II Ka 624/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 624/16 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 9 grudnia 2016 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Teresa Zawiślak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. O.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i in.</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim</p> <p>z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt II K 44/15</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. D.</span> 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 624/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. O.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  dnia 08 czerwca 2013r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, gm. <span class="anon-block">S.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, poprzez zadanie cięcia kosą spowodował u <span class="anon-block">M. D.</span> obrażenia ciała w postaci rany ciętej przedramienia lewego z uszkodzeniem odwodziciela długiego kciuka, ramienno promieniowego, żyły promieniowej i odpromieniowej, gałązki powierzchownej nerwu promieniowego, które to obrażenia naruszają czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, </strong> </p> <p>II.  w miejscu i czasie jak w punkcie I groził <span class="anon-block">M. D.</span> zabójstwem, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, </strong> </p> <p>III.  w miejscu i czasie jak w punkcie I groził <span class="anon-block">D. D.</span> zabójstwem, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>. </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016r.:</strong> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157 § 1 pkt. 1)">pkt I</a> wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i za czyn ten z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>II.  oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190 § 1 pkt. 2)">pkt II</a> wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i za czyn ten z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III.  oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190 § 1 pkt. 3)">pkt III</a> wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> i za czyn ten z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> orzekł względem oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> wykonanie tak orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 2 lat;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> orzekł względem oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 kk</a>, że stawka dzienna odpowiada kwocie 10 złotych;</p> <p>VII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 48)">art. 48 kk</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> nawiązkę w wysokości 5000 zł na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. D.</span>;</p> <p>VIII.  zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. D.</span> kwotę 1875,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez <span class="anon-block">M. D.</span> kosztów zastępstwa adwokackiego;</p> <p>IX.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami postępowania w całości.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Z. O.</span>, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:</p> <p>1.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości polegających m.in. na przyjęciu przez Sąd, że oskarżony <span class="anon-block">Z. O.</span> podmienił kosę lub usunął z niej ślady biologiczne;</p> <p>2.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez niewłaściwe i niezgodne z logiką dokonanie oceny materiału dowodowego polegające m.in. na przyjęciu, że świadek <span class="anon-block">T. O.</span> opisujący agresywne zachowanie pokrzywdzonych nie jest wiarygodny, bowiem nie koresponduje to z zeznaniami pokrzywdzonych i świadka <span class="anon-block">M. B.</span>;</p> <p>3.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> poprzez nie ujawnienie na rozprawie zeznań świadka <span class="anon-block">A. R.</span> z k. 39v, w których stwierdza on, że głos dziecka, który słyszał należał do syna oskarżonego – <span class="anon-block">T. O.</span>;</p> <p>4.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> poprzez brak omówienia w uzasadnieniu wyroku, a co za tym idzie brak ustosunkowania się Sądu do odpisu historii choroby znajdującej się na k. 68v, w której stwierdzono obrażenia ciała jakich doznał oskarżony podczas zajścia.</p> <p>Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.</p> <p>W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty.</p> <p>Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p>Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p>Oskarżyciel posiłkowy przyłączył się do stanowiska swojego pełnomocnika, a oskarżony przyłączył się do apelacji swojego obrońcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy i pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku doszedł do przekonania, iż zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne jest prawidłowe i brak jest podstaw do jego uchylenia lub zmiany.</p> <p>Przede wszystkim nie można się zgodzić z zarzutem obrońcy oskarżonego, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena zebranych dowodów jest sprzeczna z dyrektywami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Z pisemnego uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd Rejonowy w wyjątkowo wnikliwy sposób rozważał i oceniał wszystkie dowody zebrane w tej sprawie wskazując, którym z nich dał wiarę i dlaczego, a którym tego przymiotu odmówił i z jaki powodów.</p> <p>Argumenty tej oceny są logiczne i przekonywujące i dlatego zyskały pełną akceptację Sądu Okręgowego. Ponowne przytaczanie tych argumentów nie jest więc konieczne, tym bardziej, że apelujący obrońca oskarżonego w swoim środku odwoławczym kwestionował jedynie ocenę zeznań świadków <span class="anon-block">T. O.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span>. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">T. O.</span>, ale jedynie w zakresie tego, że był on z ojcem na polu, kiedy doszło do awantury między tymi stronami procesowymi, a kiedy awantura przybrała bardziej agresywny charakter, uciekł stamtąd na swoje podwórko. Za taką oceną tych zeznań, zdaniem Sądu Odwoławczego przemawia fakt, iż potwierdził on pobyt na polu zarówno oskarżonego, jak też pokrzywdzonego, wskazał jakie prace każdy z nich wykonywał i jakich narzędzi używał. Zważywszy na wiek tego świadka w czasie zajścia, a także na fakt, iż dziecko było świadome istniejącego konfliktu sąsiedzkiego, nie możnie można odmówić Sadowi I instancji logiki w przyjęciu, że widząc awanturujących się sąsiadów i jego ojca oraz przewagę liczebną tychże sąsiadów, dziecko uznało, że to ojciec jest zagrożony i stąd jego płacz i krzyki, by ojciec uciekał (zeznania <span class="anon-block">A. R.</span>), a także, że poczucie zagrożenia spowodowało, że również sam uciekł na swoje podwórko. Zarówno siostra <span class="anon-block">T. O.</span> – <span class="anon-block">Z. O. (1)</span>, jak i jego dziadek – <span class="anon-block">W. O.</span> zeznali, że <span class="anon-block">T.</span> powiedział im, że sąsiad uderzył ojca kijem i chce go zabić.</p> <p>Zważyć przy tym należy, że <span class="anon-block">T. O.</span> zeznając przed Sądem w charakterze świadka, w obecności psychologa stwierdził, że „sąsiad wyjął ze sterty kij, nie pamiętam czego chciał od mojego taty… atakował tatę, a tata odwrócił kosę do góry ostrzem i się bronił… nie pamiętam, czy tak było”.</p> <p>W świetle tych zeznań, zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji zasadnie więc uznał, że syn oskarżonego nie obserwował całego zdarzenia, ale po rozpoczęciu awantury, przestraszył się takiego zachowania uczestników i uciekł. Mając na uwadze tak krótki czas pobytu tego dziecka w czasie zajścia, a także kolejny, bardzo głośny i dynamiczny jego przebieg, trudno uznać za zasadny zarzut, że fakt nie zauważenia na miejscu zdarzenia <span class="anon-block">T. O.</span> przez <span class="anon-block">M. B.</span> pozbawia jej zeznania waloru wiarygodności. Nie bez znaczenia natomiast pozostaje fakt, że zeznania <span class="anon-block">M. B.</span> korespondują nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. D.</span> i świadka <span class="anon-block">D. D.</span>, ale także z zeznaniami przybyłego na miejsce funkcjonariusza policji – <span class="anon-block">A. P.</span> i opinią biegłego lekarza chirurga. W ocenie Sądu Odwoławczego dowody te oceniane we wzajemnym powiązaniu potwierdzają, iż do spowodowania u <span class="anon-block">M. D.</span> wskazanych w akcie oskarżenia obrażeń ciała doszło w okolicznościach wskazanych przez tego pokrzywdzonego i jego świadków. Oskarżony wskazywał na możliwość doznania tych obrażeń w innych okolicznościach, w tym w wyniku skaleczenia się pokrzywdzonego przy pracy z kosiarką. W sprawie tej bezspornie ustalano, że kosiarka <span class="anon-block">M. D.</span> jest kosiarką rotacyjną, starego typu, w której ostrza mają osłony i nie da się ich podnieść do góry na taką wysokość, która mogłaby spowodować taki skutek przy normalnej jej obsłudze, zaś w czasie pracy ostrza te były ustawione na wysokość ok. 2cm. Zatem – zgodnie z opinią biegłego – pokrzywdzony nie mógł doznać takiego obrażenia w kontakcie z pracującą tego typu kosiarką. Znamiennym jest także fakt, że nawet z zeznań <span class="anon-block">T. O.</span> wynika, że ojciec odwrócił kosę ostrzem do góry. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż po doznaniu tego obrażenia ciała, rana przedramienia lewego pokrzywdzonego mocno krwawiła, na które to ślady wskazywali policjantowi w miejscu zdarzenia członkowie rodziny pokrzywdzonego, a zatem podejmowanie przez <span class="anon-block">M. D.</span> jakichkolwiek prac polowych w tej sytuacji nie byłoby możliwe. Nie budzi też wątpliwości, iż także krwawienie i złe samopoczucie tego pokrzywdzonego wymagały natychmiastowej pomocy lekarskiej. Dlatego też niezwłocznie zawieziono go do najbliższego szpitala celem udzielenia mu pomocy. Ta okoliczność, w ocenie Sądu Okręgowego dowodzi, że obrażenie to powstało w czasie przedmiotowego zdarzenia. Sam fakt, iż na zabezpieczonej przez policjantów u oskarżonego kosie nie znaleziono śladów krwi nie może podważać ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w tej sprawie.</p> <p>Przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że nie można wykluczyć, iż oskarżony podmienił kosę lub usunął z niej ślady biologiczne nie jest sprzeczne ani z wiedzą, ani z logicznym myśleniem, czy zasadami doświadczenia życiowego. Skoro na podstawie całokształtu prawidłowo ocenionych dowodów ustalono, że rana cięta przedramienia lewego u <span class="anon-block">M. D.</span> została spowodowana poprzez zadanie cięcia kosą przez oskarżonego, zaś kosa została zabezpieczona przez policjantów kosa została zabrana z posesji oskarżonego w czasie kolejnej ich tam wizyty, po około 1 godziny po zdarzeniu, zaś oskarżony wiedział, że pokrzywdzony zawiadomił o zdarzeniu organy ścigania i udał się do szpitala, Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie można wykluczyć, że oskarżony podjął wyżej wymienione działania celem uniknięcia odpowiedzialności karnej za ten czyn. Tak więc zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> dotyczący tej kwestii jawi się jako pozbawiony jakikolwiek merytorycznych podstaw. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> odnosi się do wątpliwości Sądu, a nie stron procesowych.</p> <p>Jakkolwiek Sąd Okręgowy podzielił wywody obrońcy oskarżonego, że Sąd I instancji nie ujawnił na rozprawie głównej zeznań świadka <span class="anon-block">A. R.</span> z k. 39v, jednakże zdaniem Sądu Odwoławczego, taka obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> nie miała żadnego wpływu na treść wyroku w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy ustalił – jak chce tego apelujący, iż <span class="anon-block">T. O.</span> faktycznie przebywał z ojcem w polu w momencie rozpoczęcia awantury między oskarżonym i pokrzywdzonym oraz, że przestraszył się takiego zachowania, krzyczał, płakał i uciekł na podwórko.</p> <p>Sąd Odwoławczy nie podzielił również zarzutu apelującego, dotyczącego obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż wskazany w apelacji odpis historii choroby z k. 68v nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów prawa, bowiem nie został potwierdzony za zgodność z oryginałem, jego treść nie jest czytelna, a nadto nie został on zaliczony przez Sąd w poczet dowodów i takiego zaliczenia żadna ze stron procesowych się nie domagała. Dlatego też Sąd I instancji nie mógł ani rozważać, ani oceniać tego odpisu.</p> <p>Zważywszy na powyższe Sąd Odwoławczy uznał, że zarówno stan faktyczny tego zdarzenia, obejmującego wszystkie trzy występki zarzucane oskarżonemu, jak też kwalifikacja prawna tych czynów oraz ustalenia winy oskarżonego w zakresie tych przestępstw nie budzą wątpliwości.</p> <p>Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do uznania, że orzeczona za te czyny kary jednostkowe, jak też kara łączna i środek karny w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. D.</span> są rażąco surowe i nie spełniają dyrektyw <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> i następnych.</p> <p>W świetle powyższego Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> orzekł, jak w wyroku.</p> </div>