VI Ka 912/16

<p>Sygn. akt VI Ka 912/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko</p> <p>Sędziowie: SO Marek Wojnar</p> <p>SO Jacek Matusik (spr.)</p> <p>protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk</p> <p>przy udziale prokuratora Teresy Pakieły</p> <p>po rozpoznaniu dnia 12 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">Z. M.</span>, syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt IV K 932/13</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania.</p> <p>SSO Ludmiła Tułaczko SSO Marek Wojnar SSO Jacek Matusik</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 912/16</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie (sygn. akt IV K 932/13) uznał oskarżonego <span class="anon-block">Z. M.</span> za winnego popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> polegającego na tym, że w dniu 2 marca 2012 r. na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> i w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> i nieumyślnie spowodował wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> na prostym odcinku drogi na skutek niezachowania ostrożności oraz prędkości zapewniającej panowanie nad pojazdem z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, utracił panowanie nad tym pojazdem i najechał na belkę bariery energochłonnej oraz uderzył w pierwszy pionowy słupek bariery mostu, osadzonej na betonowej podstawie w wyniku czego nieumyślnie spowodował u pasażerki tego samochodu <span class="anon-block">G. P.</span> obrażenia ciała skutkujące jej zgonem w szpitalu w dniu 4 marca 2012 r.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego podnosząc zarzut obrazy przepisów postepowania skutkujący błędnymi ustaleniami faktycznymi i wnosząc w związku z tym o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego i zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie zauważyć należy, iż nie budzą wątpliwości, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, w zakresie dotyczącym faktu zaistnienia wypadku komunikacyjnego oraz jego skutków, jak również tego, iż to oskarżony kierował samochodem uczestniczącym w przedmiotowym wypadku. Kwestionowane przez obrońcę, są natomiast przyczyny zaistnienia tego wypadku. W związku z tym podkreślić należy, iż w kwestionowanym zakresie, poczynione przez Sąd Rejonowy, ustalenia faktyczne oparte zostały wyłącznie o jeden dowód, a mianowicie opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej oraz rekonstrukcji wypadków i kolizji drogowych – mgr inż. <span class="anon-block">T. D.</span> (k.282-283). W tej sytuacji, jako, że dowód ten stanowił jedyną podstawę uznania winy oskarżonego, obowiązkiem Sądu było dokonanie szczególnie wnikliwej jego oceny, poprzedzonej bezpośrednim przesłuchaniem biegłego na rozprawie. Z obowiązku tego nie zwalniał Sądu brak inicjatywy stron w tym zakresie, albowiem zgodnie z przepisami postępowania mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie, to na sądzie ciążył obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i podejmowania w tym celu, działań z urzędu. Jednoczenie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie sporządzone zostały dwie opinie biegłych dotyczące rekonstrukcji przedmiotowego wypadku, przy czym opinię sporządzoną na etapie postępowania przygotowawczego przez biegłego sądowego <span class="anon-block">Z. S.</span> z Biura Eskpertyz Sądowych w <span class="anon-block">L.</span> (k. 115 - 138), Sąd Rejonowy uznał za: <em> <!-- -->„(…) bezwartościową i nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem biegły ten wydając przedmiotową opinię nie tylko nie dysponował pełnym materiałem dowodowym (m.in. brak było wówczas w aktach sprawy jakiejkolwiek dokumentacji zdjęciowej), ale nadto sporządził ją w oparciu o błędnie przyjęte założenie, że w samochodzie kierowanym przez oskarżonego doszło do tzw. „wystrzału” lewego przedniego koła.”.</em> O ile z takim twierdzeniem można zgodzić się, co do kwestii przyczyn zjechania pojazdu oskarżonego pasa, po którym się poruszał, to jednak zauważyć należy, iż w opinii tej pojawia się jeden element, który zdaniem Sądu Okręgowego może mieć istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mianowicie wskazać należy, iż biegły <span class="anon-block">Z. S.</span> prędkość zderzenia pojazdu z barierką wyliczył na 31,8 km/h, przy czym z treści opinii nie wynika, by wyliczenie to było uzależnione od przyjęcia błędnego założenia, że doszło do „wystrzału” lewej przedniej opony. Jest to o tyle istotne, że biegły <span class="anon-block">T. D.</span> prędkość samochodu w chwili uderzenia wyliczył na 42 km/h (o 10 km/h większą), która to prędkość stała się podstawą do ustalenia, że gdyby zjechanie z pasa ruchu nastąpiło z powodu „wystrzału” opony, to prędkość samochodu w chwili „wystrzału” wynosiła by 55 km/h (str. 8 opinii - k.289). Ten wniosek opinii z kolei, stał się dla Sądu podstawą do stwierdzenia, za biegłym, że niezależnie od tego, czy zjechanie z pasa ruchu nastąpiło z powodu wystrzału opony, czy też nie, to oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, bądź to poprzez bark należytej kontroli nad torem ruchu, bądź też na skutek przekroczenia dopuszczalnej prędkości, która w miejscu wypadku wynosiła 40 km/h. Przytoczone powyżej okoliczności, zdaniem Sądu Okręgowego, powodują konieczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opiniami biegłych w zakresie prędkości z jaką pojazd oskarżonego uderzył w barierkę. Oczywistym jest bowiem, że gdyby prędkość tę istotnie ustalono na 31,8 km/h, to mając na uwadze treść opinii biegłego <span class="anon-block">D.</span>, także prędkość pojazdu w chwili wystrzału prawej przedniej opony, musiałaby być mniejsza niż 55 km/h. Jednocześnie, wobec faktu, że biegły nie wykluczył, by utrata panowania nad pojazdem nastąpiła na skutek „wystrzału” prawej przedniej opony, w przypadku ustalenia niższej prędkości początkowej, która prawdopodobnie kształtowała by się w granicach prędkości dopuszczalnej, nie można na obecnym etapie postępowania wykluczyć, że do wypadku doszło z przyczyn nie zawinionych przez oskarżonego.</p> <p>Z powyższych względów, w ocenie Sądu Okręgowego, niezbędnym jest uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez bezpośrednie przesłuchanie biegłych wydających opinię w niniejszej sprawie. Biegły <span class="anon-block">S.</span> winien, po zapoznaniu się z pełnym materiałem dowodowym, wypowiedzieć się, czy przyjęcie przez niego błędnych założeń miało wpływ na ustalenie prędkości z jaką pojazd oskarżonego uderzył w barierkę, a jeżeli tak to jaki. Obaj biegli natomiast przedstawić szczegółowo metody obliczenia omawianej prędkości zderzenia i odnieść się do różnicy w tym zakresie pomiędzy obiema opiniami, co pozwoli Sądowi dokonanie oceny ich opinii oraz na ustalenie rzeczywistych okoliczności zdarzenia, a w efekcie również faktycznych przyczyn zaistniałego wypadku. Dopiero po przesłuchaniu biegłych i ewentualne dokonaniu innych czynności dowodowych, o ile ujawni się taka konieczność, Sąd winien ponownie ocenić, mając na względzie dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, wszystkie dowody ujawnione w toku rozprawy i poczynić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji wyroku.</strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSO Ludmiła Tułaczko SSO Marek Wojnar SSO Jacek Matusik </em> </p> </div>