I Ca 266/16

<p>Sygnatura akt I Ca 266/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2016r.</p> <p>Sąd Okręgowy we Włocławku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mariusz Nazdrowicz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. we Włocławku</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">H. A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim</p> <p>z dnia 12 września 2016 roku, sygn. akt I C 787/15</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1(pierwszym) i 3(trzecim) w ten sposób, że:</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od powoda <span class="anon-block">H. A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">A. S.</span> kwotę <span class="anon-block"> (...)</span> (jeden tysiąc dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję;</p> <p>III.  nakazuje pobrać od powoda <span class="anon-block">H. A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów sądowych w postępowaniu apelacyjnym, od uiszczenia których zwolniony był pozwany.</p> <p>SSO Mariusz Nazdrowicz</p> <p>Sygn. akt I Ca 266/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja skutkowała koniecznością zmiany wyroku w zakwestionowanej części, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych przez skarżącego.</p> <p>W obowiązującym stanie prawnym Sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze tylko z urzędu pod uwagę nieważność postępowania (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 roku III CZP 49/07 OSNC 2008/6/55 mająca moc zasady prawnej, wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2009 roku IV CSK 350/08 nie publ., LEX nr 487549). Oznacza to, że niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd odwoławczy jest zobowiązany do stosowania z urzędu właściwego prawa materialnego do rozstrzyganego stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie środek odwoławczy pozwanego okazał się zasadny wobec błędnego nieuwzględnienia przez Sąd meriti zgłoszonego zarzutu przedawnienia.</p> <p>Trafnie niewątpliwie Sąd ten przyjął, że termin przedawnienia roszczenia banku wobec osoby niebędącej przedsiębiorcą wynosi – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc</a> in fine – 3 lata <br/>( z jednolitego i ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego przykładowo wyroki tego Sądu z 10 października 2003 roku II CK 113/02 OSP 2004/11/141, z 30 stycznia 2007 roku IV CSK 356/06 nie publ., LEX nr 276223, uzasadnienie wyroku z 2 października 2008 roku II CSK 212/08 OSN 0 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118 zd. 2009/3)">ZD 2009/3</a>/60). W razie cesji wierzytelności na nabywcę co do zasady przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (wstępuje on <br/>w sytuację prawną cedenta), w tym również w zakresie przedawnienia. Zbycie wierzytelności jest tutaj bowiem irrelewantne dla jego biegu. Nie jest natomiast możliwe przyjęcie, że w tym konkretnym przypadku cesjonariusz skutecznie powołał się na przerwę biegu przedawnienia.</p> <p>W uchwale z dnia 29 czerwca 2016 roku III CZP 29/16 nie publ., LEX nr 2067028 i w uzasadnieniu postanowienia 26 października 2016 r. III CZP 60/16 nie publ.,LEX nr 2152395 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 2)">art. 123 § 1 pkt 2 kc</a>). W uzasadnieniu wskazał min., że skutki prawne postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie bankowego tytułu wykonawczego związane są tylko z podmiotami w nim uczestniczącymi na podstawie tego tytułu i w granicach podmiotowych i przedmiotowych ukształtowanych treścią klauzuli wykonalności. Wyjątkowość przywileju (już nie obowiązującego) wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego sprawia, że skoro nie może on być podstawą egzekucji na rzecz innych osób niż w nim wskazane (za wyjątkiem następstwa prawnego po stronie wierzyciela innego banku) to również materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako czynności wierzyciela – banku prowadzącej do przerwy biegu przedawnienia dotyczą wyłącznie tego wierzyciela i nie dotyczą nabywcy nie będącego bankiem.Inaczej mówiąc w razie cesji wierzytelności przerwa biegu przedawnienia wywołana złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji zachowa swój skutek wyłącznie wobec tych cesjonariuszy,którzy sami mogliby posłużyć się bankowym tytułem egzekucyjnym.W pozostałych sytuacjach przerwę biegu przedawnienia uznaje się za niebyłą - bieg zaś terminu przedawnienia w stosunku do nabywcy wierzytelności określa się na zasadach ogólnych.Sąd Okręgowy we Włocławku w składzie rozpoznającym apelację zapatrywanie powyższe w pełni podziela i nie ma potrzeby powielania dalszej argumentacji na jego poparcie.</p> <p>Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, by powód był bankiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">Prawo bankowe</a>” (tekst jedn.: Dz. U. 2015.128 ze zm.) <br/>i by w szczególności działał na terenie Polski na podstawie zezwoleń, których udziela Komisja Nadzoru Finansowego. Sprawia to, że w stosunku do niego jako podmiotu nie będącego bankiem nie doszło do przerwania biegu przedawnienia roszczenia przysługującego pierwotnie <span class="anon-block"> Bankowi (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">K.</span> (następcy prawnego <span class="anon-block"> (...) Banku S.A.</span>) <br/>w związku z zainicjowaniem postępowania egzekucyjnego. Oznacza, to, że wytaczając powództwo (pozwem nadanym pocztą 13 października 2015 roku) powód dochodził roszczenia, które uległo już 3 – letniemu przedawnieniu. W tej sytuacji znalazł zastosowanie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 kc</a>, a powództwo podlegało oddaleniu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy we Włocławku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 kpc</a> zmienił zaskarżony wyrok. Spowodowało to automatycznie konieczność odmiennego niż zrobił to Sąd I instancji rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Wobec wygrania sprawy w całości pozwanemu przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych przez niego kosztów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a>), sprowadzających się do wynagrodzenia reprezentującego go adwokata (1200 zł - § 6 pkt 4 obowiązującego w chwili wniesienia pozwu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokacie … - tekst jedn.: Dz. U. 2013.461 ze zm.) i opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 1217 zł.</p> <p>Należy w tym miejscu zaznaczyć, że skutecznie podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalania, czy zachodzą inne przesłanki materialnoprawne uzasadniające jego uwzględnienie <br/>(np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2006 roku III CZP 84/05 OSNC 2006/7-8/114, uzasadnienia wyroków tego Sądu z 11 sierpnia 2010 roku I CSK 653/09 nie publ., LEX nr 741 022 i z 17 listopada 2010 roku I CSK 757/10 nie publ., LEX nr 688661). Tym bardziej nie istnieje konieczność ustosunkowania się do zarzutów apelacyjnych, skoro środek odwoławczy wobec zasadności zarzutu przedawnienia (mimo braku nawiązania do niego w apelacji ) okazał się w pełni skuteczny.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a>. Skarżący wygrał w całości sprawę w postępowaniu odwoławczym i także za to postępowanie należał mu się zwrot wszystkich poniesionych kosztów, podobnie sprowadzających się do wynagrodzenia reprezentującego do pełnomocnika w osobie adwokata (600 zł - § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia apelacji – Dz. U. 2015.1800 ze zm.).</p> <p>Wobec korzystania przez pozwanego ze zwolnienia od kosztów sądowych w postaci opłaty od apelacji (k. 93) nieuiszczonymi tymi kosztami na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (tekst jedn.: Dz.U.2016.623) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> obciążono powoda nakazując ich pobranie.</p> <p>SSO Mariusz Nazdrowicz.</p> </div>