II Ca 364/14

<p>Sygn. akt II Ca 364/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <span class="anon-block">K.</span>, dnia 18 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="203"/> <col width="507"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Wojciech Vogt (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Paweł Szwedowski</p> <p>SSO Janusz Roszewski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. w Kaliszu</p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) SA</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">Ł. C.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu</p> <p>z dnia 29 kwietnia 2014r. sygn. akt I C 1520/13</p> <p>1.  oddala apelację,</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,</p> <p>3.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kaliszu kwotę 90 zł tytułem opłacenia kosztów uzupełniającej opinii biegłego.</p> <p>II Ca 364/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block"> Towarzystwo (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">Ł. C.</span> kwoty 5.294,40 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 6 marca 2013 r. oraz zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kaliszu wydał nakaz zapłaty, w którym uwzględnił powództwo w całości. W sprzeciwie od powyższego nakazu pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. zasądził od pozwanego <span class="anon-block">Ł. C.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 5.219,95 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 6 marca 2013 r., oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach:</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">Ł. C.</span> jeździ samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> i rozwozi przesyłki kurierskie <span class="anon-block"> (...)</span>. W dniu 16 października 2012 r. <span class="anon-block">M. O.</span> zaparkowała samochód marki <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Pod usytuowanym tam blokiem są dwie zatoczki parkingowe, jedna ma trzy miejsca parkingowe, a druga dwa miejsca <span class="anon-block">M. O.</span> zaparkowała w zatoczce z dwoma miejscami parkingowymi, opuściła pojazd i poszła do pracy. W zatoczce z trzema miejscami parkingowymi stał inny samochód, w którym siedziała <span class="anon-block">M. D.</span>. Wówczas jechał w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span> duży biały <span class="anon-block">F. (...)</span> z logo firmy kurierskiej <span class="anon-block"> (...)</span> kierowany przez pozwanego <span class="anon-block">Ł. C.</span>. Samochód ten skręcił w prawo w wjazd do posesji <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie wycofał na jezdnię <span class="anon-block">ul. (...)</span> z równoczesnym skrętem tyłem w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Samochód wykonał zawracanie Zatrzymał się tyłem około metra od stojącego w zatoce parkingowej, wcześniej prawidłowo tam zaparkowanego przez <span class="anon-block">M. O.</span>, samochodu <span class="anon-block">K. (...)</span>. Przejechał następnie parę metrów w przód, zatrzymał się i wykonał cofanie z skrętem w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Cofając uderzył tylnym prawym narożnikiem w stojący samochód <span class="anon-block">K.</span> i przejechał w tył w kontakcie z stojącym samochodem. Kierujący pojazdem <span class="anon-block">T.</span> zatrzymał samochód w kontakcie z samochodem osobowym. Pojazd osobowy zatrząsł się, został poruszony w bok, a samochód <span class="anon-block">F. (...)</span> ruszył w przód i odjechał. Pozwany oddalił się z miejsca zdarzenia. Przebieg tego zdarzenia zarejestrowała <span class="anon-block">M. D.</span> przy pomocy rejestratora i zawiadomiła Policję. Policja ustaliła sprawcę szkody, który przyjął mandat karny w wysokości 250 zł między innymi za oddalenie się z miejsca kolizji.</p> <p> <span class="anon-block">R. O.</span> otrzymał odszkodowanie od powoda u którego był ubezpieczony pozwany.</p> <p>Sąd ocenił, że pozwany musiał zauważyć, że doszło do kontaktu jego samochodu z samochodem <span class="anon-block">K.</span>. Pozwany bowiem obserwował pojazd w lusterku i musiał dostrzec uderzenie samochodu, a ponadto przyjął mandat wymierzony między innymi za oddalenie się z miejsca kolizji.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęcie, że pozwany musiał zauważyć kolizję i że opuścił miejsce wypadku w calu uniknięcia odpowiedzialności, czyli zbieg z miejsca zdarzenia. W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy przeprowadził uzupełniające postępowania dowodowe celem ustalenia, czy pozwany musiał zauważyć, że doszło do kontaktu jego samochodu z samochodem <span class="anon-block">K.</span>. Sąd uznał, że ustalenie to powinno zostać dokonane w oparciu o opinie biegłego, gdyż do dokonania tego typu ustaleń potrzebna jest wiedza specjalistyczna. W tym cele Sąd przesłuchał biegłego z dziedziny techniki samochodowej i ruchu drogowego <span class="anon-block">J. P.</span>. W oparciu o ustna opinie biegłego Sąd Okręgowy ustalił, że pozwany dokonując manewru cofania w wyniku którego uszkodził on samochód marki <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> musiał zauważyć, że doszło do kontaktu jego samochodu z samochodem <span class="anon-block">K.</span>. Przy dokonywaniu tego manewru wystąpiły bowiem trzy efekty:</p> <p>1.  dźwiękowy,</p> <p>2.  zakłócenia ruchu samochodu,</p> <p>3.  zakołysanie samochodu, w który uderzono.</p> <p>Dwa pierwsze efekty: dźwiękowy z uwagi na słaby efekt przy małej prędkości, zakłócenie ruchu pojazdu z uwagi na różnice mas stykających się samochodów były efektami na tyle słabymi, że mogły być niezauważalne dla pozwanego. Natomiast efekt trzeci – zakołysanie samochodu, w który pozwany uderzył był efektem na tyle silnym, że zjawisko to było widoczne w prawym lusterku samochodu pozwanego. W czasie wykonywania manewru cofania pozwany był zobowiązany obserwować przestrzeń znajdującą się za pojazdem w lusterku wstecznym. Z tych przesłanek wynika jasno wniosek, że pozwany musiał zauważyć, że doszło do kontaktu jego samochodu z samochodem marki <span class="anon-block">K.</span>. Skoro widział to i oddalił się z miejsca zdarzenia, to tym samym spełnił przesłanki wymienione w art. 43 pkt. 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych (Dz.U. 2013.392)</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podzielił uzupełniająca opinie biegłego i uznał ją za wyczerpująca. Biegły wyjaśnił wszystkie wątpliwości, które do przedmiotowej opinii wysunął pozwany i to w sposób logiczny i przekonywujący. Nie było więc podstaw aby uwzględniać wniosek o powołanie innego biegłego celem wydania opinii dotyczącej wyżej wymienionych zagadnień.</p> <p>Po uzupełnieniu materiału dowodowego należy więc ocenić, że wszystkie ustalenia Sądu Rejonowego są trafne, a dokonana przez Sąd ocena mieści się w granicach zastrzeżonej dla sądów swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">98 k.p.c.</a> orzec jak w sentencji.</p> </div>