XIII Ga 933/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt </strong>XIII Ga 933/16</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Płocku, w sprawie z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przeciwko <span class="anon-block">P. A.</span>, o zapłatę 6.091,45 zł, oddalił powództwo; przyznał adw. <span class="anon-block">P. P.</span> ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Płocku kwotę 1.200,00 złotych wraz z należnym podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez kuratora ustanowionego z urzędu, które wypłacił w zakresie kwoty 1.200 złotych z zaliczki zapisanej w ks.dep.poz. <span class="anon-block">(...)</span>, zaś w pozostałym zakresie tj. w kwocie 276,00 złotych ze Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Płocku oraz nakazał pobrać od powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 276 złotych tytułem wydatków uiszczonych tymczasowo ze Skarbu Państwa. Powyższe orzeczenie Sąd I instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych:powód <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w pozwie złożonym dnia 14.01.2015r. domagał się zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">P. A.</span> kwoty 6.091,45 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 5.344,00 zł od dnia 09.07.2014r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 747,45 zł od dnia 09.07.2014r. do dnia zapłaty, a także kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.200,00 zł, kosztów opłaty za udostępnienie danych adresowych w wysokości 48,00 zł i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.<br/>W uzasadnieniu pozwu powód podał, że strony zawarły w dniu 31.07.2012r. umowę o korzystanie z karty kredytowej dla firm, na podstawie której powód zobowiązał się do udzielenia pozwanemu kredytu w formie limitu oraz do wydawania karty kredytowej. Pozwany nie uregulował swojego zadłużenia, w związku z czym w dniu 08.07.2014r. powód wystawił wyciąg z ksiąg bankowych. Na wysokość zobowiązania pozwanego składają się: należność główna w kwocie 5.344,00 zł oraz odsetki umowne karne w kwocie 747,45 zł, naliczone od zadłużenia przeterminowanego w wysokości 5.344,00 zł za okres od dnia 24.12.2013r. do dnia 08.07.2014r. według stopy procentowej w wysokości 16,00% w skali roku. Postanowieniem z dnia 30.07.2015r. Sąd Rejonowy w Płocku w sprawie sygn. akt V GC 317/15 ustanowił dla pozwanego <span class="anon-block">P. A.</span>, którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie adwokata, wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką w <span class="anon-block">P.</span>. W złożonej dnia 13.10.2015r. odpowiedzi na pozew kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego zakwestionował fakt istnienia pomiędzy stronami jakiegokolwiek stosunku prawnego. Z dokumentacji załączonej do pozwu nie wynika bowiem, ażeby pozwany zawierał z powodem umowę. Nadto, z ostrożności procesowej, kurator pozwanego zakwestionował fakt zalegania przez stronę pozwaną ze zobowiązaniami. W dniu 08.07.2014r. powód <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wystawił wyciąg z ksiąg bankowych nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Na w/w wyciągu wskazano, iż wierzytelność powoda przysługująca od pozwanego wynosi 6.091,45 zł i składa się na nią należność główna w kwocie 5.344,00 zł oraz odsetki karne umowne naliczone za okres od dnia 24.12.2013r. do dnia 08.07.2014r. według stopy procentowej w wysokości 16,00% w skali roku w kwocie 747,45 zł. Pismem z dnia 03.12.2014r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 6.480,24 zł wraz z dalszymi odsetkami w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15.12.2014r. Pozwany nie odebrał korespondencji. Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie powołanych dokumentów, uznając je za wiarygodne. Podkreślił, że w realiach przedmiotowej sprawy brak było okoliczności bezspornych między stronami. Kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego zakwestionował bowiem fakt istnienia umowy o korzystanie z karty kredytowej, na którą powoływał się powód. Strona powodowa załączyła do pozwu jedynie potwierdzenie zawarcia umowy, nie zawierające podpisu pozwanego. A tak określonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał powództwo za niezasadne i jako takie oddalił. Wskazał, że dochodzone w przedmiotowej sprawie roszczenie powoda, obejmujące żądanie zapłaty łącznej kwoty 6.091,45 zł, zakwalifikować należało w kontekście przytoczonych w pozwie twierdzeń o zawarciu pomiędzy stronami umowy o elektroniczny instrument płatniczy, jako żądanie spełnienia przez pozwanego świadczenia ciążącego na nim zgodnie z treścią zobowiązania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353;art. 353 § 1)">art. 353 §1 k.c.</a>). Powód twierdził, że zawarł z pozwanym w dniu 31.07.2012r. umowę o korzystanie z karty kredytowej, na podstawie której udzielił pozwanemu kredytu w formie limitu, pozwany zaś nie uregulował zadłużenia. Wobec zajętego przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego stanowiska - faktem spornym stało się samo zawarcie takiej umowy przez strony. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To bowiem w pierwszej kolejności powód jako ten, który inicjuje postępowanie, zgodnie z zasadą vigilantibus iura sunt scripta jest zobowiązany do troski i dbałości o swoją sprawę, ma więc obowiązek już na etapie formułowania pozwu przejawiać aktywność w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzi skutki prawne. Rozwijając i tłumacząc cytowaną wyżej zasadę, Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że w obowiązującym w polskim systemie prawnym kontradyktoryjnym modelu postępowania sądowego o rodzaju i zakresie roszczenia decyduje powód, a ciężar udowodnienia twierdzeń spoczywa na tej stronie, która je zgłasza (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.</a>). Sąd z urzędu może wprawdzie dopuścić dowód (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 2)">art. 232 zdanie drugie k.p.c.</a>), ale powinien czynić to tylko pomocniczo i w sytuacjach wyjątkowych. Z reguły nie ma podstaw do takiego swoistego wyręczania stron w inicjatywie dowodowej, jeżeli są one reprezentowane przez zawodowych pełnomocników (por. wyrok SN z dnia 24.11.2010 r„ sygn. akt II CSK 297/10). W ocenie Sądu Rejonowego, w przedmiotowej sprawie powód nie sprostał nałożonemu na niego ciężarowi dowodu. Jedynym dowodem, o którego przeprowadzenie wnosił i który miał wykazać zawarcie pomiędzy stronami umowy o korzystanie z karty kredytowej było potwierdzenie zawarcia umowy (k. 10-14). Rację ma kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, iż potwierdzenie to nie może stanowić wyłącznego dowodu powstania stosunku zobowiązanego między stronami. Na dokumencie tym brak jest bowiem zarówno podpisu pozwanego, jak i podpisu przedstawiciela banku, widnieje na nim jedynie pieczątka banku. Potwierdzenie nie zostało także opatrzone datą. Nadto, w ocenie Sądu I instancji powód nie udowodnił również faktu zadłużenia pozwanego. Przedłożony przez stronę powodową wyciąg z ksiąg bankowych, jako dokument prywatny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a>, jest jedynie dowodem na to, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w jego treści i podlega ocenie na równi z pozostałymi dowodami. Na podstawie tego dokumentu nie można sformułować domniemania, że stwierdzone w nim okoliczności są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Z uwagi na to, fakt zadłużenia pozwanego, jego tytuł i wysokość, winny zostać wykazane za pomocą innych dowodów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2013 r., I ACa 443/13, <span class="underline"> <!-- -->www.orzeczenia.ms.gov.pn./</span>. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, Sąd Rejonowy powództwo oddalił, nie znajdując uzasadnionych podstaw dla jego uwzględnienia. W przedmiocie kosztów procesu Sąd I instancji orzekł zgodnie z zasadą wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, obciążając nimi w całości powoda jako stronę przegrywającą. Wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego Sąd Rejonowy ustalił na podstawie §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 9.12.2013r., poz. 1476) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 4)">§6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Do należnego kuratorowi wynagrodzenia Sąd doliczył podatek VAT, zgodnie z §1 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.</p> <p>Przedmiotowe orzeczenie w całości apelacją zaskarżyła strona powodowa, która zarzucając rozstrzygnięciu:</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa materialnego:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7;art. 7 § 3)">art. 7 § 3 Prawo Bankowego</a> - poprzez brak jego zastosowania skutkujący oddaleniem powództwa,</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 K.C.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 K.C.</a> w związku z art <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 K.C.</a> w związku z art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 70)">art. 70 K.C.</a> poprzez brak jego zastosowania skutkujący oddaleniem powództwa,</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na rozstrzygnięcie Sądu:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 K.P.C.</a> - poprzez brak jego zastosowania skutkujący oddaleniem powództwa,</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 K.P.C.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 1)">art 328 § 1 K.P.C.</a> - poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie skutkujący pominięciem elektronicznego zestawienia operaqi na rachunku Pozwanego,</p> <p>c)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 K.P.C.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 1)">art 328 § 1 K.P.C.</a> - poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie skutkujący pominięciem elektronicznego zestawienia operacji na rachunku Pozwanego,</p> <p>d)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 K.P.C.</a> - poprzez błędną jego interpretację skutkującą pominięciem dowodu w postaci Wyciągu z Ksiąg Bankowych <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p>wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za I i II instancję, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego, ewentualnie zaś o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji wraz z pozostawieniem powyższemu Sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.</p> <p>Strona pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Apelacja strony powodowej podlegała oddaleniu jako niezasadna. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. naruszenia przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 7;art. 7 ust. 3)">art. 7 ust. 3 Prawa bankowego</a> wskazać należy, że do pozwu załączone zostało potwierdzenia zawarcia umowy o korzystanie z kart kredytowych dla <span class="anon-block"> firm (...)</span>, z którego wynika jedynie, iż zostało owo potwierdzenie opatrzone stemplem <span class="anon-block">(...)</span>, zaś brak na tym potwierdzeniu podpisu osób działających w imieniu banku (czego wymaga samo potwierdzenie, gdyż w miejscu umieszczenia pieczęci jest także adnotacja o konieczności złożenia podpisu przez osobę działającą w imieniu banku). Za złożenie podpisu elektronicznego w żadnym wypadku nie można traktować wprowadzenia danych identyfikacyjnych podmiotu. Powyższe wskazuje, iż strona powodowa, wbrew zarzutowi apelacji nie udowodniła przynajmniej, że umowa pomiędzy powodem a pozwanym została zawarta na warunkach w niej określonych. Przyjęcie takiego sposobu rozumowania czyni bezzasadnymi dalsze rozważania odnoszące się do pozostałych naruszeń prawa materialnego.</p> <p>Odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że powód nie wykazał, że pozwany jest mu winny dochodzoną kwotę należności wynikającą z umowy o korzystanie z karty kredytowej z dnia 31.07.2012 r. Powód nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o powstaniu wierzytelności w dochodzonej wysokości. Strona powodowa nie przedstawiła żadnych rzetelnych i wiarygodnych dokumentów źródłowych, z których można by wyprowadzić wnioski, co do istnienia pomiędzy stronami węzła obligacyjnego, polegającego na zawarciu umowy o korzystanie z karty kredytowej dla firm, wysokości zadłużenia czy też daty jego wymagalności. W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> wynika, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a> strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Z kolei przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> stanowi, że strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Stwierdzić należy, że w postępowaniu prowadzonym przed Sądem I instancji tj. Sądem Rejonowym w Płocku, strona powodowa nie wykazała należycie dochodzonego w niniejszym postępowaniu zobowiązania, ani też źródła, z którego to zobowiązanie miałoby wynikać. Zgodnie z wprowadzoną w powołanych przepisach naczelną w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. W żadnym wypadku Sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są przede wszystkim strony postępowania. W szczególności rzeczą Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani prowadzenie z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki SN z dnia 07 października 1998 r., II UKN 244/98, Lex 37699 i z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, Lex 29440). Za całkowicie nietrafne należy uznać również zarzuty apelującego naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów prawa procesowego w tym przede wszystkim <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 1)">art. 328 § 1 k.p.c.</a> Według ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystniejszych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej oceny materiału dowodowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 roku, sygn. akt II CKN 572/99, LEX nr 53136). Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena taka nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej, albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to tylko wtedy przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, sygn. akt II CKN 817/00, LEX nr 56906). W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów i wszechstronnie rozważył materiał dowodowy w sprawie. Za w pełni chybiony należy uznać też zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> W orzecznictwie podkreśla się, że zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> ma sens tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że Sąd przeprowadził dowód na okoliczności niemające istotnego znaczenia w sprawie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a jego pośrednie naruszenie może polegać na odmowie przeprowadzenia przez Sąd dowodu z uwagi na powołanie go do udowodnienia okoliczności niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, kiedy ocena ta była błędna. Skarżący nie wykazał, aby Sąd Rejonowy dopuścił się tego rodzaju naruszeń, w szczególności biorąc pod uwagę brak właściwej inicjatywy dowodowej powoda w postępowaniu przed Sądem I instancji. Podobnie nietrafne jest zarzucanie Sądowi I instancji jakoby dopuścił się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328)">art. 328 k.p.c.</a> Niezasadnym był także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> Wyciąg z Ksiąg Bankowych <span class="anon-block">(...)</span> nie stanowi dokumentu prywatnego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 245)">art. 245 k.c.</a>, nie ma on charakteru samoistnego. Na podstawie zaoferowanych przez stronę powodową dowodów i twierdzeń nie można ustalić, z tytułu jakich operacji na rachunku kredytowym powstało roszczenie o zapłatę należności głównej, od jakich konkretnie należności i według jakich kryteriów naliczono odsetki. W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, którym można dać wiarę na to, że dochodzone roszczenie istnieje i jest w takiej wysokości jak wynika to z żądania pozwu. Tym bardziej, iż powód jest profesjonalnym podmiotem rynku finansowego i bankowego, był ponad to reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, i w związku z tym nie było żadnych powodów, dla których nie mógł udowodnić swego roszczenia jeżeli by ono rzeczywiście istniało w takiej wysokości jak dochodził. Nawet przy przyjęciu pełnej mocy dowodowej dokumentom powołanym przez stronę powodową przed Sądem I instancji, należy podzielić pogląd tego Sądu, że powódka nie wykazała wysokości dochodzonego roszczenia, zwłaszcza w sytuacji jej zaprzeczenia przez stronę przeciwną.</p> <p>Mając na uwadze powyższe apelacja strony powodowej jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, obciążając nimi w całości powoda jako stronę przegrywającą. Wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego ustalono na podstawie §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 9.12.2013r., poz. 1476) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 4)">§6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).</p> </div>