II Ca 1297/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1297/14</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 15 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Mariusz Broda</p> <p>Sędziowie: SO Barbara Dziewięcka , SO Małgorzata Klesyk</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- -->z wniosku </strong> <span class="anon-block">A. B.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->z udziałem </strong> <span class="anon-block">S. W.</span> </p> <p>o wpis do księgi wieczystej</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawcy <span class="anon-block">A. B.</span> </p> <p>od postanowienia Sądu Rejonowego w Sandomierzu</p> <p>z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia: </strong>oddalić apelację.</p> <p> <strong> <!-- -->IICa 1297/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Sandomierzu , na skutek skargi na czynność referendarza sądowego , oddalił wniosek <span class="anon-block">A. B.</span>o dokonanie w dziale III księgi wieczystej <span class="anon-block">(...)</span>wpisu ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości, na podstawie dołączonego do wniosku odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2013r. Podstawy tej treści rozstrzygnięcia wyjaśnił w pisemnym uzasadnieniu (k. 69-70), eksponując w szczególności granice kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym oraz dochodząc do przekonania , że brak było podstaw do dokonania wpisu skoro dołączone do wniosku postanowienie sądu nie zostało zaopatrzone we wzmiankę o jego wykonalności.</p> <p>Wnioskodawca <span class="anon-block">A. B.</span> w wywiedzionej apelacji zarzucił naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 743)">art. 743 kpc</a>. Podniósł , że podstawą wpisu miał być w zasadzie pkt. 1 postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie w dnia 19.12.2013r. (obejmujący zakaz zbywania i obciążania nieruchomości) , który nie wymagał zaopatrzenia we wzmiankę o wykonalności , a nie jego pkt. 2 (obejmujący „nakaz wpisania”) , który ewentualnie mógłby zostać w taką wzmiankę zaopatrzony. Wobec tego , zdaniem skarżącego nie było podstaw do oddalenia wniosku o wpis.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja nie była zasadna i jako taka podlegała oddaleniu.</p> <p>Rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własną argumentację wyrażaną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nie ma racji skarżący, o ile nie dostrzega przeszkody do dokonania wpisu , którego się domagał. Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji , bezprzedmiotowym pozostaje „rozdzielanie” tego w/w postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie, na dwie części , tj. jego pkt. 1 , który zdaniem skarżącego nie podlegał zaopatrzeniu we wzmiankę o wykonalności i mógł być samodzielną podstawą wpisu i jego pkt. 2 , który ewentualnie podlegał zaopatrzeniu we wzmiankę o wykonalności , ale nie był podstawą wpisu. Istota zagadnienia tkwi bowiem w specyfice podstaw dokonanego przez Sąd Okręgowy w Warszawie zabezpieczenia. Zwrócić należy uwagę na to, że w tym konkretnym przypadku jego przedmiotem było roszczenie niepieniężne , a nieruchomość miała urządzoną księgę wieczystą. Skoro zatem Sąd udzielający zabezpieczenia zdecydował sięgnąć po jego formę przewidzianą dla roszczeń pieniężnych , łącząc niejako dwa jego sposoby , które w przypadku roszczeń pieniężnych wzajemnie by się wykluczały (zakaz zbywania i obciążania nieruchomości wchodzi w grę wówczas , kiedy nie ma ona urządzona księgi wieczystej), to nie ulega wątpliwości , że te oba punkty w/w postanowienia stanowią integralną całość , będącą podstawą wniosku o dokonanie wpisu. Innymi słowy nie można było poprzestać , tylko na „wybiórczym” potraktowaniu pkt. 1 postanowienia jako wystarczającej podstawy wpisu , z takim założeniem jakie zdaje się wynikać z treści apelacji , że jego pkt. 2 jest „zbędny”. Niezależnie od tego , zdaniem Sądu Okręgowego, nawet gdyby postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie ograniczało się tylko do jego pkt. 1 , a podmiot , który uzyskałby zabezpieczenie tej treści, wnioskowałby o dokonanie na tej podstawie stosownego wpisu w dziale III księgi wieczystej, to i tak musiałby przedstawić odpis prawomocnego orzeczenia zaopatrzonego we wzmiankę o wykonalności. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości , że jest to ten rodzaj postanowienia , które podlega wykonaniu w inny sposób (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 743;art. 743 § 2)">art. 743 § 2 kpc</a>) , tj. przez inny niż organ egzekucyjny podmiot, skoro w tym przypadku jest to sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym. Pogląd ten w pełni znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (p. m.in. A. <span class="anon-block">J.</span> oraz <span class="anon-block">D. Z.</span> w Komentarzach do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 743)">art. 743 kpc</a> , publikowanych w systemie inf. Lex). Nie miał zatem racji skarżący, o ile próbował wywodzić , że brak wzmianki o wykonalności orzeczenia nie mógł być przeszkodą do uwzględnienia jego wniosku. Sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym ponad wszelką wątpliwość ten formalny wymóg , w granicach kognicji wynikającej z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 626(8);art. 626(8) § 2)">art. 626 ^{<!-- -->8} § 2 kpc</a> winien zbadać (p. m.in. postanowienie SN z dnia 17.07.2008r. , IICSK 115/08).</p> <p>Osobnym zagadnieniem , pozostaje śmierć wnioskodawcy już po złożeniu wniosku i wyrażenie przez apelującego „zdziwienia” , że Sąd Rejonowy „nic z tym nie zrobił”. Otóż ta okoliczność faktyczna potwierdzona odpisem stosownego dokumentu (k.42) ,nie mogła mieć żadnego znaczenia dla toku postępowania wieczystoksięgowego , a to z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 626(1);art. 626(1) § 3)">art. 626 ^{<!-- -->1}§ 3 kpc</a>, który jest swego rodzaju wyjątkiem reguły znanej w postępowaniu procesowym i nieprocesowym.</p> <p>W tym stanie rzeczy , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 kpc</a> Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> <p>Z: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy.</p> <p>Z: odpis postanowienia doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy oraz uczestnikowi.</p> </div>