XVII AmE 47/15

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> XVII AmE 47/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów <br/>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="155"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący –</p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Andrzej Turliński</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant –</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Iwona Hutnik</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu 9 grudnia 2016 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z odwołania<strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o wymierzenie kary pieniężnej </strong> </p> <p>na skutek odwołania <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">P.</span> od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 29 grudnia 2014 r. Nr <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>1.oddala odwołanie;</p> <p>2.zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">P.</span> na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt zł) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.</p> <p>Sygn. akt XVII AmE 47/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r. pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE) orzekł, że powód <span class="anon-block"> (...) SA</span> w <span class="anon-block">P.</span> (<span class="anon-block"> (...)</span>) naruszył warunek 2.2.3 koncesji na obrót paliwami ciekłymi w ten sposób, że czynił przedmiotem obrotu, we wrześniu 2013 r. poprzez stację paliw nr 786 w <span class="anon-block">M.</span>, estry stanowiące samoistne paliwo ciekłe (paliwo B – 100) niespełniające wymagań jakościowych określonych przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20090180098" title="Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biopaliw ciekłych - Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 98 ()">rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biopaliw ciekłych</a> (Dz.U. Nr 18,poz. 98) powoływanego dalej jako rozporządzenie. Jednocześnie za te działania wymierzył powodowi karę pieniężną w wysokości 50.000 zł co stanowi 0,0017% przychodów z działalności koncesjonowanej uzyskanych przez <span class="anon-block"> (...)</span> w 2013 r.</p> <p>Decyzje tę powód zaskarżył do Sądu odwołaniem, w którym wnosił o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania.</p> <p>Zarzucił Prezesowi URE naruszenie przy wydaniu decyzji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 7;art. 77)">art. 7 i 77 k.p.a.</a> przez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego co mogło mieć wpływ na treść decyzji.</p> <p>Nie kwestionując samego faktu wprowadzenia do obrotu biopaliwa ciekłego B-100 w miejscu i czasie określonym w zaskarżonej decyzji, powód wskazał, że nie uwzględniono w niej okoliczności łagodzących, zmniejszających stopień jego zawinienia.</p> <p>W szczególności podniósł, że:</p> <p>1.  prowadzi sprzedaż paliwa B-100 ze stratą jedynie po to, aby wywiązać się z ustawowego obowiązku realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego, o którym mowa w art. 23 ustawy z 25 sierpnia 2006 r.</p> <p>2.  wymierzone w przeszłości nieliczne kary pieniężne za naruszenie warunków koncesji na obrót paliwami ciekłymi powinny być oceniane w kontekście skali prowadzonej działalności, która jest duża, gdyż powód sprzedaje paliwo na ponad 1200 stacjach paliwowych.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie odwołania i zasadzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił, co następuje.</p> <p>Bezsporne jest w sprawie, że we wrześniu 2013 r., w okresie obowiązywania koncesji na obrót paliwami ciekłymi, powód czynił przedmiotem obrotu na stacji paliw w <span class="anon-block">M.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> estry stanowiące samoistne paliwo ciekłe (B-100) niespełniające wymagań jakościowych określonych w „rozporządzeniu” z uwagi na zawyżoną zawartość zanieczyszczeń stałych, w stopniu powodującym blokadę sączka podczas badań laboratoryjnych, co uniemożliwia odniesienie się do dopuszczalnych granicznych wartości jakości paliwa przewidzianych w normie.</p> <p>W odpowiedzi na zapytanie Prezesa URE wykonujący analizę próbki paliwa – pierwszej i kontrolnej <span class="anon-block"> Instytut (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> wyjaśnił, że wynik badania określony jako „blokada sączka” jest podstawą do stwierdzenia, że paliwo nie spełnia wymagań i dlatego nie ma potrzeby odnoszenia się do granicznych dopuszczalnych ilości zanieczyszczeń w próbce (K 22 – 23 akt adm.).</p> <p>Sąd zważył, co następuje.</p> <p>Odpowiedzialność za nieprzestrzeganie warunków koncesji określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 1 pkt. 12)">art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego z dnia 10 kwietnia 1997 r.</a> (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) ma charakter obiektywny i wynika z samego faktu naruszenia obowiązków określonych w koncesji.</p> <p>Bezsporne jest w sprawie, że powód naruszył warunki koncesji w sposób opisany w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji ocenie podlega wysokość wymierzonej kary pieniężnej pod kątem możliwości jej miarkowania ze względu na okoliczności łagodzące podniesione w odwołaniu.</p> <p>W ocenie Sądu zmniejszenie wysokości tej kary nie było możliwe. Trudności związane z brakiem stabilizacji parametrów jakościowych paliwa B-100, znane powszechnie w branży paliwowej nie usprawiedliwiają w żadnej mierze postepowania powoda, na którym zgodnie z udzieloną koncesją spoczywa obowiązek wprowadzania do obrotu paliwa o odpowiedniej jakości zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie normami. Paliwa takie jak B-100 sprawiające ze swej natury problemy z utrzymaniem parametrów jakościowych powinny być przez profesjonalnego uczestnika obrotu jakim jest powód poddane szczególnej pieczy, tak aby nie doszło do sprzedaży paliwa wadliwego. Z uwagi na to, że powód sprzedawał paliwo B – 100 nie odpowiadające normie jakościowej oznacza, że nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu działalności koncesjonowanej. Takie postępowanie nie może być okolicznością łagodzącą wymiar kary.</p> <p>Podobnie prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze nie może być uznane za okoliczność łagodzącą, albowiem wielkość tej działalności jest kwestią wyboru przedsiębiorcy i jego obciąża ryzyko uchybień spowodowane skalą wykonywanych zadań.</p> <p>To, że powód był już karany za naruszenia koncesji, nawet jeśli kary nakładane były rzadko w stosunku do skali jego działalności, stanowi okoliczność obciążającą, a nie łagodzącą.</p> <p>Powód w ogóle nie odnosi się do stopnia przekroczenia normy w sprzedawanym paliwie. Tymczasem był on tak duży, że specjalistyczne laboratorium przerwało analizę próbki z powodu blokady sączka zanieczyszczeniami.</p> <p>Wskazuje to na znaczny stopień szkodliwości czynu.</p> <p>Sąd stwierdził, że Prezes URE prawidłowo rozważył wszystkie przesłanki rzutujące na wymiar kary tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, dotychczasowe zachowanie powoda oraz jego możliwości finansowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 56;art. 56 ust. 6)">art. 56 ust. 6 Prawa energetycznego</a>). Ponadto kara maksymalna w niniejszej sprawie mogła być wymierzona w wysokości 15% przychodu powoda, a wynosi tylko 0,0017% tego przychodu za rok 2013. Niższa sankcja byłaby nieadekwatna do deliktu popełnionego w niniejszej sprawie. Zachwiane byłyby również jej funkcje represyjna i prewencyjna. Prezes URE szczegółowo ustalił stan faktyczny sprawy i w swoich rozważaniach rozważył całość posiadanego materiału dowodowego, w tym okoliczności powołane w zarzutach odwołania. Z tego powodu zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 7;art. 77)">art. 7 i 77 k.p.a.</a> okazały się bezzasadne.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 479(53);art. 479(53) § 1)">art. 479^{<!-- -->53} § 1 k.p.c.</a>, oddalił odwołanie jako bezzasadne oraz orzekł o kosztach postępowania stosownie do jego wyniku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 99;art. 108;art. 108 § 1)">art. 98, 99 i 108 § 1 k.p.c.</a> </p> </div>