VI Ka 1076/16

<p>Sygn. akt VI Ka 1076/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda</p> <p>protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska</p> <p>przy udziale prokuratora Marka Traczyka</p> <p>po rozpoznaniu dnia 9 grudnia 2016 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">S. B.</span>, syna <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt III K 21/16</p> <p>utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; koszty procesu w postępowaniu odwoławczym przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->VI Ka 1076/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> został oskarżony o to, że w dniu 6 sierpnia 2016 r. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 45;art. 45 ust. 1)">art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 VI 1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości – stężenie alkoholu w organizmie nie było mniejsze niż 0,78 promila – kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki <span class="anon-block">H.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt III K 21/16 uniewinnił <span class="anon-block">S. B.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu; koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Od powyższego wyroku wniósł apelację prokurator zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 kpk</a> zarzucił obrazę przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a>, mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na tym, że Sąd nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy tj. pomimo uzyskanej na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. opinii biegłego toksykologa nie uzupełnił materiału dowodowego odnośnie spożywania przez oskarżonego w dniu zdarzenia posiłków, a następnie nie powołał biegłego toksykologa celem uzyskania opinii uzupełniającej odnośnie możliwości wcześniejszego spożywania alkoholu przez <span class="anon-block">S. B.</span>. Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Akt oskarżenia w sprawie niniejszej wpłynął do Sądu Rejonowego 31 grudnia 2015 r. Zatem zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, jeśli na podstawie przepisów tego kodeksu obowiązujących od dnia 1 lipca 2015 r. skierowano akt oskarżenia postępowanie toczy się według tychże przepisów aż do prawomocnego jego zakończenia. W związku z powyższym Sąd Odwoławczy rozpoznając wniesioną apelację zobligowany był do stosowania przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a> obowiązujących od dnia 1 lipca 2015 r. do 14 kwietnia 2016 r.</p> <p>Odnosząc tę uwagę do zarzutu stawianego w apelacji prokuratora przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z obowiązującym we wskazanym okresie brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> Przewodniczący jedynie kierował rozprawą i czuwał nad jej prawidłowym przebiegiem. Nie był zatem zobligowany – jak w poprzednim i obecnym stanie prawnym – do baczenia, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Inicjatywa i aktywność dowodowa w postępowaniu sądowym prowadzonym na podstawie przepisów procedury karnej obowiązującej w okresie od 1 lipca 2015 r. do 14 kwietnia 2016 r. należała do stron, a tylko w wyjątkowych wypadkach mógł ją wykazywać sąd (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 167;art. 167 § 1)">art. 167 § 1 kk</a> w ówczesnym brzmieniu). Tymczasem w sprawie niniejszej prokurator obecny na każdym z terminów rozprawy, w tym także na tym w dniu 1 czerwca 2016 r., nie wnosił o przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych wskazanych w zarzucie, co jasno wynika z zapisów w protokole rozprawy z dnia 1 czerwca 2016 r. (vide stanowisko stron w tej kwestii z k. 85 v). Jednocześnie prokurator nie wykazał w swojej apelacji, a Sąd Okręgowy nie dostrzega , aby w świetle stanu prawnego obowiązującego we wskazanym wyżej okresie zachodził wyjątkowy wypadek, który pozwalałby Sądowi I instancji na przejęcie inicjatywy dowodowej. Podkreślenia wymaga, że prokurator jest tzw. podmiotem fachowym i jako strona postępowania powinien dostrzegać sytuacje, w których konieczna jest inicjatywa dowodowa wynikająca z okoliczności pojawiających się w toku postepowania sądowego. Skoro w motywacyjne części apelacji podnosi, że dokładna analiza ustnej opinii biegłego toksykologa wskazuje, że po jej złożeniu konieczne było przeprowadzenie dalszych czynności procesowych, to powstaje pytanie, dlaczego o takie nie wnioskował. Był przecież obecny przy przesłuchaniu tego biegłego, a znając dotychczasowy materiał dowodowy powinien jako oskarżyciel wykazać aktywność dowodową, skoro uznał, że w jego ocenie uzupełnienie postępowania dowodowego jest konieczne. Nie ma tutaj znaczenia fakt, że postępowanie to było prowadzone już po zmianach wprowadzonych ustawą z 11 marca 2016 r., skoro art. 25 ust. 1 tejże ustawy wyraźnie wskazał, jakie przepisy procedury karnej mają zastosowanie do spraw, w których skierowano akt oskarżenia po dniu 30 czerwca 2015 r., a nie zostały prawomocnie zakończone.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę, także w świetle uregulowań wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 4)">art. 427 § 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 434;art. 434 § 1)">art. 434 § 1 kpk</a> w brzmieniu obowiązującym od 1 lica 2015 r. do 14 kwietnia 2016 r. apelacja prokuratora wniesiona na niekorzyść oskarżonego nie mogła zostać uwzględniona. Przy tak określonych uchybieniach, wynikających z treści wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy nie widzi także podstaw do kwestionowania rozważań Sądu I instancji, przedstawionych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, które doprowadziły do uniewinnienia oskarżonego przy uwzględnieniu dyrektywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak wyroku.</p> </div>