II AKa 423/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 423/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 17 grudnia 2014r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Marek Czecharowski</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Małgorzata Janicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">A. E.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 <br/>§ 1 k.k.</a> (x 2) i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 1 września 2014 r. sygn. akt XVIII K 304/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 września 2014 r. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. E.</span> </strong> skazany został za popełnienie trzech oszustw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, w tym dwu z nich w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>, a wszystkich w warunkach powrotu do przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody (wyrok: t. XVIII akt k. 3442 – 45).</p> <p>We wniesionej apelacji <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obrońca </em> </strong>oskarżonego zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, wbrew treści przeprowadzonych dowodów i zaleceń Sądu Apelacyjnego, winy oskarżonego za zarzucane mu czyny. Jak wynika z uzasadnienia apelacji skarżący wywodzi tak stawiany zarzut wyłącznie z faktu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań św. <span class="anon-block">S.</span>, co w jego przekonaniu uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń faktycznych zgodnych ze stanem rzeczywiście zaistniałym.</p> <p>Tak formułowana apelacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, jak to określa przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a> Dlatego wystarczy wskazać co następuje.</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie wykonał zalecenie sądu odwoławczego zawarte w motywach wyroku z dnia 5 września 2012 r. – sygn. akt II AKa 224/12. Wówczas to Sąd Apelacyjny uchylając uprzedni wyrok Sądu Okręgowego z 15 marca 2012 r. (sygn. akt XVIII K 321/10) i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zalecił po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 179;art. 179 § 3)">art. 179 § 3 k.p.k.</a> wystąpienie przez Sąd do<span class="anon-block">(...)</span>o zwolnienie św. <span class="anon-block">S.</span> z obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych i po uzyskaniu zwolnienia przesłuchanie go na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – czego zaniechał sąd rozpoznając sprawę po raz pierwszy.</p> <p>Sąd zalecenie to zrealizował, jednak Minister Spraw Wewnętrznych odmówił zwolnienia świadka z tajemnicy. Uniemożliwiło to jego przesłuchanie. Fakt ten nie może obciążać sądu, ani nie stanowi uchybienia w procedowaniu. Naczelny organ administracji rządowej ma samodzielne, niezależne uprawnienie do zwolnienia, bądź odmowy zwolnienia świadka od zachowana tajemnicy. Decyzją tą Sąd jest o tyle związany, że nie może postąpić wbrew niej, a nie przesłuchanie świadka nie może być podstawą zarzutu obrazy prawa procesowego. W takim układzie proceduralnym winien sąd dokonać ustaleń faktycznych w oparciu o inne dostępne dowody. Tak też postąpił sąd w toku ponownego rozpoznania sprawy niniejszej. Swe rozstrzygnięcie oparł o całokształt zgromadzonych dowodów, ocenionych zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> – w sposób logiczny, swobodny i zgodny z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Swój pogląd na winę oskarżonego obszernie i przekonująco umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny nie dostrzegł uchybień w rozumowaniu Sądu pierwszej instancji, które mogłyby świadczyć o błędach w ustaleniach faktycznych. Nie doszukał się też obrazy przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania. Nie wskazuje na takie uchybienia również skarżący. Jak należy rozumieć wywodzi on zarzut stawiany wyrokowi i wniosek o uniewinnienie oskarżonego wyłącznie z faktu nieprzesłuchania wspomnianego świadka, którego zeznania miałyby ekskulpować oskarżonego.</p> <p>Otóż pogląd taki nie zasługuje na akceptację.</p> <p>Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego, którymi świadek <span class="anon-block">S.</span> nie zaprzeczył, będąc przesłuchiwany w toku pierwotnego rozpoznania sprawy, <span class="anon-block">A. E.</span> pozostawał w bliżej nieokreślonych kontaktach z organami ściągania i przekazywał im informacje m. in. dotyczące sprawy niniejszej. Powyższa okoliczność w żadnym razie nie może, jak chce skarżący, ekskulpować go od odpowiedzialności za popełnione przestępstwa. Nawet gdyby związek oskarżonego z organami Policji był w pełni sformalizowany – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 22)">art. 22 ustawy o Policji</a> – nie dawałoby to również podstaw ku temu. Ani funkcjonariusz Policji, ani jej współpracownik nie może w toku wykonywania czynności – nawet jeśli mają one charakter operacyjno – rozpoznawczy, nakłaniać do popełnienia przestępstwa, a tym bardziej współdziałać w jego popełnieniu. Odpowiada za to w procesie karnym na zasadach ogólnych tak jak każdy inny sprawca przestępstwa.</p> <p>W tym stanie rzeczy uznać należało, że nieprzesłuchanie przed Sądem pierwszej instancji świadka <span class="anon-block">S.</span> na okoliczności objęte tajemnicą – wobec nieuzyskania od stosownego organu zwolnienia świadka od obowiązku zachowania tajemnicy – nie może prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, jak o to wniesiono w apelacji. W zaistniałym stanie rzeczy sąd dokonał ustaleń w oparciu o pozostałe zgromadzone dowody, a te w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziły, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwa.</p> <p>Z tych przyczyn apelacja nie mogła być uwzględniona.</p> <p>Osobiste pismo oskarżonego (k. 3485 – 3488 t. XVIII akt) nie zawierało zasadnych zarzutów, które winny być wzięte przez Sąd odwoławczy pod uwagę z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych wszystkich przyczyn zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.</strong> </p> </div>