II C 1860/16

<p>Sygn. akt II C 1860/16</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z 7 kwietnia 2016 r. <span class="anon-block"> (...) S. A.</span> w <span class="anon-block">W.</span>, reprezentowana przez pełnomocnik będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skierowanym przeciwko <span class="anon-block">Z. G.</span> żądaniem zapłaty kwoty 187,39 zł. Po rozszerzeniu powództwa, inicjatorka postępowania domagała się nadto zasądzenia odsetek ustawowych od dochodzonej kwoty od dnia 7 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty i zasądzenia kosztów procesu wg norm przepisanych (k. 83).</p> <p>W uzasadnieniu faktycznym powodowa spółka wskazywała, że pozwany zawarł z nią umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Pozwany miał zobowiązać się w ramach umowy do utrzymywania aktywnej karty SIM przez cały okres trwania umowy. W związku z niewywiązaniem się przez pozwanego z tego obowiązku, miała zostać na niego nałożona kara umowna w wysokości odpowiadającej czasowi, jaki pozostał do końca umowy. Na dochodzoną kwotę składać miała się kara umowna w wysokości 175,81 zł i skapitalizowane odsetki w kwotach po 4,01 zł i 7,57 zł. Powódka wyjaśniała także, że prócz umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawarła z pozwanym umowę ratalnej sprzedaży urządzenia telekomunikacyjnego i podnoszone przez pozwanego zarzuty tyczą się właśnie sprzedaży, a nie świadczenia usług (pozew – k. 2-6, pismo procesowe powódki – k. 83-86, pozew w toku postępowania rozszerzający powództwo – k. 87-88v).</p> <p>Referendarz sądowy wydał w dniu 17 maja 2016 r. nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (nakaz – k. 7). Orzeczenie upadło na skutek wniesienia sprzeciwu, a sprawa przekazana została tut. Sądowi (sprzeciw – k. 10, postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy – k. 46).</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pozwany twierdził, że jego kilkukrotne reklamacje nie były uwzględniane, a powódka nadal żąda wygórowanej kwoty za przestarzały tablet. Pozwany twierdził przy tym, że żądanie zapłaty za świadczenie usługi dostawy internetu jest oszustwem ponieważ tablet nigdy nie był i nie jest eksploatowany (sprzeciwu – k. 11).</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 3 lutego 2014 r. strony zawarły umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na czas określony od dnia 3 lutego 2016 r. (odpis umowy – k. 61-64v). Pozwanemu przyznana został w pkt. 6 ulga wynosząca 890,06 zł. W pkt. 6.2. umowy zastrzeżona została kara umowna na wypadek wypowiedzenia umowy przez operatora z przyczyn leżących po stronie abonenta (pozwanego). Kara miała być określona w odniesieniu do wysokości ulgi, proporcjonalnie do okresu jaki pozostał do końca umowy. Umowa regulowana była także przez warunki oferty promocyjnej i regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych (k. 65-71v).</p> <p>Pozwany zaprzestał płacenia abonamentu (bezsporne). Zwracał się do operatora o wcześniejsze rozwiązanie umowy („odstąpienie”) wskazując, że po zapoznaniu się z zakupionym tabletem, uznał go za zbyt skomplikowany (kopie pism pozwanego – k. 32-34). Operator nie wyraził zgody na wcześniejsze zakończenie umowy, wskazując, że wiąże ona strony do 3 lutego 2016 r. (pisma powódki – k. 35-38).</p> <p>Pismem z 14 lipca 2015 r. powódka wypowiedziała umowę ze skutkiem na dzień 23 sierpnia 2015 r., jednocześnie informując pozwanego o warunkach odstąpienia od wypowiedzenia (wypowiedzenie – k. 75). W związku z wypowiedzeniem umowy z przyczyn leżących po stronie abonenta, powódka wystawiła notę obciążeniową nr <span class="anon-block"> (...)</span>, w której naliczyła od pozwanego karę umowną w wysokości 199,96 zł (k. 76).</p> <p>Sąd zważył co następuje:</p> <p>Stosownie do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354;art. 354 § 1)">art. 354 § 1 k.c.</a> dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. Umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych reguluje ustawa z dnia z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne (dalej jako „p.t.”), w szczególności przepis art. 56 p.t.</p> <p>Zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 483;art. 483 § 1)">art. 483 § 1 k.c.</a> – można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Podług treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 484;art. 484 § 1;art. 484 § 1 zd. 1)">art. 484 § 1 zd. 1 k.c.</a> w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 484;art. 484 § 2)">art. 484 § 2 k.c.</a> stanowi, że jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. Przy czym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 57;art. 57 ust. 6)">art. 57 ust. 6</a> p.t. W przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi, wysokość roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta (kara umowna), nie może przekroczyć wartości ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania.</p> <p>Strony zawarły umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na okres określony. Strona nie zawierała postanowień dających abonentowi uprawnienie do jednostronnego zakończenia umowy. Podejmowane przez pozwanego próby rozwiązania umowy i motywy, którymi się kierował nie mogły zatem wywrzeć skutku. Na pozwanym spoczywał obowiązek wywiązywania się z umowy do czasu jej zakończenia. Wcześniejsze zaniechanie wywiązywania się przez pozwanego z umowy, zgodnie z pkt 10.3 umowy uprawniało powodową spółkę do wcześniejszego rozwiązania umowy (k. 63). Z kolei wypowiedzenie umowy przez operatora z przyczyn lezących po stronie abonenta, uprawniało operatora do żądania powyższej kary umownej. Powódka zatem w sposób uprawniony domagała się w pozwie zapłaty rzeczonej kary umownej.</p> <p>Pozwany nie podważał prawidłowości wyliczenia kary umownej, wobec czego Sąd uznał za udowodnioną również wysokość kary. Znajduje ona zresztą potwierdzenie w załączonych do pozwu dokumentach, w tym umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych.</p> <p>Na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> powódka uprawniona była do domagania się od pozwanego zapłaty odsetek. Nie żądał odsetek ustawowych za opóźnienie, a odsetek ustawowych, w związku z czym takie też zostały zasądzone.</p> <p>Dlatego też Sąd orzekł jak w pkt. I. wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 99)">art. 98 i 99 k.p.c.</a> zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się 30 zł opłaty od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 120 zł (§ 2 pkt 1 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu sprzed 27 października 2016 r.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p>Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p>1)  Odnotować zwrot uzasadnienia 12.12.2016 r.</p> <p>2)  Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o apelacji doręczyć pozwanemu.</p> </div>