II Ka 634/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 634/16 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 9 grudnia 2016 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Teresa Zawiślak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Jarosława Mironiuka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. W.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim</p> <p>z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt II K 919/15</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 634/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. W.</span> został oskarżony o to, że w dniu 26 sierpnia 2015 roku w miejscowości <span class="anon-block">B.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, jechał jako kierujący samochodem osobowym, marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 26 lipca 2016 r.:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 k.k.</a> i za czyn ten skazał go i wymierzył mu karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 15 złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;</p> <p>III.  na podstawie art.,. 43 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 3)">§ 3 k.k.</a>nałożył na oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu do właściwego starostwa;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a;art. 43 a § 2)">art. 43 a § 2 k.k.</a> orzekł wobec <span class="anon-block">M. W.</span> środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 6000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;</p> <p>V.  zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> kwotę 300 złotych tytułem opłaty i kwotę 70 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.</p> <p>Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na korzyść <span class="anon-block">M. W.</span>. Apelujący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:</p> <p>- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 168 a)">art. 168 a k.p.k.</a> w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 kwietnia 2016 r. poprzez niezastosowanie w/w przepisu na etapie postępowania przed Sądem I instancji, a którego zastosowanie mogło mieć istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania dowodowego;</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegający na uznaniu oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> za winnego popełnienia przypisanego mu aktem oskarżenia czynu w sytuacji, gdy na takie ustalenia, zdaniem skarżącego, nie pozwala zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy.</p> <p>W konsekwencji tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna i z tego względu nie mogła wywołać postulowanych w jej treści skutków w postaci uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań wskazać należy, że w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu wydarzeń, jak i rozstrzygając kwestię sprawstwa i winy oskarżonego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego, a analiza ustaleń poczynionych przez Sąd meriti znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> i w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych w treści wywiedzionego środka odwoławczego w pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza akt niniejszej sprawy doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż skarżący pozostaje w błędzie, o ile kwestionuje zasadność dopuszczenia przez Sąd Rejonowy dowodu w postaci protokołu oględzin płyty CD z nagraniem wraz z płytą CD z miejsca kolizji drogowej, dokonanego przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. G.</span>. Wbrew twierdzeniom skarżącego dowód ten nie został pozyskany za pomocą czynu zabronionego, opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 3)">art. 267 § 3 k.k.</a> </p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 3)">art. 267§3 kk</a> stanowi wprost, że „karze za to przestępstwo podlega ten, kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony posługuje się urządzeniem…”. Przede wszystkim wskazać należy, iż brak jest przesłanek do przyjęcia, że świadek <span class="anon-block">J. G.</span> posługując się urządzeniem nagrywającym, działał w celu uzyskania informacji dla niego nieprzeznaczonej. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż <span class="anon-block">J. G.</span> uczestniczył w przedmiotowej kolizji drogowej i z tej racji był jedną ze stron tego postępowania. Tak więc dokonanie kwestionowanego przez obrońcę nagrania zostało wykonane w obronie własnych interesów tego pokrzywdzonego. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że nie było żadnych innych bezpośrednich świadków tego zdarzenia. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oskarżony, poruszając się w pobliżu świadka <span class="anon-block">J. G.</span> miał świadomość, że używa on urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk, w celu udokumentowania uszkodzeń pojazdów powstałych w wyniku kolizji.</p> <p>W świetle powyższego zasadnym było przyjęcie przez Sąd I instancji, że zarówno pokrzywdzony miał prawo przekazać ten dowód organom ścigania, a Sąd Rejonowy mógł ten dowód wykorzystać w toczącym się postępowaniu celem wyjaśnienia okoliczności tego zdarzenia, a jednocześnie, że dowód ten został uzyskany za pomocą czynu zabronionego.</p> <p>Nie można się też zgodzić z twierdzeniem obrońcy oskarżonego, że zaliczenie tego dowodu do materiału dowodowego sprawy miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tego postępowania. Zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji poza tym dowodem dysponował także innymi dowodami, w tym zeznaniami pokrzywdzonego, świadka <span class="anon-block">S. G.</span> i innymi. Tak więc dowód z przedmiotowego nagrania stanowi jedynie uzupełnienie dowodów osobowych uznanych przez sąd I instancji za wiarygodne.</p> <p>Aprobaty Sądu Okręgowego nie uzyskał także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, że to <span class="anon-block">M. W.</span> prowadził samochód marki <span class="anon-block">S. (...)</span> w momencie zaistnienia kolizji z pojazdem świadka <span class="anon-block">J. G.</span>, w sytuacji gdy matka oskarżonego przyznała się do popełnienia wykroczenia drogowego.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe i stanowią wynik prawidłowej, zgodnej z dyrektywami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z kategorycznych i konsekwentnych zeznań <span class="anon-block">J. G.</span> wynika, że po zderzeniu aut, zarówno on, jak i oskarżony, zjechali na pobocze. Oskarżony wysiadł z samochodu, z miejsca przeznaczonego dla kierowcy, zaś żadnej innej osoby w tym samochodzie nie było. Świadek ten wskazał ponadto, że od oskarżonego wyczuwalna była wyraźna woń alkoholu oraz zeznał, że oskarżony zwrócił się do świadka z prośbą o odstąpienie od zawiadomienia policji o zaistniałym zdarzeniu, z uwagi na brak posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdu ze względu na odebranie mu wcześniej takiego dokumentu przez uprawnione organy, zaś w przypadku wezwania policji zagroził, iż wskaże, że to nie on prowadził ten pojazd. Wypowiadane przez oskarżonego treści, znalazły potwierdzenie zarówno w udostępnionych przez oskarżonego nagraniach, ale przede wszystkim w zeznaniach świadków: <span class="anon-block">J. G.</span> i <span class="anon-block">S. D.</span>.</p> <p>Także świadek <span class="anon-block">A. S.</span> - funkcjonariusz Policji, wykonujący czynności na miejscu zdarzenia, również potwierdził, że po przybyciu na miejsce, w którym zatrzymały się pojazdy, biorące udział w kolizji, oskarżony był sam i znajdował się pod wpływem alkoholu. Zdaniem Sądu Odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest obiektywnych przesłanek, które przemawiałyby za odmówieniem waloru wiarygodności zeznaniom tychże świadków. Zauważyć należy, że wszystkie wymienione wyżej osoby są obcymi dla oskarżonego i nie miały powodu, aby bezpodstawnie go oskarżać o postępowanie niezgodne z prawem i narażać go tym samym na poniesienie odpowiedzialności karnej za przypisane mu przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a§1 kk</a>. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się też nieprawidłowej oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. W.</span>. Z treści tych zeznań bezspornie wynika, że <span class="anon-block">K. W.</span> zdarzenie to opisała w sposób dość ogólny i nie potrafiła nawet wskazać, jakie uszkodzenia pojazdów powstały w wyniku tej kolizji. Nieprzekonujące dla Sądu Okręgowego jest tłumaczenie tego świadka, że uciekła z miejsca zdarzenia w obawie przed grożącymi jej konsekwencjami, w sytuacji, kiedy miała świadomość, że jej syn znajduje się pod wpływem alkoholu i to on zostanie pociągnięty do odpowiedzialności, nie tylko z uwagi na zaistniałą kolizję, ale także za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób bardzo wnikliwy przeanalizował powyższe okoliczności i wyciągnął w tym zakresie prawidłowe wnioski. Z tego też względu, Sąd Okręgowy przychylił się do stanowiska Sądu Rejonowego, iż wersja zaprezentowana w toku postępowania przez oskarżonego oraz jego matkę – <span class="anon-block">K. W.</span> stanowi jedynie przyjętą przez <span class="anon-block">M. W.</span> linię obrony. Mając na uwadze powyższe, Sąd Odwoławczy uznał, iż zarzuty apelacyjne, są niezasadne i dlatego nie mogły wywołać żądanego przez apelującego skutku w postaci uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Dokonując oceny wymiaru orzeczonej kary i środków karnych uznano, że prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego także w tej części nie budzi wątpliwości. Wysokość wymierzonej w niniejszej sprawie kary, uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i stanowi sprawiedliwą, nie noszącą cech rażącej niewspółmierności, reakcję prawnokarną na popełnione przez oskarżonego przestępstwo. Słuszny jest także okres obowiązywania orzeczonego środka karnego, jako adekwatny do stopnia naruszenia norm, a tym samym potencjalnego niebezpieczeństwa, jakie stwarza oskarżony jako uczestnik ruchu drogowego. Podkreślić należy, że środek karny opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a)">art. 43 a k.k.</a> w postaci świadczenia pieniężnego w stosunku do sprawcy przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 k.k.</a> ma charakter obligatoryjny, a jego wysokość, orzeczona przez Sąd Rejonowy, nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. Nie można bowiem uznać jej za nadmiernie represyjną, gdyż kształtuje się w dolnych granicach jej wymiaru oraz nie przekracza możliwości finansowych oskarżonego. O kosztach postępowania Sąd Odwoławczy orzekł na postawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1;art. 8)">art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a>. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 k.p.k.</a> </p> </div>