i dokumentacji księgowej przez <span class="anon-block">(...)</span> spółkę jawną w postaci dokumen­tacji księgowej za okres 3 miesięcy przed zaistnieniem zdarzenia, kopii księgi ewidencji osób szkolonych prowadzonej przez ośrodek szkolenia kierowców, kopii kart przeprowadzonych zajęć z wykorzystaniem pojazdu najmowane­go przez szkołę nauki jazdy, wykazu ewi­dencji środków trwałych, kopii kart prze­prowadzonych zajęć z użyciem pozostałych pojazdów będących w posiada­niu poszkodowanego i służących do prowadzenia działalności.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis pisma z dnia 24 lutego 2020 r. – k. 16 – 17; skan pisma z dnia 24 lutego 2020 r. na s. 14 – 15 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W piśmie z dnia 9 marca 2020 r. <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna odmówiła przedstawienia do­kumentacji i dokumentów żądanych <span class="anon-block">(...)</span> spół­kę akcyjną. Poszkodowany wskazał również, iż na czas naprawy nie dysponował innym pojazdem specjalistycznym do prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców, którym mógłby zastąpić uszkodzony. Gdyby dys­ponował takim pojazdem, nie podjąłby działań w celu najmu pojazdu zastęp­czego.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis pisma z dnia 9 marca 2020 r. – k. 21 – 22; skan pisma z dnia 9 marca 2020 r. na s. 7 – 8 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W piśmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> podtrzymało swoje stanowisko co do żądania pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruk pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. – k. 18 – 20; skan wydruku pisma z dnia 14 kwietnia 2020 r. na s. 2 – 4 w aktach szkody numer <span class="anon-block">(...)</span> zapisanych na nośniku CD zalegającym na k. 41.</strong> </p> <p>W dniu 5 kwietnia 2021 r. <span class="anon-block">A. D. (1)</span>ja­ko cedent zawarła z <span class="anon-block">(...)</span> spółką z ograniczoną odpowiedzialnością jako cesjonariuszem umowę prze­lewu wierzytelności w postaci pra­wa do odszko­dowania w związku z najmem samochodu zastępczego będącego kon­sekwencją szkody komunikacyjnej z dnia 20 listopada 2019 r. powstałej w po­jeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> zarejestrowanej pod numerem <span class="anon-block">(...)</span> przez <span class="anon-block">(...)</span>spółkę akcyjną w stosunku zarówno do sprawy szkody jak i ubezpieczyciela sprawcy szkody (§ 1. ust. 1. umowy cesji wierzytelności z dnia 6 września 2018 r.).</p> <p>Cesjonariusz złożył w treści umowy oświadczenie, zgodnie z którym przyjął wierzytelność opisaną w umowie (§ 1. ust. 3. umowy cesji wierzytelności z dnia 6 września 2018 r.).</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: odpis umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. – k. 14.</strong> </p> <p>Technologiczny czas naprawy pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> w następstwie szkody powstałej jako skutek zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. wynosił 7 dni roboczych.</p> <p>Pojazd marki <span class="anon-block">S. (...)</span> należał do tego samego autosegmentu pojazdów co samochód marki <span class="anon-block">K. (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: częściowo pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu tech­niki samo­chodowej z dnia 25 lipca 2024 r. – k. 92 – 99; częściowo ustna uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samo­cho­do­wej z dnia 31 października 2024 r. – k. 150 – 151 <em> <!-- -->verte</em> .</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w niewielkiej części za bezsporny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a> </p> <p>Strony zgodnie przyznały, że do zdarzenia doszło 20 listopada 2019 r.</p> <p>Strony nie spierały się co do tego, że do zgłoszenia szkody obejmującej po­wstałe koszty najmu pojazdu zastępczego udostępnionego poszkodowanemu w miejsce uszkodzonego doszło w dniu 12 lutego 2020 r.</p> <p>Strony zgodne były co do tego, że ubezpieczyciel sprawcy zdarzenia od­mówił wypłaty odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego.</p> <p>Okoliczności powyższe zostały przytoczone tak przez stronę powodową w po­zwie jak i przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w sprzeci­wie od nakazu zapłaty. Jako że przyznanie powołanych okolicz­no­ści wynikają­cych z pisemnych o­świad­czeń obu stron nie budziło w świetle przeprowadzone­go po­stępowania do­wodowego wątpliwości, okoliczności te zo­sta­ły u­zna­ne za prawdziwe. Dlate­go też, zważywszy na za­sa­dę wy­rażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a>, fakty te sąd uznał za rzeczywi­ście zaistniałe.</p> <p>Powyższy stan faktyczny sprawy został także uznany w znikomej części za bez­sporny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230. k.p.c.</a> </p> <p>Bezsporne było, że w wyniku zdarzenia drogowego uszkodzony został po­jazd marki <span class="anon-block">S. (...)</span> dostosowany i służący do prowadzenia szkolenia <br/>z za­kresu nauki jazdy.</p> <p>Poza sporem było to, że sprawcą zdarzenia, na skutek którego powstała szkoda, była osoba dysponująca polisą ubez­pieczenia od od­po­wie­dzial­ności cy­wilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w <span class="anon-block">(...)</span>spółce akcyjnej obecnie działającej pod <span class="anon-block"> firmą (...) spółka akcyjna</span>.</p> <p>Fakty te przytoczone przez stronę powodową w pozwie bądź też przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie docze­kały się z przeciw­nej stro­ny wy­raźnego za­przeczenia czy też po­twierdzenia. Skoro za­tem stro­na prze­ciwna nie wypo­wie­działa się co do przyto­czonych okoliczności, fakty te sąd, mając na uwadze treść pozwu jak i sprzeci­wu od nakazu zapłaty oraz wy­ni­ki ca­łej rozpra­wy w szczególności dowody z od­pisów dokumentów i wydru­ków zalegających w aktach sprawy, mógł uznać za przy­znane a w konse­kwen­cji za rze­czy­wiście za­istniałe.</p> <p>Rekonstrukcji stanu faktycznego sąd dokonał w pozostałej części na pod­stawie od­pisów dokumentów i wydruków zgromadzonych w toku postę­po­wa­nia dowodo­wego. Sąd nie dopatrzył się uchy­bień w ich treści oraz formie.</p> <p>Dowody z odpisów dokumentów prywatnych jak i z wydruków sąd uznał w ca­łości za autentyczne i wia­ry­godne. Żadna ze stron ich nie kwestionowała, tak pod względem popraw­ności formal­nej jak i materialnej. Nie u­jawniły się też ja­kie­kolwiek okoliczności podwa­żające moc dowo­dową tych do­kumen­tów, które na­leżałoby brać pod uwagę z u­rzę­du. Do­mnie­mania, z któ­rych korzy­stają do­ku­menty urzę­dowe jak i prywatne [auten­tyczno­ś­ci i złożenia zawartego w nim o­świad­czenia przez o­sobę, która podpi­sała dokument prywatny (<em> <!-- -->vide</em>: T. Ereciński, „Ko­deks postę­powania cywil­nego. Ko­men­tarz. Część pierwsza. Postępowa­nie rozpoznaw­cze. Część druga. Po­stępowa­nie zabezpieczające. Tom 1”, wy­da­nie 2, Wy­dawnictwo Prawnicze Lexi­sNexis, War­szawa 2007 r., pod red. T. Ere­cińskie­go, s. 576, teza 11 do art. 245, s. 590, teza 1 do art. 253)], pozostały niewzruszone. Dokumenty prywatne stanowiły do­wód te­go, że o­soby, które je pod­pi­sały, zło­ży­ły oświad­czenia za­warte w doku­men­tach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>). Wy­druki natomiast stanowiły dowód co do istnienia zapi­su kompute­ro­wego o określonej treści, która została w nich za­warta, w chwili do­konywania wydruku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309. k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1))">art. 243^{<!-- -->1}. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>) (<em> <!-- -->vide</em>: wyrok Sądu Apelacyj­nego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa 1399/12, nie publ., LEX numer 1362755).</p> <p>Osobnego omówienia wymagały natomiast odpisy dokumentów w posta­ci odpisu umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. zawartej pomiędzy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> a <span class="anon-block">A. D. (1)</span>, odpisu umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. zawartej pomiędzy <span class="anon-block">A. D. (1)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wydruk faktury VAT <br/>o nu­merze <span class="anon-block">(...)</span> wystawio­nej przez <span class="anon-block">A. D. (1)</span> w związku z udostęp­nieniem po­jazdu za­stępczego.</p> <p>Dokument prywatny jakkolwiek nie został wyposażony w domniemanie prawne zgodności jego treści z rzeczywistym stanem, to jednak może stanowić samodzielny środek dowodowy i w oparciu o jego treść sąd ma możliwość wy­ro­kowania. Dokument prywatny pozostaje jednym z dowodów wymienionych <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksie postępowania cywilnego</a> i podlega ocenie tak jak wszystkie inne do­wody (<em> <!-- -->vide</em>: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>). Może zatem stanowić podstawę ustaleń fak­tycz­nych i wyrokowania (<em> <!-- -->vide</em>: wyrok i uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt IV CK 474/03, publ. OSNC 2005 r., nr 6, poz. 113, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1985 r., sygn. akt IV PR 200/85, publ. OSNCP 1986 r., nr 5, poz. 84, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt I CKN 804/98, nie publ., LEX nr 50890).</p> <p>Dokument prywatny w świetle brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 253)">art. 253. k.p.c.</a> ma znacznie mniej­szą moc dowodową, jeżeli miałby świadczyć na rzecz strony, która go sporządziła. Ma za to dużą wartość dowodową, jeśli pochodzi od osoby trzeciej, niezwiązanej ze stronami i od nich niezależnej. Założyć bowiem można wów­czas, że intencją wystawcy takiego dokumentu nie było wzmocnienie bądź też osłabienie którejkolwiek ze stron postępowania (<em> <!-- -->vide</em>: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., sygn. akt I CKN 1280/2000, nie publ., LEX nr 78358). Odpisami takich dokumentów w przedmiotowej sprawie, które pochodziły od innej osoby aniżeli strona procesu albowiem ich wystawcą była <span class="anon-block">A. D. (1)</span>, tj. poprzednik prawny strony powodowej, były odpisy umów oznaczonych w ich tytułach jako umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. i z dnia 5 kwietnia 2021 r. a także wydruk faktury VAT wystawionej przez <span class="anon-block">A. D. (1)</span> w związku z udostępnieniem pojazdu zastępcze­go.</p> <p>Odpisy tych dokumentów oraz wydruk dokumentu ze względu na brak domniemania zgodności z rzeczywi­stym stanem jako dokumenty prywatne podle­gały ocenie sądu wedle reguł sta­tuowanych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> Sko­ro bowiem dokument pry­wat­ny nie korzysta z domniemania prawdziwości za­wartych w nim oświad­czeń, to każda osoba mająca w tym interes prawny mo­że twierdzić i do­wodzić, że treść złożo­nych oświadczeń nie odpowiada stanowi rze­czywistemu (<em> <!-- -->vide</em>: posta­nowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt III CRN 65/82, nie publ., LEX nr 8414).</p> <p>Wskazać należało, że umowa cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. zawarta pomiędzy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oznaczonym wyraźnie w umowie jako cedent a <span class="anon-block">A. D. (1)</span> wskazaną w tej samej umowie jako cesjonariusz nie mogła uchodzić za umowę, na podstawie której doszłoby do przeniesienia prawa do odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego w postaci samochodu <span class="anon-block">K. (...)</span> stwierdzone fakturą VAT wystawioną przez<span class="anon-block">A. D. (1)</span> <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej. Umowa najmu pojazdu zastępczego datowana na dzień 26 listopada 2019 r. zawarta została z <span class="anon-block">(...)</span> spółką jawną jako podmiotem poszkodowanym zdarzeniem z dnia 20 listopada 2019 r. oraz jedno­cze­śnie właścicielem uszkodzonego w dniu 20 listopada 2019 r. pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span>. Także faktura VAT z dnia 12 stycznia 2020 r. numer <span class="anon-block">(...)</span> powstała w następstwie najmu pojazdu zastępczego przystosowanego do prowadzenia nauki jazdy została wystawiona <span class="anon-block">(...)</span>spółce jawnej nie zaś <span class="anon-block">M. O.</span>, który został wskazany jako strona umowy przelewu wierzytelności za­wartej w dniu 26 listopada 2019 r. a której przedmiotem miała być wierzytelność <br/>z tytułu odszkodowania obejmującego zwrot kosztów pojazdu zastępczego. O­znaczało to, że w umowie najmu z dnia 26 listopada 2019 r. oraz w umowie przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. wskazane zostały dwa różne podmioty, z których o ile jeden, tj. <span class="anon-block">(...)</span>spółka jawna dysponował wierzytelnością z tytułu odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego, gdyż był podmiotem poszkodowanym zdarzeniem z dna 20 listopada 2019 r. i zobowiązanym do poniesienia kosztów najmu pojazdu zstępczego o tyle drugi, tj. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie był ani poszkodowanym zdarzeniem z dnia 20 listopada 2019 r. ani podmiotem, który mógłby występować jako podmiot mogący przenieść na kogokolwiek wierzytelność z tytułu odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zstępczego. Taki sposób określenia stron umowy cesji wierzytelności <br/>z dnia 26 listopada 2019 r. w kontekście brzmienia zarówno umowy najmu <br/>z dnia 26 listopada 2019 r., <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> oznaczał, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie mógł przenieść prawa do odszkodowania z tytułu zwro­tu kosztów najmu pojazdu zastępczego, gdyż takim prawem nie dysponował. Wierzytelność, której źródłem miała być umowa najmu samochodu zastępczego stwierdzona następnie <span class="anon-block">fakturą VAT numer (...)</span>, nie mogła być zatem przedmiotem umowy przelewu z dnia 26 listopada 2019 r. i konsekwentnie umowy przelewu z dnia 5 kwietnia 2021 r., gdyż wierzytelność ta nie przysługiwała <span class="anon-block">M. J. (1)</span> lecz tylko i wyłącznie <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej. Wierzytelność <br/>z ty­tułu najmu pojazdu mogła co najwyżej przysługiwać <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej ale nie <span class="anon-block">M. J. (1)</span> gdyż <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie mógł zostać uznany za stronę u­mowy najmu pojazdu zastępczego. Skoro zatem wierzytelność, która miała ulec przeniesieniu na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a następnie na <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie przysługiwała <span class="anon-block">M. J. (1)</span> a zatem podmiotowi określonemu w umowie przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. jako cedent, który był wspólnikiem <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej, to jej „prze­niesienie” na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a na­stępnie <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością okazało się bezskuteczne na zasadzie „<em> <!-- --> nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet</em>”.</p> <p>Nie było zatem możliwe ustalenie w oparciu o od­pisy, czy też wydruki względnie skany dokumen­tów w postaci umowy cesji wierzytelności z dnia 26 li­stopada 2019 r., umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r., <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, że wie­rzytelność z tytułu szkody w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> <br/>w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego, ja­k­a była efektem zdarzenia <br/>z dnia 20 listopada 2019 r. wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> obecnie działającego pod <span class="anon-block"> firmą (...) spółka akcyjna</span>, została przeniesiona przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a następnie ostatecznie na <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie dawał na to odpo­wiedzi ża­den z do­wodów zaofe­rowanych przez stronę powodową a w szczególności odpis umowy przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r., skoro zgodnie z jej treścią umowa dotyczyła przeniesienia wierzytelności tylko i wyłącznie pomiędzy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D. (1)</span> nie zaś pomiędzy <span class="anon-block">(...)</span>spółką jawną i <span class="anon-block">A. D. (1)</span>.</p> <p>Nie mogły więc odpisy dokumentów względnie skany oraz wydruki doku­mentów w postaci umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. w kontekście brzmienia zarówno umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r., <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> stanowić dowodów świadczących o zasadności powództwa w zakresie nie tylko kwoty żąda­nej ty­tułem wierzytelności z tytułu szkody w pojeździe marki<span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> ale i okoliczności dysponowania przez stronę powodową tą wierzytelnością i co najważniejsze świadczących o tym, że rzeczywiście podmiotem dysponującym obecnie wierzytelnością wo­bec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> pozostawała aktualnie <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczo­ną odpowiedzialnością. Z treści zaprezentowanej przez stronę powodową u­mowy przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. wynikało zaś, że <span class="anon-block">(...)</span> „przelał” na rzecz <span class="anon-block">A. D. (1)</span> wierzytelność, jaką <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie dysponował, bowiem to nie on pozostawał podmiotem poszkodowanym na skutek zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. a zatem nigdy nie dysponował wierzytelnością wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w związku ze zdarzeniem z dnia 20 listopada 2019 r.</p> <p>Na marginesie jedynie należało dodać, że wierzytelność z tytułu samej szkody w pojeździe, która została usunięta w następstwie naprawy przeprowadzonej przez <span class="anon-block">J. K.</span>, została przeniesiona umową z dnia 25 listopada 2019 r. zawartą przez <span class="anon-block">(...)</span> spółkę jawną z <span class="anon-block">J. K.</span>. W umowie tej zatem jako cedent prawidłowo wskazana została <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna nie zaś przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span>.</p> <p>Sąd nie przyjął za­tem w konsekwencji braku dostatecznej wiarygodności</p> <p>odpisów dokumentów względnie skanów oraz wydruków dokumentów w postaci umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r., umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r., <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycznia 2020 r. oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> istnienia po stronie powodowej spółki wierzytelności w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego z tytułu szkody powstałej na skutek zdarzenia <br/>z dnia 20 listopada 2019 r.</p> <p>Jeśli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje w rezultacie braku udowodnienia fak­tów przy­toczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Zatem skoro stro­na, na której spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności, nie przytoczyła wy­starczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, to ponosi ryzyko nieko­rzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.</p> <p>Sąd podzielił częściowo – ustalając stan faktyczny – pisemną opinię bie­głego z dnia 25 lipca 2024 r. sporządzoną dla ustalenia technologicznego jak <br/>i rzeczywistego a zarazem koniecznego okresu trwania naprawy uszkodzonego pojazdu <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> w związku ze zdarzeniem z dnia 20 listopada 2019 r. oraz dla ustalenia, czy pojazdy <span class="anon-block">S. (...)</span> i <span class="anon-block">K. (...)</span> należały do tego samego autosegmentu.</p> <p>Opinię pisemną należało uznać za jasną i logiczną. Jej autor przedstawił swój tok rozu­mo­wania w sposób wyczerpujący wyjaśniając, jaki był czas technologiczny naprawy pojazdu uszkodzonego w następstwie zdarzenia z dnia 20 li­stopada 2019 r. W tym zakresie opinia biegłego była na tyle szczegółowa <br/>i rzeczowa, że pozwo­liła są­dowi wyrobić w całej pełni pogląd o technologicznym okresie czasu naprawy uszkodzeń pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> w następstwie zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r.</p> <p>Opinia biegłego w tym za­kresie była przy tym szczegółowa, wyczerpująca i należycie uargumen­towana. W ocenie sądu nie zachodziły żadne podstawy do kwestionowania stanowiska biegłego.</p> <p>Zeznania występującego w sprawie świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> mogły stano­wić podstawę ustaleń faktycznych jedynie w niewielkim zakresie, bowiem większość ustalań faktycznych sąd poczynił w oparciu o pisemne środki dowodowe. Choć zeznania świadka zostały uznane za wiarygodne i zbieżne z treścią materiału dowodowego w postaci odpisów dokumentów i wydruków, to jednak złożone przez niego depozycje nie posłużyły w większym rozmiarze do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności.</p> <p>Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania tak za stronę powodową jak i z przesłu­chania za stronę pozwaną o­sób wchodzą­cych w skład organów u­prawnionych do reprezentowania stron jako osób praw­nych, gdyż zgło­szone po­zostałe środki dowodowe pozwoliły w wystarczającym stopniu wyja­śnić fakty i­stotne dla rozstrzy­gnięcia sprawy [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299. k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 300)">art. 300</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2))">art. 235^{<!-- -->2} </a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (pkt. 2;pkt. 5)">pkt 2) i pkt 5) k.p.c.</a>] a ponadto żadna ze stron takiego środka dowodowego nie za­oferowała. Dowód z przesłuchania stron ma charakter subsydiarny, uzupełniają­cy i winien być przeprowadzony wów­czas, gdy zgromadzony w sprawie materiał do­wodowy mo­że okazać się niewystarcza­jący dla merytorycznego rozstrzygnię­cia spra­wy, co nie miało miej­sca w roz­strzyganej sprawie. Jako że wszyst­kie o­ko­liczności sprawy zostały do­statecznie wyjaśnione, nie było podstaw do te­go, by uzupeł­niać materiał dowodowy przepro­wadzając dowód z przesłuchania o­sób wchodzących w skład zarządów obu stron jako osób prawnych.</p> <p> <strong> <!-- -->III</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Tarnowie zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu wobec braku wykazania przez stronę po­wodową, że nabyła wierzytelność z tytułu szkody w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wobec strony pozwanej, skoro <br/>w umowie przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. jako cedent przenoszący wierzytelność z tytułu odszkodowania w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego został wskazany inny podmiot aniżeli ten, który w istocie był najemcą pojazdu zastępczego zgodnie z umową najmu z dnia 26 listopada 2019 r. W konsekwencji oznaczało to również, że <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a następnie <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nigdy nie stali się podmiotami, którym przysługiwałaby wierzytelność z tytułu kosztów najmu pojazdu za­stępczego, skoro nigdy nie był dysponentem takiej wierzytelności <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, albowiem stroną umowy najmu pojazdu zastępczego zawartej w dniu 26 listopada 2019 r. był <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna.</p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> domagała się zasądzenia od strony pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 10.762,50 zł na pod­stawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805)">art. 805</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (pkt. 1)">pkt 1) k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 4)">§ 4. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34)">art. 34</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 19)">art. 19</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 35)">art. 35</a>. us­tawy z dnia 22 maja 2003 r. o u­bez­pieczeniach obo­wiązko­wych, U­bez­pie­cze­nio­wym Fun­duszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze U­bez­pie­czycieli Ko­mu­ni­ka­cyj­nych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2500 <br/>z późn. zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510. k.c.</a> wraz z odsetkami u­sta­wowymi za opóźnienie li­czo­ny­mi od kwoty 10.762,50 zł od dnia 12 marca 2020 r. do dnia zapłaty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a> ^{<!-- -->( 4‑)}. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817)">art. 817</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 14)">art. 14</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>. u­sta­wy o u­bez­pieczeniach obowiązko­wych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwa­ran­cyj­nym i Pol­skim Biurze Ubez­pie­czy­cieli Komunikacyjnych.</p> <p>Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, ga­zu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> odpowiedzialność przewidzianą w artykule po­przedzającym ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka ko­mu­nikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz sa­mo­istny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność po­nosi posiadacz zależny.</p> <p>W razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415. k.c.</a>).</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805)">art. 805</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zo­bo­wiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określo­ne świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpie­czający zobowiązuje się zapłacić składkę.</p> <p>Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie m. in. przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę po­wstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805)">art. 805</a>. § 2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (pkt. 1)">pkt 1) k.c.</a>].</p> <p>Wreszcie po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.</p> <p>Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzial­ności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie u­bez­pie­czenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Uprawniony do od­szkodowania w związku ze zda­rzeniem objętym umową ubezpieczenia odpo­wiedzialności cywilnej może do­chodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 4)">§ 4. k.c.</a>).</p> <p>Rozwiązanie statuowane w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822 § 1)">§ 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822 § 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 4)">§ 4. k.c.</a> u­szcze­góła­wiają w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34)">art. 34</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 19)">art. 19</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>. zd. I. oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 35)">art. 35</a>. u­sta­wy o ubezpieczeniach obo­wiąz­ko­wych, Ubez­pieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze U­bezpie­czycieli Ko­munikacyjnych.</p> <p>I tak zgodnie z art. 34. ust. 1. u­sta­wy o ubezpieczeniach obowiązko­wych, U­bezpie­cze­niowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpie­czycieli Ko­muni­kacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicz­nym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.</p> <p>W myśl art. 19. ust. 1. zd. I. u­sta­wy o u­bez­pieczeniach o­bo­wiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwa­ran­cyj­nym i Polskim Biurze U­bez­pieczycieli Komunikacyjnych poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową u­bezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić rosz­czeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.</p> <p>Z kolei zgodnie z art. 35. ustawy o ubezpiecze­niach obowiązko­wych, U­bezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubez­pie­czy­cieli Ko­mu­nikacyjnych ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem me­chanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.</p> <p>Wreszcie w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> zobowiązany do odszkodo­wania po­nosi od­powie­dzialność tylko za normalne następstwa działa­nia lub zaniechania, z któ­rego szkoda wynikła.</p> <p>W powyższych granicach, w braku odmiennego prze­pisu ustawy lub po­sta­nowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowa­ny po­niósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzo­no (art. 361. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> naprawienie szkody powinno nastąpić, we­dług wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywróce­nie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zo­bo­wią­zanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego o­gra­nicza się do świadczenia w pieniądzu.</p> <p>Jeżeli naprawienie szkody ma na­stąpić w pieniądzu, wysokość odszko­do­wania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowa­nia, chy­ba że szczególne okoliczności wyma­gają przyjęcia za pod­sta­wę cen istnie­ją­cych w innej chwili (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czyn­ności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego wła­ści­we­go organu (art. 359. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>).</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, cho­ciażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.</p> <p>Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odset­ki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Na­ro­do­wego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Zgodnie natomiast z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2^{<!-- -->4}. k.c.</a> Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Mo­nitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.</p> <p>Stosownie do brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817)">art. 817</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania za­wiadomienia o wypadku.</p> <p>Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szko­dzie (art. 14. ust. 1. ustawy o u­bez­pie­czeniach obowiązko­wych, Ubezpiecze­nio­wym Funduszu Gwarancyjnym i Pol­skim Biurze Ubez­pie­czy­cieli Komunika­cyj­nych).</p> <p>W przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> ustawodawca ure­gu­lował od­powiedzialność związaną z ruchem mechanicznych środków ko­mu­nikacji po­ruszanych za pomocą sił przyrody. Odpowiedzialność nałożona przy­toczony­mi przepisami oparta została na założeniu istnienia ryzyka związa­ne­go z i­stot­nym niebezpieczeństwem, jakie stwarza ruch mechanicznego środka ko­mu­ni­ka­cji dla otoczenia a jednocześnie korzyści, jaką odnosi korzy­stają­cy z ta­kiego me­chanicznego środka komunikacji (odpowiedzialność na za­sadzie ry­zyka). Odpowiedzialność statuowana <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> ma miejsce, gdy szkoda została wyrządzona przez ruch me­cha­niczne­go środ­ka komunikacji po­ruszanego siłami przyrody, tj. środka komu­ni­kacji napędza­nego wła­snym urzą­dzeniem mechanicznym, poruszanym za po­mocą sił przy­rody i słu­żącym celom komunikacyjnym (<em> <!-- -->vide</em>: G. Bieniek, „Komen­tarz do ko­deksu cy­wilnego. Księga trzecia. Zobo­wią­za­nia. Tom 1”, Wy­dawnic­two Praw­ni­cze Le­xisNexis, War­szawa 2007 r., wydanie 8, pod red. G. Bieńka, s. 429, teza 2 do art. 436; J. Gudowski, „Kodeks cywilny. Komentarz. Zobo­wią­za­nia. III. Część 1”, Wy­dawnic­two Le­xisNexis, War­szawa 2013 r., wydanie 1, pod red. J. Gudowskiego, s. 636, teza 2 do art. 436).</p> <p>Szkoda wyrządzona mechanicznym środkiem komunikacji musi zostać wy­rządzona w trakcie jego ruchu, które to jednak pojęcie inaczej jest rozumiane na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436. k.c.</a> a inaczej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerw­ca 1997 r. Prawo o ru­chu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1251) oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpie­cze­nio­wym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komuni­ka­cyj­nych (<em> <!-- --> vide</em>: art. 34. i art. 37. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpie­czeniowym Fundu­szu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych).</p> <p>Na ogólnych z kolei zasadach uregulowana została zasada odpowiedzialności posiadaczy pojazdów, jeżeli doszło do zderzenia się takich pojazdów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>). Oznaczało to, że wówczas odpowiedzialność za skutki zdarzenia ponosił ten posiadacz czy też kierowca, który ze swojej winy wyrządził drugiemu szkodę (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415. k.c.</a>).</p> <p>Redakcja przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361. k.c.</a> wskazuje, że pod rządem kodeksu cywil­ne­go obowiązuje zasada naprawienia szkody po­przez całkowitą kompensatę do­znanego uszczerbku z zastrzeżeniem, iż niedo­pusz­czal­ne wszakże jest bez­zasadne wzbogacenie poszkodowanego. „Przepis ten wprowadza zasadę pełne­go odszkodowania, ale jednocześnie należy z niego wyprowadzić zakaz przy­znawania odszkodowania przewyższającego wysokość faktycznie poniesio­nej szkody” (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt III CZP 24/04, publ. OSNIC 2005 r., nr 7 – 8, poz. 117, s. 35).</p> <p>Z kolei z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363. k.c.</a> poszkodowanemu przysługuje wybór sposo­bu naprawienia wyrządzonej mu szkody, tj. przez przywrócenie stanu poprzed­nie­go czyli doprowadzenie do stanu, jaki miał miejsce przed powstaniem szkody bądź też przez zapłatę sumy pieniężnej, czyli uiszczenie kwoty odpowia­dają­cej wysokości powstałej szkody. W przepisie tym jednak ustano­wiono jednocześnie dwa wyjątki od zasady wyboru sposobu naprawienia szkody, w razie których zaistnienia poszkodowanemu przysługuje jedynie od­szkodowanie w for­mie świadczenia pieniężnego. Ograniczenie takie może także wynikać z prze­pi­sów szczególnych, którymi m. in. pozostawały <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805)">art. 805. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822. k.c.</a> (<em> <!-- -->vide</em>: T. Wiśniewski, powołany już wyżej „Komentarz do ko­deksu cywilnego. Księga trzecia. Zobo­wią­za­nia. Tom 1”, s. 83, teza 3 do art. 363; T. Wiśniewski, powołany już wyżej „Kodeks cywilny. Komentarz. Zobo­wią­za­nia. III. Część 1”, s. 100, te­za 3 do art. 363; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższe­go z dna 15 listo­pada 2001 r., sygn. akt III CZP 68/01, publ. OSNC 2002 r., nr 6, poz. 74).</p> <p>Stronie powodowej tak zresztą jak i <span class="anon-block">A. D. (1)</span> nie przysługiwało stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> odszkodowanie pie­niężne z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, bowiem u­mowę cesji wierzytelności datowaną na dzień 26 listopada 2019 r. a obejmującą odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów z tytułu najmu pojazdu zastępczego u­dostępnionego w następstwie zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. zawarł <span class="anon-block">M. J. (1)</span> jako cedent, który jednak nie był podmiotem poszkodowanym w następstwie zdarzenia <br/>z dnia 20 listopada 2019 r. ani najemcą pojazdu zastępczego, gdyż tym pozostawał <span class="anon-block">(...)</span>spółka jawna. Zawarcie umowy przelewu wierzytelności dotyczącej przeniesienia wierzytelności z tytułu szkody obejmującej koszty najmu pojazdu zastępczego nie pociągnęło zatem za sobą skutku w postaci przejścia tej wierzytelności z majątku <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, gdyż taką wierzytelnością nie dysponował. Umowa przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. nie doprowadziła również do przeniesienia uprawnienia do odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego z majątku <span class="anon-block">(...)</span>spółki jawnej, gdyż ten podmiot <br/>z kolei nie był stroną umowy cesji z dnia 26 listopada 2019 r.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeci­wiałoby się to usta­wie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.</p> <p>Zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a> wraz z wierzytelnością przecho­dzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie <br/>o za­ległe odsetki.</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub in­na u­mowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytel­ność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony ina­czej postanowiły.</p> <p>Jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zo­bowiązania wy­nikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do prze­niesienia wie­rzytelności, z zapisu, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarze­nia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Umowa przeniesienia wierzytelności wskazana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> pozo­staje umową kauzalną oraz konsensualną. Jej zawarcie odnosi skutek zobo­wią­zująco – rozporządzający. Z chwilą zawarcia umowy następuje przeniesie­nie wie­rzytelności z cedenta na cesjonariusza. Jedynie w przypadku wyraźnego prze­pisu albo odmiennej woli stron zawierających umowę przelewu wierzytel­no­ści podwójny skutek związany z zawarciem umowy przelewu wierzytelności zo­stał­by wyłączony (<em> <!-- -->vide</em>: H. Ciepła, „Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobo­wiąza­nia”, Wydawnictwo Prawni­cze, Warszawa 2001 r., wyda­nie 3 zmienione, pod red. G. Bieńka, tom 1, s. 592, komentarz do art. 510 k.c., tezy 1 – 3; H. Ciepła powołany już wyżej „Kodeks cywilny. Komentarz. Zobo­wią­za­nia. III. Część 1”, s. 992, tezy 1 – 3 do art. 510).</p> <p>Jak już wyżej przy okazji omawiania przeprowadzonych dowo­dów i ich oceny wskazano, że umowa cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. dotycząca przeniesienia wierzytelności obejmującej odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego udostępnionego w miejsce uszkodzone­go pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> w zamian za kwotę 350,00 zł „netto” za dobę o­kazała się bezskuteczna, skoro została zawarta przez osobę określoną jako cedent ale nie będącą wierzy­cielem. W rezultacie konsekwentnie za bezskutecz­ną uznać należało umowę przelewu wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. za­wartą pomiędzy <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a <span class="anon-block">(...)</span> spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Wierzytelność, której źródłem miała być umowa najmu samocho­du zastępczego stwierdzona następnie <span class="anon-block">fakturą VAT numer (...)</span>, nie mogła być zatem przedmiotem zarówno umowy przelewu z dnia 26 listopada 2019 r. ani umowy cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r., gdyż wierzytelność o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego nie przysługiwała <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Skoro bowiem to nie <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna była stroną umowy przelewu wierzy­telności z dnia 26 listopada 2019 r., choć podmiot ten był stroną umowy najmu z tej samej daty, to nie powstały po stronie powodowej spółki żadne prawa ani obowiązki z tytułu umowy najmu pojazdu zastępczego w tym do zapłaty czynszu najmu. Zatem wierzytelność z tytułu obowiązku zwrotu tego, co poszko­dowana spółka jawna byłaby winna uiścić tytułem czynszu najmu, która miała ulec przeniesieniu na <span class="anon-block">A. D. (1)</span>, nigdy nie powstała i nie przysługiwała w istocie <span class="anon-block">M. J. (1)</span> jako cedentowi i nie mogła zostać przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przeniesiona w imieniu własnym na inny podmiot. Jej „prze­nie­sienie” na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> okazało się więc bezskuteczne na zasadzie „<em> <!-- --> nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet</em>”.</p> <p>W samych umowach cesji wierzytelności wskazane zostało, że ich przed­miotem była wierzytelność, która przysługiwać miała poszkodowanemu wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> obecnie działającej pod <span class="anon-block"> firmą (...) spółka akcyjna</span>, jednakże poszkodowanym podmiotem dysponującym taką wierzytelnością wobec zakładu ubezpieczeń jak i sprawcy szkody nie był <span class="anon-block">M. J. (1)</span> lecz <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna. Umowa cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. jak i umowa cesji wierzytelności z dnia 5 kwietnia 2021 r. nie mogły zatem obejmować wierzytelności wobec <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej, skoro wierzytelność ta przysługiwała <span class="anon-block">(...)</span>spółce jawnej nie zaś wska­zanemu jako strona pierwszej z tych umów <span class="anon-block">M. J. (1)</span>.</p> <p>W świetle przytoczonych przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510. k.c.</a> <br/>i w kontekście ustalonego stanu faktycznego w szczególności treści umowy prze­lewu wierzytelności zawartej w dniu 26 listopada 2019 r. należało stwier­dzić, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie dokonał skutecznego przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania od ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia w związku z ubez­pie­cze­niem od odpo­wiedzialno­ści cywilnej sprawcy szkody w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span>. W umowie przelewu wierzytel­ności za­wartej w dniu 26 listopada 2019 r. wadliwie został wskazany jako podmiot poszkodowany i jako cedent <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, podczas gdy podmiotem tym powinien być <span class="anon-block">(...)</span> spółka jawna. Umowa przele­wu wierzytel­no­ści zarówno z dnia 26 listopada 2019 r. i konsekwentnie z dnia 5 kwietnia 2021 r. nie mogły zatem zostać uznane za skuteczne a zatem za ta­kie, na których podsta­wie do­chodziło kolejno na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> oraz <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością do przejścia wierzytel­ności wraz ze wszelkimi prawami do niej przy­sługu­ją­cymi w tym roszcze­niem o zapłatę odsetek od tej kwoty, na którą wie­rzy­telność opiewała aktualnie wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>.</p> <p>W przedmiotowej sprawie <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie wykazała, że doszło do prze­lewu wierzytel­ności (cesji), czyli do zawarcia umowy, na podstawie której do­tychczasowy wierzyciel (ce­dent) przeniósł wierzytelność wobec strony pozwanej <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> jako dłużnika ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjona­riusza). Przedmiotem przelewu może być bo­wiem co do zasady wierzytelność istnieją­ca, którą cedent może swobodnie roz­porządzać (tak też E. Łętowska, „System prawa cywilnego”, t. III, cz. 1, s. 904). Wierzytelność, która ma stano­wić przed­miot rozporządzenia, powinna być w do­stateczny sposób oznaczona (zindywi­dualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia sto­sunku zo­bowiązaniowego, którego elemen­tem jest zbywana wierzytelność (<em> <!-- --> vide</em>: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt III CKN 423/98, publ. Biul. SN 2000 r., nr 1, s. 1), a zatem oznaczenia stron tego sto­sunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przed­miot świadczenia muszą być oznaczo­ne bądź przynajm­niej moż­liwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawie­rania umowy przenoszącej wierzytelność. Skuteczne jest zbycie wierzytelności nieoznaczonej dokładnie <br/>w u­mowie prze­lewu, jeżeli można ją określić na pod­stawie treści stosunku zobo­wiąza­niowego, z którego ta wierzytelność wynika.</p> <p>W niniejszej sprawie strona powodowa nie wykazała, iż doszło do przele­wu konkretnej wierzytelności objętej pozwem, tj. prawa do odszkodowania należ­nego poszkodowanemu <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej w związku ze szkodą w jego pojeź­dzie marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wobec ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. Umowa przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r., na które powoływała się <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością uzasadniając swoją legitymację czynną do występowania w pro­cesie, nie zawierała bowiem oznaczenia podmiotu, będącego <br/>w istocie poszkodowanym podmiotem w wyniku zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. a zarazem wierzycielem uprawnionym do odszkodowania obejmującego obowiązek zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. W umowie prze­lewu wie­rzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. jej strony wskazały wyraźnie jako cedenta <span class="anon-block">M. J. (1)</span> – nie zaś <span class="anon-block">(...)</span> spółkę jawną – której wierzytelność, jako poszko­dowanemu miała przysługiwać od <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie strona powodowa nie wykazała zatem, iż doszło do przelewu konkretnej wierzytelności objętej pozwem, tj. przysługującej <span class="anon-block">(...)</span>spółce jawnej wobec <span class="anon-block">(...)</span>spółki jawnej obecnie wobec <span class="anon-block">(...)</span> spółki ak­c­yjnej.</p> <p>Rzeczą strony powodowej jako profesjonalisty w obro­cie gospodar­czym by­ło skompletowanie wszelkich dokumentów i wykazanie nimi dochodzone­go przed są­dem roszczenia oraz zadbanie o takich ich sformułowanie, aby nie było żad­nych wątpliwości co do tego, że roszczenie, którego dochodziła przed sądem faktycznie zostało na nią przeniesione. Tymczasem strona powodowa nie wy­kazała stosownymi do­kumentami okoliczności, na które powoływała się <br/>w po­zwie. Odpis dokumentu w postaci umowy najmu z dnia 26 listopada 2019 r. oraz wydruk dokumentu w postaci <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 12 stycz­nia 2020 r. potwierdziły jedynie fakt, że to <span class="anon-block">(...)</span> spółce jawnej przysługiwała wierzytelność powstała na skutek zdarzenia z dnia 20 listopada 2019 r. w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wobec sprawcy szko­dy jak i wobec jego ubezpieczyciela. Z kolei odpisy dokumentów w postaci umó­w przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. i z dnia 5 kwietnia 2021 r. nie świadczyły o tym, że doszło do przeniesienia tej wierzytelności z <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej na nowego wierzyciela.</p> <p>Strona powodowa nie przedłożyła wiarygodnego dokumentu ani odpisu dokumentu w postaci umowy przelewu wierzytel­ności świadczącego o przeniesieniu jednej, konkretnej wierzytelności przez <span class="anon-block">(...)</span> spółkę jawną na swoją rzecz.</p> <p>W niniejszej sprawie zasadność dochodzonego roszczenia nie została właściwie udokumentowana przez stronę powodową. Nie wykazała ona w spo­sób należyty swojego roszczenia (mimo reprezentowania przez zawodowego pełnomocnika procesowego), w szczególności poprzez brak przedłożenia wiary­godnego do­kumentu świadczącego o przeniesieniu wierzytelności z tytułu szkody w pojeździe marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wobec <span class="anon-block">(...)</span> spółki ak­cyjnej a obecnie <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> na rzecz stro­ny powodowej.</p> <p>Taki wniosek należało przyjąć biorąc także pod uwagę całość tekstu u­mo­wy z dnia 26 listopada 2019 r., bowiem jej redakcja jasno wskazywała, że stroną tej umowy pozostawał <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, któremu wierzytelność wskazana <br/>w umowie nie przysługiwała. W treści § 1. ust. 1. umowy przelewu wierzytelności jej strony w sposób klarowny wprost wskazały, że „cedent na warunkach określonych w niniejszej umowie (zwanej dalej umową) przelewa na cesjonariusza swoją wierzytelność, prawo do zwrotu kosztów z tytułu najmu pojazdu zastępczego, przysługującą cedentowi w związku ze szkodą komunikacyjną <br/>z dnia 20 listopada 2019 roku, w pojeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> likwidowaną przez <span class="anon-block">(...)</span> pod numerem <span class="anon-block">(...)</span> od sprawcy szkody i jego ubezpieczyciela w zakresie OC ppm (komunikacyjnego)”. Mając na względzie całość tekstu umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. okoliczność w postaci stwierdzenia przeniesienia wierzytelności przez cedenta wprost wymienionego z imienia i nazwiska w kontekście treści umowy najmu pojazdu za­stępczego z dnia 26 listopada 2019 r. oraz wystawionej w następstwie jej wykonania faktury VAT z dnia 12 stycznia 2020 r. uznać należało, że poszkodo­wa­nym oraz dysponentem wierzytelności w postaci prawa do zwrotu kosztów z ty­tułu najmu pojazdu zastępczego w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 20 li­stopada 2019 r. w pojeździe <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> likwidowaną przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> od numerem <span class="anon-block">(...)</span> był <span class="anon-block">(...)</span>spółka jawna nie zaś <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Zgodnie zaś z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> to na stronie powodowej jako dysponencie ni­niej­szego postępowania spoczywał ciężar wy­kazania faktów, z których wywodziła ona skutki prawne. Przepis ten formułuje podstawową regułę rozkładu cię­żaru dowodu w spo­rze cywilnoprawnym wska­zując przede wszystkim, kogo ob­cią­żają skutki niepowodzenia procesu dowo­dzenia (tak zwany ciężar dowodu w zna­czeniu materialnoprawnym). W świetle wynikającej z tego przepisu reguły, za prawdziwe mogą być w procesie cywil­nym przyjęte jedynie te fakty, które zo­stały udowodnione przez stronę obcią­żoną ciężarem ich dowodzenia, zaś po­minięte powinny zostać te fakty, które przez stronę obciążoną obowiązkiem do­wodzenia nie zostały w sposób należy­ty wykazane. Nie budziło przy tym wąt­pliwości, że w okolicznościach rozpozna­wanej sprawy to stronę po­wodową obciążał obo­wiązek wykazania istnienia roszczenia stanowiącego podstawę dochodzonego w tej sprawie żądania zapła­ty. Strona powodowa obowiąz­kowi temu nie podoła­ła. Podkreślić trzeba, iż strona powodowa miała obowiązek przedstawić wszyst­kie dowody już w pierw­szym piśmie procesowym, <br/>a część z odpisów do­kumentów załączonych do pozwu nie pozwalała na przeprowadzenie nie­zbędnych ustaleń dla uwzględnienia powództwa.</p> <p>W kontekście tych rozważał sąd w całości podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku, zgodnie z którym „przelew wierzytelności (cesja) jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) prze­nosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Przedmiotem przelewu co do zasady może być wierzytelność istnieją­ca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Powinna ona być też w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytel­ność. Wymaga się oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przed­miotu świadczenia” (tak Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I ACa 492/15, nie publ., LEX nr 1842189). Co więcej Sąd Apelacyjny w Białymstoku stwierdził w uzasadnieniu powołanego wyroku, że „nabycia wierzytelności w drodze cesji nie można domniemywać <br/>i okoliczność ta powinna wynikać wprost z dokumentów (…)”.</p> <p>W realiach tej sprawy zatem także brak zindywidualizowania jako wierzyciela oraz strony umowy cesji wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej czynił niemożliwym uwzględnienie powództwa wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>. W tej sytuacji <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie dysponowała zatem legitymacją czynną wobec strony pozwanej, nie była bowiem następcą prawnym <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej.</p> <p>Strona powodowa nie wykazała, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w dacie zawarcia u­mo­wy przelewu wierzytelności z dnia 26 listopada 2019 r. dysponował jakimikolwiek wierzytelnościami wo­bec <span class="anon-block">(...)</span> <br/> i <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej. <span class="anon-block">(...)</span>spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie wykazała w niniejszej sprawie, że doszło do skutecznego przejścia wie­rzytelności, która została opisana w umowie najmu pojazdu zastępczego <br/>z dnia 26 listopada 2019 r. oraz stwierdzona fakturą VAT z dnia 12 stycznia 2020 r. z podmiotu będącego faktycznie wierzycielem na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> <br/>a na­stępnie na stronę powodową.</p> <p>Przedstawione przez stronę powodową środki dowo­dowe nie mo­gły <br/>w ża­den sposób doprowa­dzić do pozy­tywnego zweryfiko­wania żąda­nia po­zwu <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Skoro bo­wiem środki dowo­dowe przedstawione przez stronę powodową nie po­zwoliły na ustalenie, że doszło do skutecznego zawarcia umowy cesji wierzytelności istniejącej wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>, to powództwo musiało zostać oddalone.</p> <p>Fundamentalną zasadą w postępowaniu cywilnym jest to, że ciężar udo­wodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a>). Regułę tę potwierdzała regulacja zawarta w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a> Przepis ten stanowił, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W efekcie, jeżeli mate­riał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpo­wiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należało to rozumieć w ten sposób, że stro­na, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twier­dzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar do­wo­du, co do tych okoliczności na niej spoczywał (<em> <!-- --> vide</em>: wyrok Sądu Apelacyj­ne­go we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1320/11, nie publ. LEX nr 1108777). Nie budziło wątpliwości, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, to stronę powodową obciążał obowiązek wykazania istnienia rosz­cze­nia stano­wiącego podstawę dochodzonego w tej sprawie żądania zapłaty, jed­nak strona powodowa temu obowiązkowi nie podołała. Zawnioskowane przez nią środki dowodowe i przeprowadzone w oparciu o nie postępowanie dowo­do­we zmierzające do wy­kazania roszczenia co do zasady okazało się niewy­star­czają­ce. Środki dowodo­we powoła­ne przez stronę powodową w ogóle nie potwier­dzały zawarcia z <span class="anon-block">M. J. (1)</span> umowy najmu pojazdu zastępczego oraz powstania z tego tytułu wierzytelności o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego, która mogłaby zostać przeniesiona przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na inny pod­miot. Brak było także dowodów, że wierzytelność z tego tytułu, powstała <br/>w istocie po stronie <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej, została przeniesienia przez ten podmiot na <span class="anon-block">A. D. (1)</span> a następnie na <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.</p> <p>W niniejszej sprawie zasadność dochodzonego roszczenia nie została za­tem udokumentowana przez stronę powodową. Nie wykazała ona w spo­sób należyty istnienia swojego roszczenia. Zgodnie zaś z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> to na powodzie jako dys­ponencie ni­niej­szego postępowania spoczywał ciężar wyka­zania fak­tów, z któ­rych wywo­dził ona skutki prawne. Przepis ten formułuje podstawową regułę roz­kładu cię­żaru dowodu w sporze cywilnoprawnym wska­zując przede wszyst­kim, ko­go ob­cią­żają skutki niepowodzenia procesu dowo­dzenia (tak zwany ciężar do­wodu w znaczeniu materialnoprawnym). W świetle wynikającej z tego przepisu reguły za prawdziwe mogą być w procesie cywil­nym przyjęte jedynie te fakty, które zostały udowodnione przez stronę obcią­żoną ciężarem ich dowo­dzenia, zaś pominięte powinny zostać te fakty, które przez stronę ob­ciążoną obowiązkiem dowodzenia nie zostały w sposób należy­ty wykazane.</p> <p>W związku z powyższym twierdzenia powódki – wobec braku do­wodów na okoliczność zawarcia przez <span class="anon-block">A. D. (1)</span> umowy najmu pojaz­du zastęp­czego z <span class="anon-block">M. J. (1)</span> a tym samym powstania wierzytelności o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego po stronie <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, do których zrefundowania <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> jako strona pozwana i jako ubezpieczyciel sprawcy szkody mogłoby zostać zobowiązane jak <br/>i skutecznego przeniesienia tego rodzaju wierzytelności na stronę powodową – w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a> musiały zo­stać oce­nione nega­tyw­nie przez sąd i po­cią­gnąć za sobą skutek w postaci od­dalenia po­wództwa. Przedstawione przez stronę powodową środki dowo­dowe nie mogły w ża­den sposób doprowa­dzić do pozytyw­nego zweryfiko­wania żąda­nia po­zwu <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograni­czo­ną odpowiedzialnością. Środki dowo­dowe przedstawione przez stronę powo­dową nie pozwoliły w szczególności na ustalenie, że w ogóle do­szło do zawar­cia umowy najmu pojazdu zastępczego pomiędzy <span class="anon-block">A. D. (1)</span> jako wy­najmującym i zarazem poprzednikiem prawnym <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością a <span class="anon-block">M. J. (1)</span> jako najemcą, skoro sama umowa najmu została zawarta z <span class="anon-block">(...)</span>spółką jawną jako najemcą a także że doszło do skutecznego przeniesienia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego. Skoro zatem tego rodzaju okoliczności nie ustalo­no, to po­wództwo musia­ło zostać odda­lone.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pomimo możliwości zgłaszania środków do­wodo­wych nie zgłosiła na czas innych do­wodów nie wykazując tym sa­mym nale­żytego zainteresowa­nia swymi spra­wami. Tymczasem powszech­nie aprobo­wa­ną w demokra­tycznych pań­stwach praw­nych zasadą po­zos­taje re­gu­ła, że <em> <!-- --> ius civile vigilan­tibus scriptum est</em>, co ozna­cza, iż prawo cy­wilne wy­ma­ga dbałości zaintereso­wanego o swoje prawa (<em> <!-- --> vide</em>: uza­sadnienie wy­roku Try­buna­łu Kon­stytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., sygn. akt SK 9/98, publ. OTK ZU 1999 r., nr 4, poz. 78). Sąd zaś uznał, iż nie ma pod­staw do uzu­pełnienia z u­rzędu postępowania do­wo­dowego. W tym za­kresie sąd nie mógł wyręczać strony i niejako w zastęp­stwie przepro­wadzać taki dowód, gdyż takie postę­po­wa­nie byłoby sprzeczne z za­sadą kon­tra­dyk­to­ryj­ności (<em> <!-- --> vide</em>: wyrok Sądu Apela­cyj­nego w Białym­stoku z dnia 25 lute­go 2003 r., sygn. akt I ACa 36/03, publ. OSA 2003 r., nr 10, poz. 46). Zgod­nie natomiast ze sta­nowiskiem Sądu Najwyż­szego „od 1 lipca 1996 r. wskutek zmiany treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 KPC</a> oraz skreślenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3 § 2)">§ 2</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 KPC</a> nastąpiło zniesienie zasady odpo­wie­dzialności sądu za wynik postępowania dowodowe­go” (tak Sąd Najwyż­szy w wy­roku z dnia 7 paździer­nika 1998 r. sygn. akt II UKN 244/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 20, poz. 662 i w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt II UKN 615/99, publ. OSNAP 2002 r., nr 1, poz. 24). Rola sądu w sprawie winna ogra­niczać się jedynie do po­zo­stawania obiektyw­nym arbitrem w sporze stron (za­sada kontradyktoryjności). Sąd jedynie wyjąt­kowo może wy­kazywać inicja­ty­wę dowodową, spoczywającą cały czas na stro­nach pod groźbą przegrania proce­su. Zdanie powyższe pozo­staje w pełni zgodne z przy­jętą linią orzecznic­twa i wy­kładnią Są­du Naj­wyż­szego, w myśl której „moż­liwość dopuszczenia przez sąd dowodu nie wskaza­nego przez strony nie oznacza, że sąd obowią­zany jest zastąpić własnym działaniem bez­czynność strony. Jedynie w szcze­gól­nych sy­tuacjach procesowych o wyjątko­wym charakterze sąd powi­nien sko­rzy­stać ze swojego upraw­nienia do podjęcia inicjatywy dowodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a>)” (tak Sąd Najwyższy <br/>w wyroku z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, publ. OSNC 1998 r., nr 3, poz. 52). Brak postępowania dowodo­wego prowadzonego z urzędu był przy tym usprawiedliwiony w świetle poglądu Sądu Najwyższego, w myśl któ­rego „dzia­łanie sądu z u­rzędu i przeprowadzenie dowodu nie wska­zanego przez stronę jest po uchyleniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3;art. 3 § 2)">art. 3 § 2 kpc</a> dopusz­czalne tylko w wy­jątkowych sytuacjach proce­sowych oraz musi wypływać z o­partego na zobiek­tywizowanej ocenie przeko­nania o ko­nieczności jego prze­prowadzenia” (tak Sąd Najwyższy w wy­roku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II UKN 182/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 17, poz. 556). Pogląd ten pozostaje tym bardziej ak­tualny w świetle aktualnie obo­wiązującego kodeksu postępowa­nia cywilnego a w szczególności w kontek­ście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Ko­deks postępowania cywilnego o­raz niektórych in­nych ustaw (Dz. U. nr 172 poz. 1804).</p> <p>Na marginesie jedynie należało zaznaczyć, że zarzut przedawnienia pod­niesiony w sprzeciwie od nakazu zapłaty okazał się bezzasadny, skoro zdarzenie, w następstwie którego powstała szkoda po jeździe w samochodzie <span class="anon-block">S. (...)</span> miało miejsce w dniu 20 listopada 2019 r., pisma ubezpieczyciela informu­jące o odmowie przyzna­nia odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów najmu po­jazdu zastępczego pochodziły z dnia 24 lutego 2020 r. i z dnia 14 kwietnia 2020 r. a pozew został wniesiony w dniu 2 stycznia 2024 r. (data odda­nia przesył­ki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiąza­nego do świad­cze­nia usług powszechnych), przy czym dzień 30 grudnia 2023 r. przypadał na sobotę, 31 grudnia 2023 r. przypadał na niedzielę, z kolei 1 stycznia 2024 r. był ko­lejnym z rzędu dniem wolnym z mocy ustawy od pracy a zatem zanim upłynął okres 3 lat i to licząc od końca 2020 r., w którym doszło do powstania szkoda (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 115)">art. 115. k.c.</a>). Okres 3 lat wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 819)">art. 819</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> nie upłynął zatem od czasu zajęcia ostatecznego stanowiska wyrażonego w pi­śmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. przez u­bez­pie­czyciela co do roszczeń zgłoszonych w toku postępowania likwidacyjnego do dnia 2 stycznia 2024 r. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 115)">art. 115. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118. k.c.</a>).</p> <p>Z uwagi na to, że sąd oddalił powództwo w całości, zde­cydował – postę­pu­jąc w myśl dyrektywy odpowiedzialności za wynik postępo­wania – ob­ciążyć <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością kosztami procesu w cało­ści, wkła­dając na nią obowiązek zwrotu na rzecz strony pozwanej poniesionych przez nią kosztów postępowania.</p> <p>Na koszty procesu, które w sumie wyniosły 9.303,00 zł, składały się opłata od pozwu w kwocie 750,00 zł (pokwitowania wpłaty na okładce akt, k. 6) oraz wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników obu stron określone we­dług stawki minimal­nej obliczonej od warto­ści przedmiotu sprawy, tj. w kwotach po 3.600,00 zł a także koszty opłaty skar­bo­wej od odpisów dokumentów stwier­dzają­cych ustanowienie pełnomocników stron oraz od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika substytucyjnego pełnomocnika strony pozwanej w kwotach po 17,00 (k. 7, k. 8, k. 39, k. 40, k. 153, k. 154) jak i kwoty 966,00 zł (k. 100, k. 106, k. 140 – 141) oraz 336,00 zł (k. 147, k. 148, k. 156) wypłacone w całości z zaliczki uiszczonej przez stronę powodową na poczet wynagrodzeń biegłego w związku ze przygotowaniem i złożeniem opinii pisemnej i ustnej na użytek postępowania.</p> <p>Powstania innych kosztów postępowania żadna ze stron nie wykazała <br/>i ich zasądzenia nie żądała.</p> <p>Sąd postanowił obciążyć stronę powodową całością kosztów procesu <br/>w łącznej kwocie 9.303,00 zł związanych z wnie­sieniem pozwu przez zawodo­we­go pełnomocnika strony powodowej oraz z wniesieniem sprzeci­wu od na­ka­zu zapłaty przez pro­fesjonalnego pełnomocnika strony pozwanej a także zasądzić od <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej kwotę 3.634,00 zł odpowiadającą kosztom poniesionym przez stronę pozwaną. Koszty pro­cesu zasądzo­ne na rzecz stro­ny pozwanej obejmowały zatem koszty związa­ne z zastępstwem procesowym przez zawodowego peł­nomoc­nika, tj. koszty wynagro­dze­nia (3.600,00 zł) jak i koszty opłaty skar­bowej u­iszczonej od odpisu dokumentu pełno­moc­nic­twa procesowego i dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomoc­ni­ka substytucyjnego pełnomocnika strony pozwanej (34,00 zł).</p> <p>Jednocze­śnie kwota 9.303,00 zł wskazana wyżej odpowia­dała całości kosztów postępowania na zasadzie unifikacji i kon­centracji roz­strzygnię­cia <br/>o kosz­tach po­stę­powa­nia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powin­no bo­wiem zna­leźć wyraz w o­rze­czeniu kończącym postę­powanie i dotyczyć co do zasady wszyst­kich kosz­tów powstałych w związku z prowadzonym postępo­wa­niem cy­wilnym. Wynikało to wprost z zasady unifikacji i zasady koncentracji kosztów postępo­wania wyra­żonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> </p> <p>Wyżej wskazane względy zdecydowały o tym, że orzeczono jak w sen­tencji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805)">art. 805</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (pkt. 1)">pkt 1) k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805 § 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 4)">§ 4. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34)">art. 34</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 19)">art. 19</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 34 ust. 1)">ust. 1</a>. i art. 35. ustawy o ubezpieczeniach obowiąz­ko­wych, Ubezpieczeniowym Fundu­szu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubez­pie­czycieli Komunikacyjnych w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510)">art. 510. k.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a> a także w o­parciu o po­zostałe wska­zane w tre­ści uza­sadnienia przepisy.</p> <p>O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. wyroku po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1</a>., § 1^{<!-- -->1}. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99. k.p.c.</a> a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 109)">art. 109</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18)">art. 18</a>. ust. 1. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13)">art. 13</a>. ust. 2. oraz art. 5. ust. 1. pkt 3) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosz­tach sądowych w sprawach cywil­nych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 959 z późn. zm.) oraz w oparciu o § 2. pkt 5) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3</a>. ust. 2. rozporządze­nia Ministra Sprawie­dliwości z dnia 22 paździer­ni­ka 2015 r. w spra­wie opłat za czynności radców praw­nych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.) a także art. 1. ust. 1. pkt 2) u­stawy z dnia 16 li­sto­pada 2006 r. o opła­cie skarbo­wej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2111z późn. zm.).</p> <p> SSR Michał Bień</p> </div>