XIII Ga 1028/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XIII Ga 1028/16</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanego <span class="anon-block">S. M.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 8.494,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 29 listopada 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1.517 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. <em> <!-- --> (wyrok k. 83)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od powyższego wyroku wniósł pozwany, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu pominięcie okoliczności, że</p> <p>obowiązkiem powoda było zważenie odpadów (papy z rozbiórki z dachu) przy udziale przedstawiciela pozwanego, który nie uczestniczył w tej czynności z uwagi na błędne poinformowanie go o miejscu ważenia. W konsekwencji apelujący zakwestionował wystawiony przez powoda kwit z ważenia oraz rodzaj odpadów zabranych przez powoda.</p> <p>Apelujący ponownie wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ciężaru zabranych przez powoda odpadów oraz dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. M.</span> – przedstawiciela pozwanego, który wykonywał prace na budowie i może potwierdzić zawarte w apelacji zarzuty pozwanego. <em> <!-- -->(apelacja k. 99-100)</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</em> </strong> <em> <!-- -->:</em> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.</p> <p>Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym, to zaś determinuje konieczność zastosowania określonych dla tego rodzaju spraw regulacji szczególnych, a zwłaszcza dyspozycji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> na mocy którego Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku zapadłego w postępowaniu odwoławczym z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Sąd Okręgowy miał także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(9);art. 505(9) § 11)">art. 505^{<!-- -->9} § 11 k.p.c.</a> apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.</p> <p>Apelujący zakwestionował ustalenia Sądu I instancji co do ilości i rodzaju odebranych przez powoda odpadów, a w konsekwencji zarzucił brak udowodnienia przez powoda wysokości należnego mu z tego tytułu wynagrodzenia. Zdaniem apelującego, Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że pozwany został wprowadzony przez powoda w błąd co do miejsca, w którym odbywało się ważenie zabranych odpadów, którego konsekwencją była nieobecność pozwanego przy tej czynności i zawyżenie przez powoda wyników pomiaru zabranych odpadów. Apelujący twierdzi, że jego przedstawiciel został poinformowany, że ważenie odbędzie się w odległości ok. 50 km od budowy, podczas gdy miało ono miejsce na bazie powoda. Uzasadniając owe zarzuty apelujący argumentował, że kwit z ważenia dokonanego w takich okolicznościach jest niewiarygodny, co uzasadnia powołanie biegłego celem ustalenia rzeczywistej wagi odebranych odpadów.</p> <p>Podniesione przez apelującego zarzuty, mimo braku profesjonalnego ich ujęcia – należy potraktować jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, przewidującego zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te nie zdołały jednak podważyć prawidłowych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego. Sąd I instancji nie popełnił bowiem żadnych błędów w rozumowaniu zarówno w zakresie ustalonych faktów, jak i ich kwalifikacji prawnej, a także prawidłowo zinterpretował i zastosował odpowiednie przepisy prawa.</p> <p>Przede wszystkim apelujący nie zdołał wykazać, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana wbrew regułom wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy bowiem podkreślić, że tylko w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego, może mieć miejsce skuteczne kwestionowanie swobody oceny dowodów. Tego rodzaju uchybień nie sposób się dopatrzyć w stanowisku Sądu I instancji. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, wszelkie zaś podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji.</p> <p>Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, że pozwany nie brał udziału w czynności ważenia odpadów zabranych przez powoda na skutek uzyskania błędnej informacji co do miejsca tej czynności (że będzie to na składowisku oddalonym o 50 km). Twierdzenie to pozostaje gołosłowne. Ważenie odbyło się – co przyznaje sam apelujący – w miejscowości <span class="anon-block">N.</span> koło <span class="anon-block">K.</span>, co było zgodne z zawartą przez strony umową. Wzmiankowana umowa przewiduje zaś, że w przypadku nieobecności pozwanego przy ważeniu, traci on prawo reklamacji, co oznacza, że musi on zaakceptować jego wyniki.</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W postępowaniu cywilnym reguła ta została powtórzona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.</p> <p>Sąd I instancji trafnie przyjął, że pozwany nie zdołał wykazać, że powód zawyżył ilość odpadów, a w konsekwencji wysokość należnego mu wynagrodzenia. Nie można przy tym uznać, że wystarczającym dowodem na okoliczność ciężaru odpadów zabranych przez powoda miałby być dowód z opinii biegłego wnioskowany przez pozwanego. Słusznie Sąd I instancji wskazał na brak możliwości ustalenia jakiego rodzaju odpady zabrał powód, a Sąd Okręgowy podtrzymuje tę argumentację. Powód mógł bowiem odebrać od pozwanego zarówno papę, jak i gruz czy też inne odpady. Przedmiotem zawartej przez strony umowy był bowiem odbiór odpadów bez ograniczenia co do ich rodzaju. W tym zakresie należy zauważyć, że w punkcie 2,2/ przedmiotowej umowy wprowadzona została inna stawka wynagrodzenia w przypadku stwierdzenia w kontenerze odpadów „innych niż z podgrupy 17 01” np.: niebezpiecznych typu: styropian, azbest/eternit, papa, wełna mineralna, asfalt, opakowania po środkach chemicznych.</p> <p>W świetle przedstawionych okoliczności bezzasadnym był zatem wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jak i z przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">M. M.</span>. Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, że ww. wnioski dowodowe były spóźnione, bowiem dotyczyły okoliczności podniesionych już w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Powinny być one zatem zgłoszone w sprzeciwie od nakazu zapłaty, co wynika z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 503;art. 503 § 1)">art. 503 § 1 k.p.c.</a>, o czym pozwany został pouczony otrzymując nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację jako bezzasadną.</p> </div>