VI Ka 836/16

<p>Sygn. akt VI Ka 836/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Jacek Matusik</p> <p>Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko (spr.)</p> <p>SO Remigiusz Pawłowski</p> <p>protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk</p> <p>przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera</p> <p>po rozpoznaniu dnia 9 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">P. N.</span>, s. <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>i <span class="anon-block">Z. B.</span>, s. <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV K 837/14</p> <p>wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonych <span class="anon-block">P. N.</span> oraz <span class="anon-block">Z. B.</span> utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za drugą instancję od <span class="anon-block">P. N.</span> kwotę 520 zł, od <span class="anon-block">Z. B.</span> kwotę 320 zł oraz obciąża ich w częściach równych pozostałymi kosztami sądowymi w drugiej instancji.</p> <p>SSO Jacek Matusik SSO Ludmiła Tułaczko SSO Remigiusz Pawłowski</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 836/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->dotyczy oskarżonego <span class="anon-block">Z. B.</span> –sporządzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1 a k.p.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. B.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 14.11.2005r. w <span class="anon-block">O.</span>, Gm. <span class="anon-block">O.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, jako diagnosta, poprzez wystawienie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. przeprowadzenia badania technicznego pojazdu marki <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">(...)</span>., model sedan, kolor czarny, rok produkcji 1994, nr nadwozia <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Po rozpoznaniu sprawy IV K 837/14 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na mocy wyroku z dnia 14 marca 2016r.:</strong> </p> <p>1.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. B.</span> </strong> w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że: w dniu 14.11.2005r. w <span class="anon-block">O.</span>, Gm. <span class="anon-block">O.</span>, będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu jako diagnosta Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, poprzez wystawienie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. co do przeprowadzenia badania technicznego pojazdu marki <span class="anon-block">N. (...)</span>, sedan, kolor czarny nr nadwozia <span class="anon-block"> (...)</span> i jego identyfikacji, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby;</p> <p>3.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">Z. B.</span> karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;</p> <p>4.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 kpk</a> zwrócił <span class="anon-block">M. O.</span> dowody rzeczowe z poz 1- 8 wykazu Drz 254/07 zastępując je kserokopią;</p> <p>5.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, przejmując poniesione wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania:</p> <p>I.  <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->art. 7k.p.k.</span> </strong> wyrażającą się w dowolnym ustaleniu, że <span class="anon-block">A. S.</span> oraz <span class="anon-block">P. N.</span> znali <span class="anon-block">Z. B.</span> i z tego właśnie powodu, mając świadomość niezgodności numerów nadwozia pojazdu, zwrócili się do niego o wydanie zaświadczenia o przeprowadzeniu jego badania technicznego, podczas gdy Sąd nie dysponował żadnym dowodem potwierdzającym tego rodzaju okoliczność, a wyżej wskazani stanowczo podkreślali, że w ogóle nie znali oskarżonego;</p> <p>II.  <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2 k)">art. 5 § 2k</a>.p.k.</span> </strong> polegającą na dowolnym uznaniu, że pojazd o danych wskazanych w zaświadczeniu podpisanym przez oskarżonego nie istniał, podczas gdy brak jest dowodu potwierdzającego tego rodzaju okoliczność, a weryfikacja numeru VIN pojazdu wskazanego w dokumentacji, prowadzi do wniosku, że samochód marki <span class="anon-block">N. (...)</span> o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span> został wyprodukowany na terenie Wielkiej Brytanii, a zatem w dalszym ciągu prawdopodobnym jest, że to właśnie ten pojazd został przedstawiony oskarżonemu do badania technicznego, a jedynie jego dokumentacja, w niewyjaśnionych dotychczas okolicznościach, została przekazana pokrzywdzonym wraz z pojazdem marki <span class="anon-block">N. (...)</span> o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span>, który stanowi przedmiot rzeczonego postępowania, co stanowi niedającą się usunąć w postępowaniu dowodowym wątpliwość, którą należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, a czego Sąd zaniechał.</p> <p>W konsekwencji powyższego, przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucił mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w uznaniu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy:</p> <p>a)  nie pozwala na dokonanie jakichkolwiek ustaleń w zakresie strony podmiotowej zarzucanego oskarżonemu czynu lub co najwyżej daje podstawy do twierdzenia, że oskarżony dopuścił się rzeczonego na skutek niedbalstwa, co natomiast wyklucza możliwość przypisania mu sprawstwa w przedmiotowym zakresie;</p> <p>b)  prowadzi do wniosku, że oskarżony nie znał ani <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span>, <span class="anon-block">A. P.</span>, <span class="anon-block">A. W.</span>, ani pokrzywdzonych - <span class="anon-block">M.</span> oraz <span class="anon-block">A. O.</span> - co prowadzi do logicznego wniosku, że nie miał żadnego interesu w tym, aby poświadczyć na ich korzyść jakąkolwiek nieprawdę;</p> <p>c)  nie daje podstaw do twierdzenia, że pojazd, którego dane są wskazane w zaświadczeniu podpisanym przez oskarżonego nie istniał i nie został przedstawiony oskarżonemu do badania;</p> <p>d)  pozwala równie zasadnie twierdzić, że oskarżony przeprowadził badanie techniczne pojazdu, którego dane widniały w podpisanym przez niego zaświadczeniu, natomiast dokumentacja ta w niewyjaśnionych okolicznościach, została przekazana pokrzywdzonym wraz z samochodem stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania.</p> <p>W konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Z. B.</span> nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji rozpoznawał niniejszą sprawę w toku postępowania ponownego. Wykonał wszystkie zalecenia Sądu odwoławczego, który uchylił poprzedni wyrok uniewinniający i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 3)">art. 442 § 3 k.p.k.</a> zalecił zapoznanie się z aktami postępowania cywilnego Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy sygn. II C 229/07 oraz z opinią mechanoskopijną znajdującą się w aktach niniejszej sprawy. /k- 23-24 / Z przeprowadzonych dowodów w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że numer VIN <span class="anon-block"> (...)</span> znajdujący się na tabliczce znamionowej samochodu <span class="anon-block">N. (...)</span> koloru czarnego, czterodrzwiowy, typu sedan z silnikiem GA 16 DS nie był przerabiany. Nie została wymieniona cała tabliczka znamionowa w <span class="anon-block">N.</span>, co zarzuca obrońca w apelacji, gdyż brak było spawów, które w takim wypadku zauważyłby biegły sporządzający niniejszą opinię. Ponadto taki sam numer znajdował się także na podszybiu tego pojazdu. Współwłaściciele tego samochodu, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">M. O.</span>, który kupili go w autokomisie nie mieli żadnego interesu, aby nabyć samochód, którego dane techniczne nie były zgodne z dokumentami pochodzenia pojazdu. W innym wypadku nie występowaliby, narażając się na koszty, z pozwem o ustalenie prawa własności. Rozumując logicznie należy stwierdzić, że co najmniej <span class="anon-block">A. S.</span> znał oskarżonego <span class="anon-block">Z. B.</span> i mając świadomość niezgodności numerów nadwozia pojazdu <span class="anon-block">N. (...)</span>, z danymi zawartymi w dokumentach dostarczonych przez <span class="anon-block">P. N.</span> wraz z tym pojazdem zwrócił się do znajomego diagnosty o wydanie zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego tego pojazdu i wydanie dokumentu identyfikacyjnego. Wbrew zarzutom obrońcy, Sąd I instancji dysponował dowodem potwierdzającym znajomość <span class="anon-block">A. S.</span> z oskarżonym <span class="anon-block">Z. B.</span>. Tym dowodem są zeznania świadka <span class="anon-block">A. P.</span>, pracownika komisu <span class="anon-block"> (...)</span>, którego zatrudniał <span class="anon-block">A. S.</span>. Zeznał on, że samochód <span class="anon-block">N. (...)</span> koloru czarnego, typ sedan przyprowadził do komisu znajomy <span class="anon-block">A. S.</span> o imieniu <span class="anon-block">P.</span>, który trudni się sprowadzaniem samochodów z zagranicy. Numery tego samochodu sprawdzał <span class="anon-block">A. S.</span>, który zajmował się dokumentacją dotyczącą przyjęcia samochodu do komisu. Czasami na przegląd <span class="anon-block">A. S.</span> jeździł do <span class="anon-block">O.</span> na stację diagnostyczną gdyż miał tam znajomego, który czasami podbijał mu przegląd. /k- 32/ Zeznania tego świadka, w pewnym zakresie potwierdził oskarżony <span class="anon-block">Z. B.</span>. Oskarżony wyjaśnił, że w dacie czynu pracował, jako diagnosta na stacji w <span class="anon-block">O.</span>. Oskarżony wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu <span class="anon-block">N. (...)</span> nr VIN <span class="anon-block"> (...)</span> i wystawił dokument identyfikacyjny pojazdu, poświadczając w nich nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne tj. przeprowadzenie badania technicznego pojazdu marki <span class="anon-block">N.</span> premiera 1.6 kat model sedan rok produkcji 1994 o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span>. Twierdził, że na tych dokumentach znajduje się jego pieczątka i podpis. Niezasadnie obrońca zarzuca w apelacji, że ustalenia Sądu I instancji można przeciwstawić takiemu poglądowi, że do badania diagnostycznego faktycznie został podstawiony samochód <span class="anon-block">N. (...)</span> o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span>, który został wyprodukowany w Wielkiej Brytanii i funkcjonuje, jako pojazd użytkowany na rynku a jedynie jego dokumentacja, w niewyjaśnionych dotychczas okolicznościach została przekazana pokrzywdzonym wraz z pojazdem marki <span class="anon-block">N. (...)</span> o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span>. Jest to całkowicie błędna hipoteza, nieznajdująca żadnego oparcia w zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodach. Po pierwsze do komisu <span class="anon-block">A. S.</span> został przyjęty tylko jeden pojazd marki <span class="anon-block">N. (...)</span>, sprowadzony z Niemiec przez <span class="anon-block">P. N.</span>. Potwierdzają to zeznania świadka <span class="anon-block">A. P.</span>. Tylko jeden samochód <span class="anon-block">N. (...)</span> był w komisie u <span class="anon-block">A. S.</span>, co z kolei potwierdzają zeznania świadków <span class="anon-block">M. O.</span>, <span class="anon-block">A. O.</span> oraz <span class="anon-block">N. O.</span>. Świadkowie byli zainteresowani kupnem samochodu. Do komisu przyjeżdżali kilkukrotnie i znali pojazdy przeznaczone do sprzedaży. Z zeznań świadka <span class="anon-block">M. O.</span> wynika, że zainteresowany był kuponem właśnie <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">(...)</span>. Wybrany przez niego samochód był jedynym <span class="anon-block">N. (...)</span> w tym komisie. /k- 95/ Z kolei <span class="anon-block">P. N.</span> nie kwestionował, że to właśnie ten samochód czarny <span class="anon-block">N. (...)</span>, typ sedan sprowadził z Niemiec. Świadek <span class="anon-block">A. W.</span> potwierdził, że <span class="anon-block">P. N.</span> namówił go do podpisania umowy kupna tego samochodu oraz złożenia deklaracji VAT. Z kolei <span class="anon-block">A. P.</span> zeznał, że dokumentacją samochodu <span class="anon-block">N. (...)</span>, kolor czarny, typ sedan zajmował się <span class="anon-block">A. S.</span>. Przegląd techniczny i dokument identyfikacyjny pojazdu, były potrzebne do sprzedaży samochodu <span class="anon-block">N. (...)</span> dostarczonego przez <span class="anon-block">P. N.</span> i to właśnie <span class="anon-block">A. S.</span> zajmował się przygotowaniem tej dokumentacji. Z powyższych dowodów należy wyprowadzić wniosek, że <span class="anon-block">A. S.</span>, przedstawił do przeglądu diagnoście - oskarżonemu <span class="anon-block">Z. B.</span> do badania ten właśnie samochód, który sprowadził z Niemiec <span class="anon-block">P. N.</span>. Do obowiązków diagnosty należy przeprowadzenie oględzin pojazdu. Sprawdzenie zgodności numerów VIN badanego samochodu z przedstawioną dokumentacją, to działanie podstawowe. Wykrycie niezgodności numerów VIN badanego samochodu z załączoną dokumentacją nie mogło nastręczać jakichkolwiek trudności, skoro po roku czasu od kupna tego samochodu przez <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">A. O.</span> inny diagnosta na stacji w <span class="anon-block">Ś.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> bez trudu stwierdził rozbieżność w numerze VIN z dowodem rejestracyjnym tego samochodu. Jak wynika z opinii mechanoskopijnej numer VIN nie był przerabiany a był inny niż w dokumentacji, z którą musiał zapoznać się diagnosta. Ponadto z dokumentacji wynikało, że samochód o numerze VIN <span class="anon-block"> (...)</span> powinien być pięciodrzwiowy, kolor zielony, silnik GA 16 DE. Zaś przedstawiony do badania <span class="anon-block">N. (...)</span> znacznie różnił się od tego opisanego w dokumentacji, dołączonej przez <span class="anon-block">P. N.</span>. Był to pojazd czterodrzwiowy, silnik GA 16 DS, kolor czarny. Są to takie elementy, które zdecydowanie, na pierwszy rzut oka, odróżniają oba pojazdy. Nie sposób ich pomylić zwłaszcza, że praca diagnosty polega na rzetelnym przeprowadzeniu oględzin pojazdów. Nie można twierdzić, że jest to niedbalstwo diagnosty, gdyż zespół cech, którymi różniły się pojazdy – opisany w dokumentacji i przedstawiony do badania jest łatwy do wykrycia nawet dla laika. Tym bardziej był zauważalny przez diagnostę. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że oskarżony potwierdził nieprawdę w sporządzonych przez siebie dokumentach mających znaczenie prawne. Na podstawie tych dokumentów <span class="anon-block">A. S.</span> mógł bez przeszkód sprzedać ten samochód pokrzywdzonym, nieświadomym różnicy pomiędzy dokumentacją a stanem faktycznym. Pokrzywdzeni nie sprawdzili dokładnie numeru VIN zawierzając właścicielowi komisu, że pojazd wolny jest od wad prawnych. Badanie techniczne i świadectwo identyfikacji to dokumenty, które są konieczne do rejestracji samochodu. Tym samym wnioski Sądu I instancji przedstawione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są prawidłowe. Materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje na winę oskarżonego w ramach zarzucanego mu występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> Wymierzona oskarżonemu kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> </p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. O kosztach orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2;art. 3;art. 3 ust. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> <p>SSO Ludmiła Tułaczko SSO Jacek Matusik SSO Remigiusz Pawłowski</p> </div>