III K 472/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt IIIK 472/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Dnia 12 grudnia 2016roku </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Paweł Augustowski</p> <p>Protokolant: Ewa Modlińska</p> <p>po rozpoznaniu w dniach 21.11.2016r. i 12.12.2016r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. Ś.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">W.</span> z domu <span class="anon-block">B.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p>w dniu 14 lutego 2016 roku w <span class="anon-block">W.</span> w woj. <span class="anon-block"> (...)</span> przywłaszczył sobie samochód osobowy marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> objęty małżeńską wspólnością majątkową powodując straty w wysokości 4750 złotych działając tym na szkodę <span class="anon-block">L. Ś. (1)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284§1 kk</a> </strong> </p> <p>I.  Oskarżonego <span class="anon-block">B. Ś.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284§1 kk</a>;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. L.</span> z Kancelarii Adwokackiej w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 619,92 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;</p> <p>III.  pozostałe koszty procesu zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>III K 472/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalony został następujący stan faktyczny</strong> </p> <p>W dniu 17 grudnia 1971 r. oskarżony <span class="anon-block">B. Ś.</span> i oskarżycielka <span class="anon-block">L. Ś. (1)</span> zawarli związek małżeński. W trakcie trwania związku posiadali wspólność majątkową. W czasie trwania wspólności nabywali składniki majątku oraz zaciągali wspólne zobowiązania. Także wtedy, a dokładnie w dniu 31.07.2013r. <span class="anon-block">B. Ś.</span> nabył samochód <span class="anon-block">V. (...)</span> o nr VIN <span class="anon-block"> (...)</span> rocznik 2007, który zarejestrował na siebie pod nr <span class="anon-block"> (...)</span>. W dowodzie rejestracyjnym widniał jako jedyny właściciel, choć auto weszło w skład majątku wspólnego, był jego jedynym użytkownikiem i kierowcą.</p> <p>W dniu 29 04 2014r. notarialnie strony zniosły wspólność majątkową, a w dniu 12 czerwca 2015r. Sąd Okręgowy w Świdnicy rozwiązał małżeństwo, wniosek o podział majątku pozostawiając bez rozpoznania. Oskarżony wyprowadził się ze wspólnego mieszkania, które zajmuje oskarżycielka posiłkowa. Strony do dnia dzisiejszego nie przeprowadziły podziału wspólnego majątku, choć oczywiście z tego tytułu toczyły i nadal toczą spór (czego najlepszym przykładem niniejsza sprawa). M.in. oskarżony, który spłaca zobowiązanie zaciągnięte w <span class="anon-block"> banku (...)</span>, zwrócił się do swej byłej żony pismem z dnia 26.11.2015r z prośbą o partycypowanie w spłacie kredytu w połowie ( w wysokości 450 zł miesięcznie), a także o zwrot części środków poniesionych na naprawę przedmiotowego samochodu, na ubezpieczenie i przegląd oraz podatek od nieruchomości – w łącznej kwocie 1191,75 zł. W przeciwnym wypadku oskarżony będzie zmuszony sprzedać samochód, a pieniądze z tego otrzymane przeznaczyć na wspólne zobowiązania.</p> <p> <span class="anon-block">L. Ś. (1)</span> odmówiła przekazania mu tych środków. W jednej z rozmów powiedziała oskarżonemu, żeby sprzedał samochód, to się podzielą pieniędzmi. <span class="anon-block">B. Ś.</span> wystawił ofertę sprzedaży auta w internecie na kwotę 11.000 zł. Samochód znalazł nabywców. Okazali się nimi <span class="anon-block">P. R.</span> i <span class="anon-block">R. R.</span>. Ponieważ samochód miał uszkodzenia –zderzak, zawieszenie – nabywcy wynegocjowali obniżenie ceny do 8500 za auto i 1000 zł za dodatkowe koła i oleje. Razem oskarżony otrzymał 9500 zł. Umowę sprzedaży zawarł <span class="anon-block">B. Ś.</span>.</p> <p>Gdy dowiedziała się o tym oskarżycielka posiłkowa, złożyła zawiadomienie na policji, gdzie podała, że wartość takiego samochodu wynosi 15.000 zł, a jej mąż wycenił je na 5000 zł. Poza tym chciałaby uzyskać połowę pieniędzy z jego sprzedaży i to jedyne, czego oczekuje w tej sprawie – nie domaga się ukarania <span class="anon-block">B. Ś.</span>.</p> <p>dowody:</p> <p>zeznania <span class="anon-block">L. Ś.</span> – k. 154 i n.</p> <p> <span class="anon-block">P. R.</span> – k. 155</p> <p> <span class="anon-block">R. R.</span> – k. 30, 156</p> <p>wypis z aktu notarialnego – k. 15</p> <p>wyrok SO w Świdnicy – k. 14</p> <p>pismo oskarżonego wzywające do rozliczenia majątku wspólnego – k. 13</p> <p>umowa sprzedaży – k. 33</p> <p> <span class="anon-block">B. Ś.</span> nie był karany sądownie.</p> <p>dowód:</p> <p>dane o karalności – k. 42</p> <p>W postepowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że cała sprawa jest dla niego niezrozumiała, ponieważ samochód kupił osobiście, użytkował go osobiście i był przekonany, że nie popełnia żadnego przestępstwa, sprzedając go. W czasie jednej z interwencji policji pytał nawet policjantkę, czy może go sprzedać, a ta odpowiedziała, że jeśli w dowodzie rejestracyjnym jest wpisany samodzielnie, to może. Przed sądem oskarżony nie składał wyjaśnień.</p> <p>dowód – wyjaśnienia – k. 54</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył ponadto, co następuje</strong> </p> <p>Stan faktyczny jest niesporny, a ustalony został w oparciu o wszystkie zgromadzone i przeprowadzone dowody – zeznania świadków, w tym zeznania samej składającej zawiadomienie oskarżycielki posiłkowej, dokumenty urzędowe i prywatne. Potwierdza go także oskarżony w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym. <span class="anon-block">L. Ś. (1)</span> wyraźnie zeznała, że wyraziła zgodę na sprzedaż przez oskarżonego samochodu. Jej chodziło tylko o to, by otrzymać część należnych z tego pieniędzy.</p> <p>Analizując zatem powyższe dowody i na ich podstawie ustalony stan faktyczny, można dojść niemal natychmiast do wniosku, że w tej sprawie nie popełniono przestępstwa, a ma ona ściśle cywilny charakter, związany z rozliczeniem składników majątku wspólnego.</p> <p>Najważniejsze bowiem fakty są takie – strony zniosły wspólność majątkową, małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód, strony nie dokonały podziału majątku ani w formie notarialnej ani postepowania przed sądem. Nie rozliczyły także owego samochodu, który był w wyłącznym użytkowaniu oskarżonego, oskarżycielka nie zgodziła się na partycypowanie w kosztach jego utrzymania ani remontu, a zamiast tego zaproponowała mu – „sprzedaj go to podzielimy się pieniędzmi”, co też oskarżony uczynił umową z dnia 14.02.2016r.</p> <p> <span class="anon-block">B. Ś.</span> postawiono zarzut popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 k.k.</a>, a zatem przestępstwa przywłaszczenia. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284§1 k.k.</a> sprawca tego czynu musi przywłaszczyć cudzą rzecz ruchomą poprzez włączenie jej do majątku własnego (w tej sprawie – majątku odrębnego). Nic takiego nie nastąpiło. <span class="anon-block">B. Ś.</span> sprzedał auto za zgodą swej byłej żony. Sama mu to zaproponowała. Jej sprzeciw jednak wywołała nie sama czynność sprzedaży, tylko kwota, jaką uzyskał – jej zdaniem zbyt niska. Rzecz jasna w jej interesie jest by uzyskać kwotę jak najwyższą, gdyż pieniądze uzyskane ze sprzedaży rzeczy wspólnej zgodnie z zasadą surogacji będą wchodzić w skład majątku ulegającego podziałowi. Oczywiście zarzutu tego nie można uwzględnić. Trudno bowiem przyjmować, iż z kolei oskarżony miałby interes w tym, by uzyskać ze sprzedaży kwotę niższą niż mógłby uzyskać. Jest to sprzeczne z zasadami racjonalności. <span class="anon-block">B. Ś.</span> zamieścił ofertę sprzedaży na kwotę odpowiadającą wartości rynkowej, a sprzedał za kwotę niższą z uwagi na ujawnione usterki. Zeznawali o tym świadkowie – nabywcy, a sąd nie ma żadnych powodów, by im nie wierzyć. Umowa sprzedaży była ważna w świetle zasad prawa cywilnego i majątkowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460060052" title="Dekret z dnia 22 stycznia 1946 r. - Prawo rodzinne - Dz. U. z 1946 r. Nr 6, poz. 52 ()">prawa rodzinnego</a>.</p> <p>Obie strony także mają świadomość tego, że po rozwiązaniu małżeństwa i braku przeprowadzenia podziału majątku wspólnego kwota ta wchodzi w zakres wzajemnych rozliczeń z tytułu podziału majątku wspólnego i będzie podlegała rozliczeniu przy takim podziale. Wie o tym pokrzywdzona, skoro domaga się uzyskania ze sprzedaży jak najwyższej kwoty, wie także oskarżony, który chociażby w piśmie skierowanym do byłej żony pisze o tym, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży przeznaczy na wspólne zobowiązania.</p> <p>A zatem – reasumując- w zachowaniu oskarżonego brak było zamiaru przywłaszczenia, czyli objęcia w wyłączne posiadanie sumy pieniędzy uzyskanej ze sprzedaży pojazdu, a nadto działał on za zgodą drugiego współwłaściciela. A ponadto – nie można tracić z oczu, że czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284§1 k.k.</a> objęty jest kierunkowością działania. W przypadku sprzedaży sprawca musi mieć pełną świadomość, że nie może przedmiotem dysponować. Nawet błędne z punktu widzenia obowiązującej normy prawnej przekonanie wyłącza możliwość postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa. Tymczasem oskarżony sam nabył pojazd, sam go zarejestrował, sam użytkował, samotnie widniał w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel, a ponadto jeszcze pytał, czy może w takiej sytuacji go sprzedać i od policjanta uzyskał odpowiedź twierdzącą. Nie można mu zatem stawiać zarzutu popełnienia czynu zabronionego choćby z powodu braku winy. Tak czy inaczej, jedynym orzeczeniem sądowym po przeprowadzeniu postepowania dowodowego mogło być uniewinnienie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414§1 k.p.k.</a>).</p> <p>O kosztach orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11;art. 632)">art. 618§1 pkt 11 i art. 632 k.p.k.</a> </p> </div>