II W 29/16

<p>Sygn. akt II W 29/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Tomasz Morycz</p> <p>Protokolant: Sekretarz sądowy stażysta Jolanta Frąckiewicz</p> <p>bez udziału oskarżyciela publicznego</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 27 czerwca 2016 r., 4 października 2016 r., 8 listopada 2016 r. i 6 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. B.</span> </strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">Z.</span> zd. <span class="anon-block">M.</span> </p> <p> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 08 czerwca 2015r w <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">ulica (...)</span> podczas przeprowadzanej interwencji używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym, tj. „kurwa”, które wypowiadał bardzo głośno, co wzbudziło zainteresowanie przechodniów,</p> <p>to jest o czyn z art. 141 kw</p> <p> <strong> <!-- -->o r z e k a</strong> </p> <p>I. w ramach czynu zarzucanego obwinionemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. B.</span> </strong>uznaje za winnego tego, że w dniu 8 czerwca 2015 r. w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, podczas interwencji policji, użył słowa nieprzyzwoitego w miejscu publicznym, to jest czynu z art. 141 kw, na podstawie art. 39 § 1 kw odstępując od wymierzenia mu kary;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zwalnia obwinionego od kosztów sądowych w całości, którymi obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II W 29/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 8 czerwca 2015 r. <span class="anon-block">E. B.</span> zgłosił potrzebę interwencji Policji w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Wskazał, że jego małoletnia córka <span class="anon-block">W. B.</span> znajduje się sama w domu bez opieki osób dorosłych. Na miejsce udał się funkcjonariusz PP <span class="anon-block">Z.</span> w osobie <span class="anon-block">G. K.</span>, któremu chciał złożyć zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia przez <span class="anon-block">G. M.</span>, będącego partnerem jego żony <span class="anon-block">J. B.</span>, twierdząc że ten usiłował go rozjechać. Ponadto chciał złożyć zawiadomienie o przestępstwie polegającym na pozostawieniu córki bez opieki i narażeniu jej na niebezpieczeństwo. Wówczas <span class="anon-block">G. K.</span>, który dokonał odmiennych ustaleń dotyczących córki, pouczył go, żeby zrobił to w KPP <span class="anon-block">N.</span>. Słysząc to <span class="anon-block">E. B.</span>, który był bardzo zdenerwowany i mówił podniesionym głosem, powiedział słowo „kurwa”. Uczynił to w miejscu publicznym, wzbudzając zainteresowanie przechodniów. Wobec tego <span class="anon-block">G. K.</span> nałożył na <span class="anon-block">E. B.</span> mandat karny kredytowy, a ten odmówił jego przyjęcia, kwestionując podejmowane przez niego czynności poprzez składanie różnego rodzaju zawiadomień i skarg.</p> <p> <strong> <!-- --> Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:</strong> notatek urzędowych (k.1, 113), pism (k.19, 20, 21, 22, 23, 24, 71, 86, 110), postanowień (k.43-45, 65-67), zażalenia (k.46-46v), notatki służbowej (k.92-93), notatnika służbowego (k.104-108), zeznań świadka <span class="anon-block">G. K.</span> (k.4, 95-97 - czas 00:03:36-00:30:04) i częściowo wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span> (k.16v, 72 - czas 00:07:31-00:28:07, 96 - czas 00:10:36-00:11:12).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wina obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span> i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości.</strong> </p> <p>Sąd jedynie częściowo dał wiarę <strong> <!-- -->wyjaśnieniom obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span> (k.16v, 72 - czas 00:07:31-00:28:07, 96 - czas 00:10:36-00:11:12)</strong>, uznając że w zakresie przyczyn podjęcia interwencji, miejsca interwencji i sposobu jej zakończenia, w tym pouczenia o możliwości złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w KPP <span class="anon-block">N.</span> nie budzą żadnych wątpliwości. Powyższe koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym, który obdarzono tym walorem, w szczególności notatką urzędową, notatką służbową, notatnikiem służbowym i zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. K.</span>. Sąd nie dał natomiast wiary jego wyjaśnieniom, w których wskazał, iż nie był zdenerwowany i nie używał żadnych wulgaryzmów. Odmienna wersja wydarzeń wynika ze wskazanych wyżej dokumentów, jak również relacji świadka <span class="anon-block">G. K.</span>, który nie miał najmniejszych wątpliwości, że do takiego zdarzenia doszło. W tym miejscu wskazać należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, że pomiędzy obwinionym <span class="anon-block">E. B.</span> oraz jego żoną <span class="anon-block">J. B.</span> i jej partnerem <span class="anon-block">G. M.</span> istnieje silny konflikt, związany w szczególnością z władzą rodzicielską i miejscem zamieszkania wspólnych dzieci, w tym małoletniej <span class="anon-block">W. B.</span>. W związku z powyższym wielokrotnie dochodzi pomiędzy nimi do różnego rodzaju zdarzeń, którym towarzyszą silne emocje. W ocenie Sądu tak też było w tej sytuacji, kiedy obwiniony <span class="anon-block">E. B.</span>, zdenerwowany sposobem zakończenia interwencji i mówiący podniesionym głosem, powiedział słowo „kurwa”. Ponadto uczynił to w miejscu publicznym, zwracając uwagę przechodniów, co jednoznacznie wynika z zeznań świadka <span class="anon-block">G. K.</span>.</p> <p>Zdaniem Sądu <strong> <!-- -->relacja świadka <span class="anon-block">G. K.</span> (k.4, 95-97 - czas 00:03:36-00:30:04)</strong> zasługuje na wiarę, będąc spójna, logiczna i wzajemnie uzupełniająca się. Wbrew twierdzeniom obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span>, który nie tylko w tym postępowaniu usiłował zdyskredytować jego osobę, nie miał żadnego powodu, żeby składać niekorzystne dla niego zeznania. Wprawdzie go zna, podejmował z racji pełnionej funkcji interwencje w dotyczących go sprawach i zdarzało się, że sposób ich zakończenia był dla niego niekorzystny, jednak nie oznacza to automatycznie, że przedstawił nieprawdziwy obraz wydarzeń. W ocenie Sądu świadek <span class="anon-block">G. K.</span> przedstawił całą swoją wiedzę w niniejszej sprawie, sposób spontaniczny, dokładny i obiektywny opisując to, co wówczas się wydarzyło. Dlatego w oparciu o jego zeznania dokonano odpowiednich ustaleń.</p> <p>Sąd dał również wiarę <strong> <!-- -->dokumentom w postaci notatek urzędowych (k.1, 113), pism (k.19, 20, 21, 22, 23, 24, 71, 86, 110), postanowień (k.43-45, 65-67), zażalenia (k.46-46v), notatki służbowej (k.92-93) </strong>i<strong> <!-- --> notatnika służbowego (k.104-108)</strong>, które zostały sporządzone przez uprawnione osoby i podmioty, nie budząc żadnych wątpliwości. Szczególne znaczenie mają tu notatka urzędowa, notatka służbowa i notatnik służbowy, z których wynika przyczyna, miejsce i przebieg interwencji, w tym zachowanie obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span>. Korespondują one z zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. K.</span>, pozwalając odtworzyć przebieg zdarzenia. Z pozostałych wynika, że obwiniony <span class="anon-block">E. B.</span> kwestionuje prawidłowość postępowania świadka <span class="anon-block">G. K.</span>, jednak prowadzone w związku z tym postępowania nie doprowadziły dotąd podnoszonych przez niego zarzutów.</p> <p>Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należy, że wina obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span>, opis czynu - ze zmianą w zakresie doprecyzowania okoliczności i przyjęcia, że było to jedno nieprzyzwoite słowo oraz wskazana kwalifikacja prawna nie budzą żądnych wątpliwości.</p> <p>Wykroczenie z art. 141 kw polega na umieszczeniu nieprzyzwoitego ogłoszenia, napisu lub rysunku albo używania słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym. Do popełnienia czynu polegającego na używaniu słów nieprzyzwoitych może dojść wskutek ich wypowiadania, wykrzykiwania czy śpiewania. Miejsce publiczne to miejsce dostępne dla nieograniczonej liczby osób. Nie ma zatem znaczenia, czy w momencie używania słów nieprzyzwoitych ktoś jest przy tym obecny. Jest to wykroczenie powszechne, materialne, a w przypadku wypowiadania słów nieprzyzwoitych formalne oraz zarówno umyślne, jak i nieumyślne. Biorąc pod uwagę, że obwiniony <span class="anon-block">E. B.</span> powiedział słowo „kurwa”, czyniąc to podczas interwencji policji przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, chciał użyć słowa nieprzyzwoitego w miejscu publicznym. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę.</p> <p>Mimo to Sąd uznał, że zaistniały okoliczności wynikające z art. 39 § 1 kw, które wskazywały na zasadność odstąpienia od wymierzenia obwinionemu <span class="anon-block">E. B.</span> kary. Przemawia za tym w szczególności fakt, że był zdenerwowany zaistniałą sytuacją, która miała związek z pozostawieniem bez opieki jego małoletniej córki <span class="anon-block">W. B.</span> i oczekiwał korzystnego dla siebie sposobu zakończenia interwencji. Ponadto słowa „kurwa” użył tylko jeden raz i dopiero w sytuacji, kiedy poinformowano go, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa może złożyć nie w PP <span class="anon-block">Z.</span>, który znajdował się w pobliżu, ale w KPP <span class="anon-block">N.</span>, która znajdowała się w znacznej odległości. Ponadto słowo, którym posłużył się obwiniony <span class="anon-block">E. B.</span> nie było określeniem szczególnie nieprzyzwoitym. Zdaniem Sądu w zaistniałej sytuacji wystarczające było poprzestanie na pouczeniu, a w przypadku skierowania wniosku o ukaranie należało ograniczyć się do stwierdzenia, że obwiniony <span class="anon-block">E. B.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia. W ocenie Sądu będzie to odpowiednia reakcja na czyn, którego się dopuścił.</p> <p>Jednocześnie Sąd, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, zwolnił obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span> od kosztów sądowych w całości, którymi obciążył Skarb Państwa. Powyższe rozstrzygnięcie wynikało przede wszystkim z faktu, że odstąpiono od wymierzenia obwinionemu <span class="anon-block">E. B.</span> kary. W pocenie Sądu przemawiały za tym zasady słuszności. Dodatkowo wskazać należy na sytuację materialną i rodzinną obwinionego <span class="anon-block">E. B.</span>, który jest osobą bezrobotną i mającą na utrzymaniu troje dzieci.</p> </div>