II Ca 1016/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1016/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 12 grudnia 2016 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. w Świdnicy</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Bank (...) SA</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<span class="anon-block">J. S.</span> </p> <p>o zapłatę 7571,87 zł</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu</p> <p>z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt I C 1112/15</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w pkt I te n sposób, że określa iż zasądzone odsetki umowne, za okres od 1 stycznia 2016r. nie przekroczą stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie,</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->oddala dalej idącą apelację, </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->przyznaje adw. <span class="anon-block">M. C.</span> od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wałbrzychu kwotę 1476 zł., zawierającą należny podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1016/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z 28 września 2016r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego <span class="anon-block">J. S.</span> na rzecz strony powodowej <span class="anon-block"> (...) Bank (...) SA</span> we <span class="anon-block">W.</span> kwotę 7571,87 zł. z odsetkami umownymi liczonymi od kwot i dat wskazanych w wyroku, oddalił dalej idące powództwo oraz orzekł o kosztach procesu oraz kosztach pełnomocnika ustanowionego z urzędu.</p> <p>W apelacji od powyższego wyroku pozwany zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> </p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego i zważył co następuje. Apelacja podlegała uwzględnieniu w nieznacznym zakresie i z zupełnie innych względów niż w niej wskazane. Przyczynę powyższego częściowego uwzględnienia apelacji stanowiło bowiem naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, a które to naruszanie Sąd drugiej instancji, rozpoznający sprawę na skutek apelacji, bierze pod uwagę z urzędu, nie będąc związany naruszeniem powyższych przepisów prawa materialnego (zob. uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008r., III CZP 49/07 OSNC 2008r., nr 6, poz. 55). Zasądzone przez Sąd Rejonowy odsetki umowne bez wątpienia są odsetkami za opóźnienie, skoro dotyczyły one świadczeń wymagalnych - poszczególnych rat kredytu oraz jego pozostałej do zapłaty kwoty, po jej postawieniu w stan wymagalności, na skutek niewywiązywania się pozwanego z umowy. Zgodnie natomiast z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2;art. 481 § 2(1))">art. 481 § 2 i 2^{<!-- -->1} k.c.</a> jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej <span class="anon-block">(...)</span> i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, <span class="underline"> <!-- -->jednak maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie)</span>. Regulacja powyższa została wprowadzona z dniem 1 stycznia 2016r. przez art. 57 ustawy z 9 października 2015r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1830). W myśl zaś art. 56 powołanej ustawy do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając zatem na uwadze powyższe względy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok o tyle, że określił, iż zasądzone odsetki umowne, za okres od 1 stycznia 2016r., nie przekroczą stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie.</p> <p>W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji i uzasadniającą je argumentację, nie dostrzegając jakiejkolwiek potrzeby jej powtarzania, a apelacja pozwanego powyższego stanowiska jak i jego motywów w żaden skuteczny sposób nie podważa, stanowiąc z nimi jedynie pozbawioną jakichkolwiek podstaw polemikę. Trafne są zatem przyczyny z jakich Sąd Rejonowy uznał jednak skuteczność doręczenia pozwanemu wypowiedzenia umowy kredytowej, a których skarżący nie podważył, bo w istocie trudno jest przyjąć, że przesyłka zostałaby awizowana pod adresem, który w ogóle by nie istniał. Przesyłka ta przecież nie została również zwrócona nadawcy z adnotacją o niemożliwości jej doręczenia przede wszystkim z przyczyny nieistnienia wskazanego na niej adresu, czy z innych przyczyn, m. in. tego że adresat jest nieznany, czy że nie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Przy czym skarżący nawet nie twierdził, aby w dacie wysłania i doręczenia wypowiedzenia, tj. w maju 2013r., nie mieszkał pod adresem wskazanym Bankowi jako adres do korespondencji, czy aby nie odebrał awiza z przyczyn od niego niezależnych, pomijając już brak choćby jakiekolwiek uprawdopodobnienia tej ostatniej okoliczności. Z informacji <span class="anon-block">(...)</span>Spółki z o.o. w <span class="anon-block">G.</span> (k. 36) wynika, że pozwany nie przebywa pod dotychczasowym adresem, ale informacja ta dotyczy stanu z kwietnia 2015 r., na co wskazuje data pisma (7 kwietnia 2015r.). Również treść informacji <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> z 4 lipca 2016r. (k.97) wskazuje, że pozwany przebywa w <span class="anon-block">(...)</span> dopiero od 28 kwietnia 2016r. Z tych zatem przyczyn zarzut skarżącego co do naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie miał żadnych uzasadnionych podstaw.</p> <p>Żadnych usprawiedliwionych podstaw nie miał również drugi z zarzutów apelacji, dotyczący naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Również w tej kwestii Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wskazał trafne przyczyny skutkujące uznaniem, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia istnienia wypadku szczególnie uzasadnionego, o którym mowa w przepisie będącym przedmiotem omawianego zarzutu, tj. powołanym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Apelujący zaś w ogóle nie odniósł się konkretnie do powyższych motywów uzasadnienia Sądu Rejonowego, tym samym nawet nie usiłując podjąć merytorycznej polemiki z argumentacją uzasadniającą rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów. Zauważyć zaś należy, wbrew jego zarzutowi i wywodom apelacji, że zasądzone na rzecz strony powodowej koszty procesu nie są wysokie, a pozwany przebywając od 28 kwietnia 2016r. w <span class="anon-block">(...)</span>nie ponosi kosztów swojego utrzymania, natomiast, jak wynikało z jego oświadczenia (k. 88 – 88 odwr.), dysponuje on niewielkimi oszczędnościami (1100 zł) jak i uzyskuje niewielki dochód w kwocie 500 zł. miesięcznie.</p> <p>Z powyższych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> zmienił zakażony wyrok (pkt I), w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił dalej idącą apelację (pkt II), a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym (pkt III) orzekł na podstawie § 8 pkt 4 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 i § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r. po. 1714).</p> </div>