VII Ka 1126/14

<p>Sygn. akt VII Ka 1126/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Tomkiewicz</p> <p>Protokolant st.sekr.sądowy Rafał Banaszewski</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego - asp. szt. Jacka Kępińskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. K.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 2;art. 19 ust. 2 pkt. 3)">art. 19 ust. 2 pkt. 3 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z/s w Piszu</p> <p>z dnia 23 października 2014r. sygn. akt VII W 230/14</p> <p>I.zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na podstawie art. 86 §1 kw przy zastosowaniu art. 39 §1 kw odstępuje od wymierzenia kary;</p> <p>II.zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Rejonowy w Szczytnie</span> VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Piszu wyrokiem z dnia 23 października 2014r. w sprawie VII W 230/14</strong> przeciwko <span class="anon-block">Z. K.</span> obwinionemu o to, że w dniu 06 kwietnia 2014 roku o godzinie 14.45 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, na drodze publicznej kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował bezpiecznego odstępu od pojazdu poprzedzającego w wyniku czego najechał na tył samochodu marki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czynem swym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 2;art. 19 ust. 2 pkt. 3)">art. 19 ust.2 pkt 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> </p> <p>orzekł:</p> <p>I obwinionego <span class="anon-block">Z. K.</span> w ramach zarzucanego czynu uznał za winnego tego, że w dniu 06 kwietnia 2014 roku w <span class="anon-block">P.</span>, na drodze publicznej <span class="anon-block">ulicy (...)</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował należytej ostrożności w ten sposób, że podejmując manewr wyprzedzania poprzedzającego go pojazdu marki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował bezpiecznego odstępu od tego pojazdu w wyniku czego uderzył przodem swego samochodu w tył pojazdu go poprzedzającego, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, i czyn ten zakwalifikował jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych.</p> <p>II Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118)">art. 118 k.p.w.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> (Dz. U. Nr 118, poz. 1269) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art.21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), zasądził od obwinionego <span class="anon-block">Z. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem kosztów postępowania w sprawie oraz kwotę 30 (trzydziestu) złotych tytułem opłaty sądowej.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego</span> </strong> zaskarżając wyrok w całości. Skarżący na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427§ 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>1/ obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a> wobec nie dokonania w uzasadnieniu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości i sprzeczności.</p> <p>2/błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, będący wynikiem mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazy przepisów postępowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> przez przyjęcie, że istnieją podstawy do ustalenia związku przyczynowego między zachowaniem obwinionego, a zaistniałym zdarzeniem, gdy w rzeczywistości stan zagrożenia został wywołany przez kierującego samochodem marki <span class="anon-block">O.</span>, co pozostaje w ścisłym związku przyczynowym ze skutkiem.</p> <p>W oparciu o powyższą argumentację skarżący wniósł o:</p> <p>1/ zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie <span class="anon-block">Z. K.</span> </p> <p>ewentualnie</p> <p>2/uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego zasługuje na uwzględnienie jedynie w takim zakresie, w jakim wskazuje na konieczność zmiany zaskarżonego wyroku w aspekcie kary.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy obwinionego i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Dokonana w tym zakresie analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i przekonująco uzasadnione. Swoje ustalenia Sąd meriti oparł o trafną i szczegółową analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.</p> <p>Apelacja nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu i nie zawiera też takiej, merytorycznej argumentacji, która wnioskowanie tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. Omawiając w pierwszej kolejności zarzut skarżącego obrazy przepisów prawa procesowego podnieść należy, iż nie sposób się do niego odnieść, gdyż skarżący nie wskazał jakich konkretnie wątpliwości i sprzeczności nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, co z kolei uniemożliwia kontrolę instancyjną w tym zakresie. Na marginesie jedynie odnotować należy, iż Sąd I szej instancji w żadnej mierze nie naruszył zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Zgodnie bowiem z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9. 07. 2008r.(OSNwSK 2008/1/1419) „ (…) przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, jeśli tylko:</p> <p>a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,</p> <p>b) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,</p> <p>c) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.”</p> <p>Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> może być więc skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył powyższe zasady. Tymczasem apelujący, usiłując podważyć ocenę dokonaną przez Sąd, a także poczynione w oparciu o nią ustalenia, nie wskazał żadnych argumentów , które mogłyby prowadzić do wniosku, że owa ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti rzeczywiście jest dowolna. Nadmienić przy tym trzeba, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, Sąd I instancji podał w sposób logiczny, którym dowodom dał wiarę i dlaczego odrzucił.</p> <p>Nie zasługuje także na podzielenie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, bowiem Sąd Rejonowy szeroko odniósł się w uzasadnieniu orzeczenia do zdarzenia wskazując, że wina obwinionego w zakresie zarzuconego mu czynu nie budzi wątpliwości. W świetle bezspornych okoliczności niniejszej sprawy oczywistą kwestią jest to, że gdyby obwiniony zachował większą odległość od poprzedzającego go pojazdu podczas wykonywania manewru wyprzedzania, to nawet w sytuacji hamowania pojazdu jadącego przed nim, zdążyłby również zareagować i zahamować. Wniosku powyższego w niczym nie zmienia to, że oba pojazdy poruszały się niewielką prędkością. Obowiązek zachowania bezpiecznego odstępu od pojazdu poprzedzającego obowiązuje wszak kierowców nawet poruszających się w korku.</p> <p>Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zeznania świadków <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">A. N.</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>, jak i wyjaśnienia obwinionego i odniósł się szczegółowo do tychże zeznań i wyjaśnień w sporządzonym uzasadnieniu. Sąd Rejonowy trafnie ocenił również zeznania funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">J. W.</span> .jako wiarygodne, gdyż osoby te są dla obwinionego obce i z racji pełnienia swoich funkcji nie miały interesu w tym, aby zeznawać fałszywie. Poza osobowymi źródłami dowodowymi sprawstwo obwinionego zostało także potwierdzone w dokumentach takich jak notatka urzędowa,, protokoły oględzin samochodów, które Sąd uznał za wiarygodne.</p> <p>Analiza zebranego materiału dowodowego i kontrola całości rozstrzygnięcia wskazuje jednakże na konieczność korekty wyroku w zakresie orzeczonej wobec obwinionego kary poprzez odstąpienie od jej wymierzenia.</p> <p>Przypisane wykroczenie zagrożone jest karą grzywny. Sąd I instancji przyjął, że konieczne i celowe było orzeczenie wobec obwinionego kary grzywny w wysokości 100 złotych. W ocenie Sądu Okręgowego wprawdzie sprawstwo obwinionego jest bezsporne, to wymierzenie obwinionemu grzywny nawet w tej wysokości nie jest jednak celowe. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 § 1 k.k.</a> <span class="underline"> <!-- -->w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie</span> można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary <span class="underline"> <!-- -->albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. </span>Ocena, czy sytuacja taka zaistniała, należy do sądu, a ustawa zakłada tu dwa alternatywne kryteria - przedmiotowe i podmiotowe - pozwalające na ustalenie, czy wypadek taki zachodzi. Pierwsze kryterium to "charakter i okoliczności czynu", a więc elementy związane z samym czynem, choć nie tylko te, które wchodzą w zakres jego znamion (jak rodzaj naruszonego dobra, rozmiar szkody czy sposób działania sprawcy), a więc i np. przypadkowość zachowania, waga naruszonych reguł ostrożności czy reagowanie na krzywdzące zachowanie innej osoby itd. Drugie kryterium stanowią "właściwości i warunki osobiste" sprawcy, a więc okoliczności związane z jego osobowością, poziomem intelektualnym, warunkami bytowymi, socjalnymi itd.</p> <p>W doktrynie wskazuje się, że nie jest tu niezbędne, aby obie wskazane przesłanki zaistniały łącznie, choć nie jest to wykluczone, wystarczy jednak zaistnienie jednej z nich. Rzecz tylko w tym, aby dawały one podstawy do pozytywnej prognozy i uznania, że in concreto wymierzenie kary przewidzianej w sankcji naruszonego przepisu, nawet w jej dolnych granicach, było niesłuszne (co sugeruje nadzwyczajne jej złagodzenie) lub że w ogóle orzeczenie jej lub środka karnego nie jest celowe (wskazanie na potrzebę odstąpienia od orzeczenia sankcji), a sprawca i tak będzie przestrzegał porządku prawnego.</p> <p>Taką szczególną okolicznością w niniejszej sprawie jest – w ocenie Sądu Okręgowego- fakt, iż to zachowanie drugiego z uczestników ruchu drogowego tj. kierowcy <span class="anon-block">O. (...)</span> było szczególnie naganne i de facto sprowokowało przedmiotową kolizję.</p> <p>Mając zatem powyższe na uwadze i uznając, że odstąpienie od wymierzenia kary z powołanych względów w niniejszej sprawie jest słuszne i zasadne, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 §1</a> k.w. przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 § 1</a> k.w. odstąpił od wymierzenia kary ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437§2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 1)">art.109 §1 kpw</a>).</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> Sąd Okręgowy zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym względy słuszności.</p> </div>