VI Pz 77/24

<p>Sygn. akt VI Pz 77/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 18 listopada 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy <span class="anon-block">(...)</span> VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Konrad Kujawa</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2024 r.</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. K.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o odszkodowanie</p> <p>na skutek zażalenia <span class="anon-block">J. K.</span> na zarządzenie Sędziego Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span>, IX Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 września 2024 r. o zwrocie pozwu (sygnatura akt IX P 722/24)</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>oddalić zażalenie.</p> <p>SSR del. Konrad Kujawa</p> <p>Sygnatura akt VI Pz 77/24</p> <p> <strong> <!-- -->Uzasadnienie postanowienia z 18 listopada 2024 r. </strong> </p> <p>Powód <span class="anon-block">J. K.</span>, będący funkcjonariuszem Służby Więziennej, wystąpił z pozwem o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">S.</span> określonej kwoty tytułem wyrównania uposażenia za okres całego 2022 roku. W uzasadnieniu podniósł przede wszystkim argument naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.</p> <p>Zarządzeniem z 13 września 2024 r. Sędzia Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span> zwrócił pozew zawodowemu pełnomocnikowi powoda, ze względu na jego nieopłacenie oraz brak jednoznacznego wskazania, czy strona opiera swoje roszczenie na stwierdzeniu, że spełniła przesłanki ustawowe do wypłaty dodatku służbowego w określonej wysokości (roszczenie o wynagrodzenie), czy też wywodzi je z przepisów dotyczących naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.</p> <p>W uzasadnieniu zarządzenia przewodniczący wskazał na podstawę prawną zwrotu pozwu w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (księga 1 art. 130)">art. 130</a> ^{<!-- -->1a} <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130(2);art. 130(2) § 1)">art. 130^{<!-- -->2} § 1 k.p.c.</a> W zakresie braku opłaty od pozwu stwierdził, że powód wywodzi roszczenie ze stosunku służby. Nie ma więc statusu pracownika, a zatem nie jest objęty ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W ocenie przewodniczącego sprawa nie jest sprawą z zakresu prawa pracy, lecz sprawą ze stosunku służbowego, która jedynie podlega rozstrzygnięciu przez sąd pracy. Przywołując definicję „pracownika” z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 5;art. 476 § 5 pkt. 1;art. 476 § 5 pkt. 1 lit. a)">art. 476 § 5 pkt 1 lit. a k.p.c.</a> rozciągającą się na inne osoby, którym z mocy odrębnych przepisów przysługują roszczenia z zakresu prawa pracy (tu – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20100790523" title="Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523 (art. 220)">art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej</a>), uznał, że to określenie użyte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (dział 3;księga 1;księga 1 cz. 1)">dziale III tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej k.p.c.</a> zostało przyjęte wyłącznie na potrzeby tej regulacji procesowej, lecz nie na potrzeby art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.</p> <p>Z kolei uzasadniając brak formalny dotyczący określenia roszczenia przewodniczący zauważył, że strona nie ma obowiązku wskazania podstawy prawnej roszczenia, lecz w tym wypadku niejednoznacznie przytoczona podstawa faktyczna – raz odnosząca się do niedopłaty uposażenia, a innym razem do odszkodowania za nierówne traktowanie, może być odnoszona do różnego rodzaju powództw, prowadzących do odmiennego rodzajowo wyroku i powodujących odmienne skutki procesowe – tu wyrażające się w innym składzie sądu i różnym rozkładzie ciężaru dowodu. Z tych względów w ocenie sędziego nie można przystąpić do procedowania sprawy.</p> <p>Powód złożył zażalenie na zarządzenie przewodniczącego, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1)">art. 476 § 1 k.p.c.</a>, poprzez uznanie, że powód ma obowiązek uiszczania kosztów sądowych oraz naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130(2);art. 130(2) § 1)">art. 130^{<!-- -->2} § 1 k.p.c.</a>, poprzez pominięcie faktu, że w piśmie uzupełniającym pozew powód wyraźnie wskazał, że domaga się uposażenia, a nie odszkodowania.</p> <p>W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że sprawa należy do kategorii spraw z zakresu prawa pracy, jako wymieniona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1;art. 476 § 1 pkt. 3)">art. 476 § 1 pkt 3 k.p.c.</a>, jako sprawa o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy. W sprawach tych – jego zdaniem – jako strony występują pracownik i pracodawca, z tym że dla potrzeb przepisów o postępowaniu odrębnym z zakresu prawa pracy przez pojęcie pracownika rozumie się także inne osoby, którym z mocy odrębnych przepisów przysługują roszczenia z zakresu prawa pracy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 5;art. 476 § 5 pkt. 1)">art. 476 § 5 pkt 1 k.p.c.</a>). Takim przepisem jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, która przekazuje spory funkcjonariuszy Służby Więziennej do rozpoznania przez sąd pracy, z czego wynika, że jest to sprawa cywilna przeznaczona do rozpoznania w ramach postępowania odrębnego z zakresu prawa pracy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Zażalenie okazało się nieuzasadnione, lecz jedynie ze względu na brak fiskalny pozwu – brak uiszczenia opłaty.</p> <p>Nie można zarzucić Przewodniczącemu w sądzie I instancji, że naruszył przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 35;art. 35 ust. 1)">art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 959), skoro przepis ten – zamieszczony w <span class="anon-block"> (...)</span> „Wysokość opłat w procesie” dotyczy jedynie sposobu określania wysokości opłaty w postępowaniu przed sądem pracy, natomiast samej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę wnoszącą pozew dotyczy art. 96 tej ustawy. Taki pogląd jest potwierdzony orzecznictwem Sądu Najwyższego (np. uchwała z dnia 11 września 2007 r., II PZP 5/07 lub uchwała z dnia 5 grudnia 2007 r., II PZP 7/07).</p> <p>W tej sprawie należało rozstrzygnąć sposób rozumienia zawartego w art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy zwolnienia podmiotowego przewidzianego dla „pracownika wnoszącego powództwo”. Powód – jako funkcjonariusz Służby Więziennej – nie ma statusu pracownika, lecz wykonuje swoje zadania w ramach stosunku służby regulowanego materią prawa administracyjnego. Skarżący zresztą zgadza się z tym ustaleniem, lecz podnosi, że zwolnienie ustawowe rozciąga się również na osoby zatrudnione w ramach innych stosunków prawnych, powołując się regulację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1)">art. 476 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie zawiera definicji pracownika, natomiast w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 8;art. 8 ust. 1)">art. 8 ust. 1</a> stanowi, że w postępowaniu dotyczącym kosztów sądowych stosuje się przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a>.</p> <p>Z kolei przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 5;art. 476 § 5 pkt. 1)">art. 476 § 5 pkt 1 k.p.c.</a> rozszerza pojęcie pracownika także na „inne osoby, którym z mocy odrębnych przepisów przysługują roszczenia z zakresu prawa pracy”.</p> <p>Na tym tle powstaje więc pytanie, czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20100790523" title="Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523 (art. 220)">art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej</a> (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1683), który stanowi, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy jest takim przepisem, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 5;art. 476 § 5 pkt. 1)">art. 476 § 5 pkt 1 k.p.c.</a> </p> <p>W tymże art. 220 ustawodawca wprost wyłączył właściwość sądu administracyjnego, wskazując ją tylko w określonych przedmiotowo sprawach. Sądem właściwym w odniesieniu do czynności, które dotyczą istoty stosunku służbowego, a więc jego nawiązania i co do zasady ustania oraz niektórych zmian jego treści jest sąd administracyjny, a w pozostałym zakresie, nieprzekazanym na drogę innych postępowań, jest to natomiast sąd pracy. Sprawy rozpoznawane przez sąd pracy dotyczą przede wszystkim kwestii majątkowych, a więc związanych z uposażeniem funkcjonariuszy, korzystaniem z uprawnień rodzicielskich, czasem pracy oraz wydaniem świadectwa służby i opinią służbową, po wyczerpaniu drogi służbowej (por. E. Mazurczak-Jasińska (w:) R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski (red.), System Prawa Administracyjnego, t. 11..., s. 481-482). Artykuł 220 wskazuje więc kognicję sądu pracy w zakresie roszczeń nieprzekazanych na drogę innych postępowań.</p> <p>Oddanie określonych spraw do kognicji sądów pracy nie oznacza jednak, że taka sprawa staje się sprawą z zakresu prawa pracy. Nabiera jedynie waloru sprawy cywilnej, do której sąd pracy zastosuje przepisy proceduralne postępowania odrębnego.</p> <p>Pojęcie sprawy z zakresu prawa pracy zostało zdefiniowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 1)">art. 476 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z którym przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się sprawy:</p> <p>1) o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane;</p> <p>1^{<!-- -->1}) o ustalenie istnienia stosunku pracy, jeżeli łączący strony stosunek prawny, wbrew zawartej między nimi umowie, ma cechy stosunku pracy;</p> <p>2) o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy;</p> <p>3) o odszkodowania dochodzone od pracodawcy na podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.</p> <p>Fundamentalnego znaczenia w tym wypadku nabiera więc sposób rozumienia zawartego w punkcie 3 cytowanego przepisu zwrotu „do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się przepisy prawa pracy”. Otóż art. 220 ustawy o Służbie Więziennej określa jedynie właściwość sądu pracy dla określonych spraw funkcjonariuszy, ale nie daje podstawy, by stosować wobec nich przepisy prawa pracy.</p> <p>Ustawa o Służbie Więziennej zawiera jedynie dwa odesłania do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a>: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 117;art. 117 ust. 4)">art. 117 ust. 4</a> odsyła w sprawach dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, natomiast art. 157 ust. 4 – w zakresie mobbingu. W ustawie nie natomiast odesłania generalnego do stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> w sprawach funkcjonariuszy w niej nieuregulowanych. Ta sprawa dotyczy uposażenia na gruncie zarzutu nierównego traktowania. Nie ma żadnych ustawowych przesłanek ku temu, aby do oceny tego typu roszczeń stosować <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeks pracy</a>.</p> <p>Rzecznik Praw Obywatelskich w opracowaniu pt. „Przeciwdziałanie mobbingowi i dyskryminacji w służbach mundurowych. Analiza i zalecenia” (treść dostępna na stronie www.sw.gov.pl) trafnie stwierdził, że funkcjonariusze i żołnierze mają możliwość dochodzenia praw z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w trybie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20102541700" title="Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania - Dz. U. z 2010 r. Nr 254, poz. 1700 ()">ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania</a> (Dz.U. z 2016 r., poz. 691).</p> <p>W odniesieniu do funkcjonariuszy Służby Więziennej wynika to właśnie z braku odesłania do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> w ustawie o Służbie Więziennej – zarówno ogólnego, jak i dotyczącego nierównego traktowania. Gdyby ustawodawca wymagał stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> do tego typu roszczeń, dałby temu wyraz w przepisie będącym odpowiednikiem art. 157 ust. 4 ustawy.</p> <p>Poprzez regulację art. 220 ustawodawca jedynie uznał, że sądy pracy mają największe doświadczenie i wiedzę z zakresu nierównego traktowania i z tego względu oddał tego typu sprawy do ich kognicji. Nie można jednak wyprowadzić stąd wniosku, że jednocześnie zakwalifikował tego typu spory za sprawy z zakresu prawa pracy. Nie wynika to ani z treści przepisu, ani także z systematyki ustawy o Służbie Więziennej.</p> <p>Nie ma żadnych przesłanek do wnioskowania, że sprawy związane z nierównym traktowaniem funkcjonariuszy Służby Więziennej, dla których podstawy prawnej należy poszukiwać w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20102541700" title="Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania - Dz. U. z 2010 r. Nr 254, poz. 1700 ()">ustawie o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania</a>, są sprawami prawa pracy.</p> <p>Zatem – biorąc pod uwagę powyżej przytoczone regulacje – trzeba stwierdzić, że funkcjonariusz SW nie może być uznany za pracownika, a sprawa o jego uposażenie wywodzona z naruszenia zasady równego traktowania nie może być zaliczona do spraw prawa pracy. Nie jest bowiem regulowana ani <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksem pracy</a>, ani ustawami okołokodeksowymi, w tym pragmatykami pracowniczymi.</p> <p>Przepis art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę występującą z pozwem i jako taki nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Funkcjonariusz SW występujący z roszczeniem przed sąd pracy, którego sprawa nie należy jednak do spraw prawa pracy, będzie ponosił koszty sądowe, a w tym opłatę od pozwu.</p> <p>Pozew wniesiony przez zawodowego pełnomocnika który nie został należycie opłacony, przewodniczący zwraca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130(2);art. 130(2) § 1)">art. 130^{<!-- -->2} § 1 k.p.c.</a>). Z tego względu zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem, a zażalenie podlega oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 3)">art. 397 § 3 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Sam brak fiskalny był wystarczający dla zwrotu pozwu. Na marginesie tylko można nadmienić, że drugi z zarzutów zażalenia był słuszny. Jeżeli uzasadnienie faktyczne pozwu tworzy wątpliwości co do przypisania mu przez sąd właściwej podstawy prawnej, w tym również co do przypisania stronom ciężarów dowodowych, to właściwym instrumentem dla usunięcia tej niepewności jest posiedzenie przygotowawcze z udziałem tylko strony powodowej, zarządzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 467;art. 467 § 3(2))">art. 467 § 3^{<!-- -->2} k.p.c.</a> Zwrot pozwu nie powinien w przypadku tego typu braku pozwu wyprzedzać posiedzenia przygotowawczego.</p> <p>SSR del. Konrad Kujawa</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p>1.  odnotować,</p> <p>2.  odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony powodowej,</p> <p>3.  przedłożyć z pismami lub za 14 dni.</p> <p>2.12.2024</p> </div>