II AKa 429/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 429/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 17 grudnia 2014r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Marek Czecharowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Małgorzata Janicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 <br/>§ 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt XVIII K 161/10</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelacje obrońców za oczywiście bezzasadne;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części na niego przypadającej w tym tytułem opłaty kwotę 1.500 (jeden tysiąc pięćset) zł;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zwalnia oskarżoną <span class="anon-block">K. O. (1)</span> od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w części na nią przypadającej, obciążając wydatkami z tego tytułu Skarb Państwa;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. I.</span> Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">O.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23% VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->w części dotyczącej oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (1)</span> </strong> </p> <p>Oskarżeni <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. O. (1)</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong>stanęli pod zarzutem, iż:</p> <p>- w dniu 25 października 2007 r. w <span class="anon-block">W.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu, przy czym <span class="anon-block">K. O. (1)</span> była jedynym udziałowcem <span class="anon-block"> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...)</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej po uprzednim wprowadzeniu w błąd co do zamiaru i możliwości spłaty rat leasingowych doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 239.120 zł, co stanowi mienie znacznej wartości, <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w ten sposób, że zawarli trzy <span class="anon-block">umowy leasingu operacyjnego o numerach (...)</span>, na podstawie których uzyskali maszyny budowlane w postaci: <span class="anon-block">M. M.</span> <span class="anon-block">(...)</span>- nr ser. <span class="anon-block"> (...)</span> i dwóch agregatów tynkarskich o serii <span class="anon-block"> (...)</span> oraz <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. (sygn. akt XVIII K 161/10) uznał oskarżonych winnych popełnienia zarzucanego im czynu z tym, że ustalił, iż <em> <!-- -->„wyczerpuje on dyspozycję z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>”</em> i za to skazał ich, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 , 2, 3, k.k.</a> wymierzył im:</p> <p>- <span class="anon-block">K. O. (1)</span> karę roku pozbawienia wolności oraz 70 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych,</p> <p>- <span class="anon-block">T. R. (1)</span> karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 120 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (1)</span> kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 tytułem próby.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 marca 2010 roku do dnia 1 kwietnia 2010 roku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> nakazał zwrócić <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/09 pod pozycjami od 1 do 3 na karcie 110 akt sprawy.</p> <p>Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. W.</span> kwotę 2.100 zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (2)</span>.</p> <p>Zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1500 złotych tytułem opłaty i zwolnił go od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa oraz zwolnił oskarżoną <span class="anon-block">K. O. (1)</span> od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy obojga oskarżonych.</p> <p>Obrońca <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">osk. K. O.</span> </em> </strong> zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, a polegający na przyjęciu, iż <span class="anon-block">K. O. (1)</span> działała z zamiarem kierunkowym. Błąd ten, bazujący na wadliwej, dowolnej ocenie fragmentu zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkował błędną subsumcją materiału dowodowego pod normę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a> oraz wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (1)</span> od zarzucanego jej czynu.</p> <p>W uzasadnieniu skarżąca wyraziła pogląd, iż Sąd dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie, błędnie oceniając twierdzenia oskarżonej, że podpisywane przez nią dokumenty uważała za związane z jej zatrudnieniem, a więc z umową o pracę. Została wykorzystana przez współoskarżonego <span class="anon-block">T. R.</span> podobnie jak inne osoby, które - stosując analogiczny schemat postępowania - oskarżony naraził na odpowiedzialność karną. Wobec faktu, iż czyn przypisany <span class="anon-block">osk. K. O.</span> może być popełniony jedynie umyślnie z zamiarem kierunkowym, a oskarżonej nie można przypisać zamiaru działania na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> - winna być uniewinniona.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Obydwie apelacje są niezasadne i to w stopniu oczywistym, dlatego też wyrok Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy. Zwrócić należy jednak uwagę na uchybienie jakiego dopuścił się ten Sąd przyjmując błędną konstrukcję prawnej podstawy skazania i wymiaru kary choć przywołał właściwe przepisy statuujące postawę odpowiedzialności oskarżonych, o czym w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Zważywszy na fakt uznania apelacji za oczywiście bezzasadną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a> oraz wobec złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie przez obrońcę oskarżonej <span class="anon-block">K. O.</span> dalsze rozważania odnosić się będą przede wszystkim do sytuacji prawnej i procesowej tej oskarżonej.</p> <p>Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku co do oceny wyjaśnień oskarżonej <span class="anon-block">K. O.</span>. Nie można w żaden sposób przyjąć, iż stopień jej „nieporadności życiowej” jak to utrzymuje jej obrońca jest tak wysoki, że nie wiedziała ona w ogóle jakie czynności podejmuje. Oczywiście nie do przyjęcia jest podtrzymywane przez oskarżoną twierdzenie, że podpisała jedynie dokumenty dotyczące jej zatrudnienia, które wymagały złożenia nie jednego lub dwóch podpisów, a co najmniej kilkunastu na liczących wiele stron dokumentach, a także poza siedzibą firmy w której miała być zatrudniona, i to w dodatku u notariusza. <em> <!-- -->Nota bene</em> oskarżona w pierwszych wyjaśnieniach składanych w charakterze podejrzanej (w lipcu 2009 r., bowiem wcześniej w styczniu 2009 r. była dwukrotnie słuchana jako świadek) nie wspomina o wizycie u notariusza , a mówi o niej dopiero składając wyjaśnienia we wrześniu 2009 r. przy okazji czynności okazywania wizerunku (<span class="anon-block">M. S.</span>). Ten właśnie dokument podpisany u notariusza uznała za umowę o pracę (k. 260). Według jej relacji podpisywała dokumenty nie interesując się gdzie, w jakich warunkach i na jakich warunkach (choćby płacowych) będzie świadczyć pracę, ani też na jakim stanowisku. Jednocześnie bierze pod uwagę ewentualną przeprowadzkę do <span class="anon-block">W.</span>, choć podczas rozprawy już możliwość taką wyklucza. Nie przejawia zainteresowania warunkami płacowymi choć jakby z żalem stwierdza, że nie dostała obiecanego telefonu służbowego.</p> <p>Oskarżona utrzymuje, że w pierwszym kontakcie nie poznała nawet nazwiska osoby mającej ją zatrudnić (przedstawił się jako <span class="anon-block">T.</span>), bo dopiero później usłyszała jego nazwisko od <span class="anon-block">św. M. S.</span>. Jednocześnie jednak jest zorientowana gdzie mieszka konkubina <span class="anon-block">T. R.</span> (zna nawet nazwę osiedla) i fakt, że ten ostatni kupił dom <em> <!-- -->„gdzieś pod <span class="anon-block">W.</span>”.</em> Na pytanie o losy wziętego w leasing sprzętu budowlanego (którego odbiór wg protokołów pokwitowała k. 818) neguje by miała wiedzę o nim choć z przekonaniem wyraża zdanie, że to <span class="anon-block">R.</span> <em> <!-- -->„ma sprzęt, a przynajmniej go miał”</em> (k. 153v).</p> <p>Uważna lektura protokołów wyjaśnień oskarżonej przy uwzględnieniu, że pomimo charakteru wykonywanej pracy jest osobą dorosłą, kontrolującą realia życia codziennego i dobrze zorientowaną w toczącym się postępowaniu (vide stanowisko co do zaznajomienia z aktami sprawy k. 185, 186, 396, 397) – prowadzi do wniosku, iż rola „ofiary” przestępnych poczynać <span class="anon-block">osk. T. R.</span> i <span class="anon-block">św. M. S.</span> – stanowi linię i formę obrony jaką przyjęła <span class="anon-block">osk. K. O.</span>.</p> <p>Słuszną zatem konstatacją jest stanowisko Sądu Okręgowego, iż oskarżona wprowadzona, choć być może nie we wszystkie szczegóły przestępnego przedsięwzięcia i nadto kuszona perspektywą bliżej nieokreślonych profitów (mówi o co prawda niezrealizowanych dodatkowych dochodach, telefonie, wyjazdach lub przeniesieniu do <span class="anon-block">W.</span>) – wzięła świadomie w nim udział.</p> <p>Nie budzi wątpliwości prawidłowość wskazanej w akcie oskarżenia kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, choć Sąd błędnie przywołał oba przepisy w postaci ich zbiegu, choć - co oczywiste - mamy do czynienia z zaostrzeniem odpowiedzialności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>) za przypisane przestępstwo z uwagi na wartość jego przedmiotu (co prawidłowo Sąd wykazał i omówił), a zatem brak podstaw do uzupełnienia kwalifikacji prawnej o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2;art. 11 § 3)">art. 11 § 2 oraz § 3 k.k.</a> </p> <p>Nie nasuwa również zastrzeżeń wysokość kary wymierzonej <br/> <span class="anon-block">osk. K. O.</span>. Jej rola w dokonanym przestępstwie była jednak drugoplanowa i brak jest przesłanek do określenia odniesionej ewentualnie bezpośrednio przez nią korzyści.</p> <p>To zaś w połączeniu z oceną dotychczasowego trybu życia oskarżonej oraz pozostałych okoliczności wskazanych przez Sąd jako mających wpływ na wymiar kary, pozwala uznać ją za współmierną do stopnia zawinienia, a nadto okoliczności te pozwalają sformułować pozytywną prognozę z punktu widzenia podstaw do zastosowania środka probacji.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku</strong> zasądzając nadto stosowne wynagrodzenie na rzecz obrońcy oskarżonej występującego w postępowaniu odwoławczym z urzędu. Zważywszy na sytuację majątkową oskarżonej (stosunkowo niewysokie zarobki) Sąd zwolnił ją od ponoszenia przypadającej na nią części kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong> </p> <p>Oskarżeni <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong> stanęli pod zarzutem, iż:</p> <p>- w dniu 25 października 2007 r. w <span class="anon-block">W.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu, przy czym <span class="anon-block">K. O. (1)</span> była jedynym udziałowcem <span class="anon-block"> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...)</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej po uprzednim wprowadzeniu w błąd co do zamiaru i możliwości spłaty rat leasingowych doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 239.120 zł, co stanowi mienie znacznej wartości, <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w ten sposób, że zawarli trzy <span class="anon-block">umowy leasingu operacyjnego o numerach (...)</span>, na podstawie których uzyskali maszyny budowlane w postaci: <span class="anon-block">M. M.</span> <span class="anon-block">(...)</span> - nr ser. <span class="anon-block"> (...)</span> i dwóch agregatów tynkarskich o serii <span class="anon-block"> (...)</span> oraz <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. (sygn. akt XVIII K 161/10) uznał oskarżonych winnych popełnienia zarzucanego im czynu z tym, że ustalił, iż <em> <!-- -->„wyczerpuje on dyspozycję z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>”</em> i za to skazał ich, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 , 2, 3, k.k.</a> wymierzył im:</p> <p>- <span class="anon-block">K. O. (1)</span> karę roku pozbawienia wolności oraz 70 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych,</p> <p>- <span class="anon-block">T. R. (1)</span> karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 120 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (1)</span> kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 tytułem próby.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 marca 2010 roku do dnia 1 kwietnia 2010 roku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> nakazał zwrócić <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr <span class="anon-block">(...)</span>pod pozycjami od 1 do 3 na karcie 110 akt sprawy.</p> <p>Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. W.</span> kwotę 2.100 zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej <span class="anon-block">K. O. (2)</span>.</p> <p>Zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1500 złotych tytułem opłaty i zwolnił go od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa oraz zwolnił oskarżoną <span class="anon-block">K. O. (1)</span> od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy obojga oskarżonych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca osk. <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </em> </strong> zarzucił wyrokowi:</p> <p>1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 4)">170 §1 pkt. 4 k.p.k.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, oraz 424 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> przez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą zwłaszcza na:</p> <p>a/ dokonaniu oceny materiału dowodowego i oparcie tejże wyłącznie na logice rozumowania i doświadczeniu życiowemu Sądu, przy braku w sprawie jakiegokolwiek dowodu (a nie hipotezy) na sprawstwo i winę oskarżonego w rozumieniu <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art. 286 k.k.</a> - proces poszlakowy,</p> <p>b/ zbyt pochopnym oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzeniu dowodu z zeznań św. <span class="anon-block">P. K.</span>, gdyż dowodu nie da się przeprowadzić na dzień dzisiejszy brak jest w sprawie możliwości przeprowadzenia dowodu wobec braku możliwości podjęcia jakiejkolwiek inicjatywy w tym zakresie, zwłaszcza wobec podjęcia jedynie trzech prób kontaktu telefonicznego z bratem świadka (prot. rozprawy z 7.08.2014 roku ),w sytuacji kiedy <em> <!-- -->„kwestia niniejszych maszyn i to co się z nimi stało jest niezmiernie istotna”,</em> </p> <p>c/ bezzasadnej konstatacji w zakresie zmiennych wyjaśnień oskarżonego, że dostosowuje on treść wyjaśnień i stanu swojej wiedzy do etapu postępowania, w sytuacji kiedy wyjaśnienia kolejne są jedynie rozszerzeniem i ewentualnie ustosunkowaniem się do zeznań stawających świadków - przez co zarzut braku konsekwencji - wydaje się całkowicie chybionym, zwłaszcza, że pomiędzy jedynymi wyjaśnieniami w śledztwie z 1.04.2010 roku, a tymi „zmiennymi” z dnia 8.01.2014 roku upłynęły prawie 4 lata i został m.in. wydany wyrok skazujący (obecnie już prawomocnie) przeciwko <span class="anon-block">M. S.</span> w sprawie IV K. 1007/10 z dnia 29.07.2013 roku którym m.in. orzeczono obowiązek naprawienia szkody ,w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a> w wysokości 30.000 zł - a więc w takiej wysokości, jakiej żądał od oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>,</p> <p>d/ nietrafnym założeniu, że pomoc w znalezieniu i zakupie firmy skierowane zostały na osobę współoskarżonej <span class="anon-block">O.</span>, w sytuacji kiedy jak wynika z wyjaśnień zarówno <span class="anon-block">O.</span> jak i <span class="anon-block">T. R.</span> (zwłaszcza k. 377 oraz k. 576/0 -577) nigdy samodzielnie się z nią nie kontaktował, wszelkie dane i informacje miał od <span class="anon-block">św. M. S.</span>, wyłącznie z nim się kontaktował i to z inicjatywy <span class="anon-block">S.</span> miała być druga firma w której jedynie figurantem miała być oskarżona <span class="anon-block">K. O.</span> - wszystko zaś po to by pomóc swojej przyszywanej teściowej, z którą w konkubinacie od kilkunastu lat wówczas był <span class="anon-block">M. S.</span>;</p> <p>2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu z zamiarem bezpośrednim kierunkowych, w sytuacji, kiedy żaden dowód w sprawie na to nie wskazuje, nikt z oskarżonych nie potwierdza jakiegokolwiek współdziałania i zamiaru - zaś ocena ta jest wynikiem wyłącznie doświadczenia życiowego sądu i logicznego rozumowania.</p> <p>W uzasadnieniu obrońca oskarżonego argumentując, iż proces przeciwko <span class="anon-block">T. R.</span> ma charakter poszlakowy i wywodząc, że to jego klient padł ofiarą <span class="anon-block">św. M. S.</span> - konkubenta matki swojej konkubiny, który nadto próbował wyłudzić od niego kwotę 30 tys. zł utrzymuje, iż oskarżony chciał jedynie pomóc swojej przyszłej teściowej, co doprowadziło go na ławę oskarżonych.</p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i</p> <p>przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Obydwie apelacje są niezasadne i to w stopniu oczywistym, dlatego też wyrok Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy. Zwrócić należy jednak uwagę na uchybienie jakiego dopuścił się ten Sąd przyjmując błędną konstrukcję prawnej podstawy skazania i wymiaru kary choć przywołał właściwe przepisy statuujące postawę odpowiedzialności oskarżonych, o czym w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Wobec wydania orzeczenia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a> i złożenia przez obrońcę <span class="anon-block">osk. T. R.</span> wniosku o sporządzenie uzasadnienia po jego sporządzeniu co do <span class="anon-block">osk. K. O.</span> poniższe rozważania odnoszą się do tego oskarżonego.</p> <p>Apelacja obrońcy jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.</p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, zebrany materiał ocenił jako wyczerpujący dla dokonania ustaleń, które poczynił po dokładnej analizie dowodów, dokonał też trafnej subsumpcji, a następnie wymierzył karę odpowiadającą zasadom i dyrektywom sformułowanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksie karnym</a>.</p> <p>Apelacja obrońcy nie przestawiła okoliczności, które wykazywałyby rzeczywiste uchybienia Sądu, a jedynie polemizuje z wyrywkowo przytoczonymi cytatami z pisemnych motywów wyroku, kwestionuje przy tym oparcie toku rozumowania Sądu na zasadzie logiki i doświadczenia życiowego. Akcentuje brak podpisów oskarżonego na jakichkolwiek dokumentach w sprawie.</p> <p>Skarżący formułując zarzuty i argumentację apelacji traci całkowicie z pola widzenia omówione przez Sąd Okręgowy we wstępie uzasadnienia tło sprawy, ogólną ocenę depozycji świadków i wyjaśnień oskarżonych zwracające uwagę i podkreślające emocje jakie towarzyszyły wypowiedziom tych osób. Zapomina też o charakterze czynu będącego przedmiotem osądu, który nie tylko w języku potocznym, ale i doktrynie nosi miano oszustwa. Ta zaś kategoria przestępstw cechuje się specyficznym, ale typowym dla niej <em> <!-- -->modus operandi</em> np. poprzez udział w przedsięwzięciu osób przypadkowych, tzw. slupów, osób podstawionych, użyczających mniej lub bardziej świadomie swoich danych a nawet firm itp.</p> <p>Zarysowując tło przedmiotowej sprawy i rzeczowo analizując oraz oceniając zebrane dowody <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy wykazał</strong>, że stopień zaangażowania <span class="anon-block">osk. T. R.</span> w przeprowadzanie „operacji” zakupu spółki a następnie dokonanie na jej rzecz leasingu maszyn budowlanych daleko odbiegał od ewentualnych czynności mających pomóc rzekomo podejmującym działalność gospodarczą osobom (tj. według słów <span class="anon-block">T. R.</span> – <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">M. S. (2)</span>). Sekwencja wydarzeń związanych z czynnościami na każdym etapie przedmiotowego przedsięwzięcia (zakup spółki przy niejednoczesnym składaniu podpisów na umowie przez jej kontrahentów, wskazywanie określonych kancelarii notarialnych, składanie podpisów na dotyczących leasingu dokumentach, pośrednictwo w przekazywaniu późniejszej korespondencji monitującej leasingobiorców itd.) nie pozwala na uznanie za wiarygodne twierdzeń oskarżonego, że wszystko to miało stanowić wsparcie dla niezwiązanej w jakikolwiek sposób ze sprawą matki konkubiny oskarżonego.</p> <p>Sąd I instancji odnotował wszelkie twierdzenia oskarżonego na ten temat, przeanalizował je oraz rzeczowo i trafnie ocenił jako przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Nie zmienia tej oceny dowód przyjęty przez Sąd odwoławczy w postaci treści sms-ów od <span class="anon-block">św. M. S.</span> do oskarżonego.</p> <p>Z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, że świadek ten (skazany za czyn o podobnym charakterze), którego- jak utrzymuje - dopuścił się z inspiracji oskarżonego, zabiegał u oskarżonego o uzyskanie kwoty jaką w wyniku orzeczenia winien był zapłacić tytułem grzywny.</p> <p>Konkludując, Sąd Okręgowy rozstrzygnął sprawę w sposób nie nasuwający zastrzeżeń, zaś apelacja obrońcy nie podważyła trafności orzeczenia wydanego – wbrew twierdzeniom skarżącego – z pełnym poszanowaniem reguł zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dotyczy to także wymiaru kary, która uwzględnia dotychczasowe kilkakrotne skazanie oskarżonego za oszustwa oraz fałszerstwa przy czym fakt popełnienia kolejnych przestępstw i to o podobnym charakterze dowodzi, iż orzeczone uprzednio kary z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie stanowiły dostatecznej przestrogi. Jednocześnie nie pozwala to na sformowanie prognozy, która dałaby podstawę do stosowania po raz kolejny środka probacji.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku,</strong> obciążając <span class="anon-block">osk. T. R.</span> kosztami sądowymi (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a>) za postępowanie odwoławcze w części na niego przypadającej, w tym stosowną opłatą wynikającą z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8;art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 8 oraz 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </div>