VIII Ga 101/14

<table> <colgroup> <col width="111"/> <col width="250"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->VIII Ga 101/14</strong> </p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="680"/> </colgroup> <tr> <td> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> </div> </td> </tr> <table> <colgroup> <col width="71"/> <col width="130"/> <col width="113"/> <col width="440"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> </td> <td> <p>Dnia 16 grudnia 2014r.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> Przewodniczący</p> <p>Sędzia</p> <p>Sędzia</p> </td> <td colspan="2"> <p>SSO Marek Tauer (spr.)</p> <p>SO Wojciech Wołoszyk</p> <p>SR del. Artur Fornal</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokolant</p> </td> <td colspan="2"> <p>Karolina Glazik</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014r. w Bydgoszczy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>na rozprawie</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">W. N.</span> </em> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </em> </strong> </p> <p>ze skargi <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </em> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>o wznowienie postępowania apelacyjnego</p> <p>zakończonego prawomocnym wyrokiem</p> <p>Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>z dnia 20 lipca 2011r. sygn. akt VIII GC 683/11</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong>:</p> <p>1.  odrzucić skargę;</p> <p>2.  zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Ga 101/14</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód – <span class="anon-block">W. N.</span> żądał w pozwie zasądzenia na jego rzecz od pozwanego <span class="anon-block">A. K.</span> kwoty 25.373, 74 zł wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami procesu. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. Sąd Rejonowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu oraz rozstrzygnął o kosztach procesu. Wyrok ten utrzymał w mocy Sąd Okręgowy w Bydgoszczy rozstrzygając wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. o oddaleniu apelacji pozwanego.</p> <p>W skardze o wznowienie postępowania wnosząc o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, pozwany twierdził, iż wyrok zapadł w oparciu o dokumenty, które zostały podrobione, sfałszowane. Pozwany wskazywał, iż w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia stwierdzono, że doszło do podrobienia faktur, które były podstawą do wydania orzeczenia w sprawie VIII GC 683/11.</p> <p>W odpowiedzi na skargę powód wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Podczas rozprawy w dniu 16 grudnia 2014 r. powód podniósł również, iż skarga została złożona po terminie wyznaczonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Skarga podlegała odrzuceniu.</p> <p>W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 403;art. 403 § 1;art. 403 § 1 pkt. 1)">art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> można żądać wznowienia na tej podstawie, że wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Skargę o wznowienie opartą na tej podstawie w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 §1 k.p.c.</a> wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.</p> <p>Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 lipca 2013 r. II PZ 13/13 <em> <!-- -->czyn polegający na podrobieniu (przerobieniu) dokumentu można wykazać w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych, w tym celu można w szczególności posłużyć się aktami postępowania karnego. Nie zmienia to jednak tego, że bieg terminu zakreślonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a> rozpoczyna się z dniem, w którym strona dowiedziała się o podrobieniu bądź sfałszowaniu dokumentu. Przy tym należy mieć na uwadze, że "dowiedzenie się o podstawie wznowienia" (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a>) w odniesieniu do podstawy wznowienia, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 403;art. 403 § 1;art. 403 § 1 pkt. 1)">art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.</a>, nie oznacza uzyskania pewności co do podrobienia (przerobienia) dokumentu, lecz chodzi o powzięcie przez stronę uprawdopodobnionej, wiarygodnej informacji, że nastąpiło fałszerstwo dokumentu, który był podstawą wyrokowania w prawomocnie zakończonej sprawie</em>.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż o okoliczności ewentualnego „oparcia wyroku na dokumentach”, w postaci <span class="anon-block">faktur VAT nr (...)</span> które pozwany uważa za podrobione, dowiedział się on ostatecznie z uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego, które jak wynika z akt sprawy doręczono pełnomocnikowi pozwanego w dniu 9.03.2012 r. (k.130 akt)</p> <p>Następnie uprawdopodobnione podejrzenie co do kwestii podrobienia w/w dokumentów pozwany uzyskał już po otrzymaniu prywatnej ekspertyzy z dnia 29.01.2013 r. Z całą pewnością zaś takie wystarczające uprawdopodobnienie pozwany uzyskał już z chwilą odebrania ekspertyzy policyjnej, sporządzonej przez nadkom. mgr <span class="anon-block">P. Z.</span>, w której stwierdzono, iż podpisy na fakturach „nie są autentyczne”. Jak wynika z akt dochodzenia, ekspertyzę te pozwany odebrał w dniu 19.12.2013 r. ( k. 510 akt sprawy karnej). Wówczas to zatem pozwany dysponował najpóźniej podstawą do złożenia skargi o wznowienie, zaś oczekiwanie na weryfikację tej informacji w postępowaniu karnym nie było konieczne, a przede wszystkim nie miało wpływu na bieg terminu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 §1 k.p.c.</a> (zob. stanowisko Sądu Najwyższego w analogicznej sprawie - II PZ 13/13, LEX)</p> <p>Oznacza to, iż pozwany składając skargę o wznowienie w dniu 30 kwietnia 2014 r. (k. 147 akt), nie dochował trzymiesięcznego terminu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 §1 k.p.c.</a>, co skutkuje odrzuceniem skargi w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 §1 k.p.c.</a> Zgodnie z powołanym przepisem Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.</p> <p>Dodatkowo należy wskazać na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08, LEX. W uzasadnieniu tym Sąd Najwyższy stwierdził, iż <em> <!-- -->skarga o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 403;art. 403 § 1;art. 403 § 1 pkt. 1)">art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> dopuszczalna jest tylko wówczas, gdy strona nie mogła z przyczyn faktycznych lub prawnych uzyskać uwzględnienia zarzutu przerobienia dokumentu poprzez zwyczajne środki procesowe lub zaskarżenia, a przeszkodą taką mogą być jedynie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiały jej podniesienie takiego zarzutu w postępowaniu objętym skargą o wznowienie</em>. W świetle powyższego należy zatem wskazać, iż dokumenty, co do których pozwany w skardze o wznowienie podnosi zarzut przerobienia, cały czas znajdowały się w aktach poprzedniej sprawy, podstawy do twierdzenia o ich przerobieniu były zatem wówczas takie same jak obecnie i zarzuty w tym przedmiocie mogły być zgłoszone przez pozwanego już w sprawie objętej skargą o wznowienie. W postępowaniu tym pozwany kwestionował zresztą autentyczność podpisów na fakturach już na etapie sprzeciwu od nakazu zapłaty (k.23-24 akt), następnie w piśmie procesowym z dnia 2.07.2012 r. (k. 78 -79 akt) oraz na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. (k. 86 akt). Kwestie te podlegały zatem rozważeniu przez sądy w normalnym toku instancyjnym. Należy przy tym zaznaczyć, iż pozwany na poparcie swych twierdzeń o przerobieniu podpisów, nie zdecydował się na złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny badania pisma. Nie sposób przyjąć aby takie zaniechanie wynikało z jakichkolwiek obiektywnych przyczyn faktycznych czy prawnych, a raczej z taktyki prowadzenia procesu przez pełnomocnika pozwanego. Potwierdzają to pośrednio zeznania pozwanego złożone w postępowaniu karnym, w których to wskazał on, iż <em> <!-- -->„ obrońca mój w sprawie cywilnej zapewniał mnie, że kwestia sfałszowania dokumentów nie ma żadnego znaczenia bo on i tak wygra sprawę. Dlatego wcześniej nie składałem na policji zawiadomienia</em>„ (k. 6 akt karnych). W ocenie Sądu Okręgowego skarga była zatem niedopuszczalna również i z tej przyczyny.</p> <p>Mając zatem na uwadze powyższe, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 §1 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> <p>O kosztach orzeczono w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> Powód – <span class="anon-block">W. N.</span> w postępowaniu ze skargi był reprezentowany przez pełnomocnika prawnego i w związku z tym poniósł koszty związane ze skargą o wznowienie postępowania. Powód wygrał sprawę w całości, a zatem należało zgodnie z jego wnioskiem zasądzić na jego rzecz koszty w postaci wynagrodzenia pełnomocnika procesowego obliczone zgodnie z § 6 pkt 5 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz.U.2013.490 j.t.) w kwocie 1200 zł.</p> </div> </td> </tr> </table> </table>