II AKa 385/15

<p>Sygn.akt II AKa 385/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Dnia 18 grudnia 2015 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: Sędzia SA Ewa Plawgo</p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SA Anna Zdziarska (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) Agnieszka Radojewska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy przeciwko <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">urodzonemu (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, synowi <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">I.</span> z domu <span class="anon-block">A.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonemu o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt XVIII K 17/15</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego <span class="anon-block">A. K. (1)</span>; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT na rzecz adw. <span class="anon-block">P. K.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r., w sprawie XVIII K 17/15, Sąd Okręgowy w Warszawie w ramach zarzuconego czynu uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 29 listopada 2008 r. w <span class="anon-block">W.</span> podając się za <span class="anon-block">M. M.</span> występującego w dokumentach jako osoba reprezentującą <span class="anon-block"> firmę (...) Sp. z o.o.</span> oraz posługując się oświadczeniem dotyczącym stanu cywilnego podrobił dokumenty w postaci dwóch umów leasingu operacyjnego <span class="anon-block">(...)</span> Nr <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> na zakup ciągnika siodłowego <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, rok produkcji <span class="anon-block">(...)</span>/<span class="anon-block"> (...)</span>/ <span class="anon-block"> (...)</span> o wartości 123.220 zł. I naczepy powyżej 2T <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> rok produkcji<span class="anon-block">(...)</span> o wartości 135.420 zł. Podpisując się pod przedmiotowymi umowami jako <span class="anon-block">M. M.</span> tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> i na tej podstawie skazał go i wymierzył karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby. Orzekł o dowodach rzeczowych, kosztach postępowania i wynagrodzeniu z tytułu obrony pełnionej z urzędu.</p> <p>Wyrok apelacją w części, w zakresie kary, na korzyść oskarżonego zaskarżył jego obrońca.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelację obrońcy oraz wnioski w niej zawarte uznać należało za niezasadną. Wymierzonej kary nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową.</strong> </p> <p>Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania, a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> "rażąca niewspółmierność kary".</p> <p>Zgodnie z art. 53 § 1k.k. istotnymi wyznacznikami tego czy dana kara jest sprawiedliwa jest to, czy była orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Ponadto winna uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Z § 2 powyższego przepisu wynika, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">Art. 115 § 2 k.k.</a> określa elementy, które bierze się pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a zatem ich podniesienie mieści się w zarzucie „rażącej niewspółmierności kary”.</p> <p>Sąd I instancji uwzględnił wszystkie przesłanki wymiaru kary i zasadnie doszedł do wniosku, że adekwatną do zawinienia karą jest kara 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 (trzech) lat tytułem próby. Fakty podniesione przez skarżącego, takie jak zwrot ciągnika i naczepy leasingodawcy nie mają związku z przestępstwem przeciwko dokumentom, za które <span class="anon-block">A. K.</span> został skazany. Miały natomiast znaczenie dla oceny prawnokarnej czynu zakwalifikowanego pierwotnie przez oskarżyciela jako oszustwo. Z kolei dość lakoniczne uzasadnienie wyroku nie daje podstaw do postawienia zarzutu, że Sąd I instancji ze znamion czynu wyprowadził okoliczność obciążającą.</p> <p>Wysokość wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu w postępowaniu odwoławczym przyznano w oparciu o §2 ust. 3 i § 14 ust 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z póz. zmianami) oraz art. 29. ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r<strong> <!-- -->. </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 ()">Prawo o adwokaturze</a>.</p> <p>Na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k. p. k.</a> orzeczono o kosztach procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny, w oparciu <br/>o dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> orzekł jak w wyroku.</strong> </p> </div>