III Ca 1116/14

<p>Sygn. akt III Ca 1116/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący - Sędzia SO Magdalena Hupa-Dębska</p> <p>Sędzia SO Andrzej Dyrda (spr.)</p> <p>Sędzia SR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska</p> <p>Protokolant Monika Piasecka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. w Gliwicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">B. K.</span> </p> <p>przeciwko Gminie <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I C 900/13</p> <p>1.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, że powództwo oddala; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. </strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Magdalena Hupa – Dębska SSO Andrzej Dyrda</em> </p> <p>Sygn. akt III Ca 1116/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">B. K.</span> domagała się zasądzenia od pozwanej Gminy <span class="anon-block">K.</span> kwoty 1.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wystąpienia szkody, tj. 24-26 lutego 2012 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia na rzecz powódki kosztów procesu. Uzasadniając żądanie podała, że dochodzone roszczenie stanowi odszkodowanie tytułem szkody powstałej w jej pojeździe na skutek spadającego tynku z uszkodzonej ściany budynku, którego właścicielem jest osoba fizyczna, a obiekt ten pozostaje w zarządzie Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach w dniu 4 października 2013 roku wydał w przedmiotowej sprawie wyrok zaoczny, którym zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 maja 2012 roku do dnia zapłaty, oddalił w pozostałym zakresie powództwo oraz nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.</p> <p>Pozwana zaskarżyła powyższy wyrok zaoczny sprzeciwem w całości, wniosła o uchylenie wydanego wyroku zaocznego, oddalenie powództwa oraz obciążenie powódki kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że nie ponosi odpowiedzialności za powstała szkodę i kwestionuje wysokość roszczenia. Wyjaśniła, że nie jest posiadaczem samoistnym budowli w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 434)">art. 434 k.c.</a>, a jedynie zarządcą nieruchomości, należącej niegdyś do zmarłej <span class="anon-block">J. K. (1)</span>, na podstawie decyzji z 16 sierpnia 1985 roku. Z tego względu właściwym byłoby skierowanie powództwa wobec następców prawnych zmarłej właścicielki. Ponadto podniosła, że w dniu 22 sierpnia 2013 roku ubezpieczyciel pozwanej dokonał zapłaty na rzecz powódki odszkodowania w kwocie 805,75 zł.</p> <p>Wniosła o zawieszenie rygoru natychmiastowej wymagalności nadanego wyrokowi zaocznemu oraz przypozwanie ubezpieczyciela pozwanej, tj. <span class="anon-block"> (...) SA</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Powódka w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2014 roku cofnęła powództwo co do kwoty 805,75 zł - wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie, wniosła o zasądzenie kwoty 194,25 zł tytułem należności głównej i kwoty 173,33 zł tytułem odsetek liczonych od dnia 23 maja 2012 roku do 8 stycznia 2014 roku od kwoty 194,25 zł. Wniosła o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2014r. uchylił w całości wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 października 2013 roku wydany w sprawie o sygnaturze I C 900/13 oraz zasądził od pozwanej Gminy <span class="anon-block">K.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">B. K.</span> kwotę 194,25 zł oraz kwotę 173,33 zł, a dalej idące powództwo oddalił. Nadto umarzył postępowanie w zakresie, w jakim doszło do cofnięcia pozwu oraz zasądził od pozwanej Gminy <span class="anon-block">K.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">B. K.</span> kwotę 247 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.</p> <p>Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że <span class="anon-block">B. K.</span> jest właścicielem samochodu osobowego marki <span class="anon-block">P. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rejestracyjnym (...)</span>.</p> <p>W okresie od 24 do 26 lutego 2012 roku powódka przebywała poza miejscem swego zamieszkania i na ten czas pozostawiła w.w samochód na parkingu przed siedzibą <span class="anon-block"> firmy (...)</span> znajdującą się w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Pojazd stał zaparkowany przodem do muru budynku sąsiadującego z parkingiem. Po powrocie do <span class="anon-block">K.</span> w dniu 26 lutego 2012 roku powódka wsiadła do auta i pojechała do <span class="anon-block">G.</span>. Wysiadając z samochodu w <span class="anon-block">G.</span> zauważyła uszkodzenia pojazdu – wgniecenie i porysowanie błotnika lewego i klapy. Dodatkowo na masce (w miejscu umocowania wycieraczek) znajdowały się fragmenty cegły i pył.</p> <p>Pojazd został uszkodzony przez tynk i cegły spadające z budynku położonego w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">Placu (...)</span>.</p> <p>Nieruchomość położona w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">Placu (...)</span> stanowiła własność zmarłej <span class="anon-block">J. K. (1)</span>. Z uwagi na brak osoby, która mogłaby sprawować zarząd nieruchomością, decyzją z dnia 16 sierpnia 1985 roku na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740370222" title="Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 października 1974 r. w sprawie przejmowania budynków nie stanowiących własności jednostek gospodarki uspołecznionej w zarząd terenowych organów administracji państwowej lub jednostek gospodarczych - Dz. U. z 1974 r. Nr 37, poz. 222 ()">Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 października 1974 roku w sprawie przejmowania budynków nie stanowiących własności jednostek gospodarki uspołecznionej w zarząd terenowych organów administracji państwowej lub jednostek gospodarczych</a>, nieruchomość została przejęta w zarząd organu administracji państwowej. Zarządcą wyznaczono <span class="anon-block"> Miejskie Przedsiębiorstwo (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>. W zarząd organu administracji państwowej została przejęta również nieruchomość położona w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a należąca do <span class="anon-block">J. K. (2)</span>, który zmarł.</p> <p>Po zdarzeniu powódka próbowała ustalić właściciela budynku, którego odpadające elementy uszkodziły jej samochód. Po ustaleniu, że zarządcą nieruchomości jest Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej (<span class="anon-block"> (...)</span>) w <span class="anon-block">K.</span>, pismem z dnia 7 maja 2012 roku poinformowała <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> o zaistniałym zdarzeniu oraz wezwała do wypłaty odszkodowania. W odpowiedzi <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> pismem z dnia 15 maja 2012 roku zwrócił się o kontakt oraz przesłanie określonych dokumentów. W kolejnych pismach kierowanych do <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> powódka podtrzymała dotychczasowe stanowisko.</p> <p>Ostatecznie <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> odmówił uwzględnienia żądania powódki wskazując, że nie jest właścicielem nieruchomości i nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenie.</p> <p>Szkoda została przez powódkę zgłoszona także <span class="anon-block"> zakładowi (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> jako ubezpieczycielowi, z którym <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.</p> <p>Początkowo zakład ubezpieczeń odmówił powódce wypłaty odszkodowania, o czym poinformował ją pismem z dnia 2 lipca 2012 roku. Ostatecznie jednak po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel przyznał powódce kwotę 805,75 zł tytułem odszkodowania za uszkodzony pojazd. Kwota ta została wpłacona na konto powódki w dniu 26 sierpnia 2013 roku.</p> <p>Powódka zleciła naprawę uszkodzonego w wyniku zdarzenia z 24-26 lutego 2012 roku samochodu. Koszt naprawy jaki poniosła wyniósł 1.000 zł.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał, że cofnięcie powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia w wysokości 805,75 przez powódkę nie jest sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego, nie zmierza również do obejścia prawa i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 1)">art. 203 § 1 k.p.c.</a>, Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie.</p> <p>Podstawą prawną żądania powódki stanowi, wskazany przez nią, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 434)">art. 434 k.c.</a>, przy czym Sąd ten zaznaczył, że jest związany wyłącznie wskazaną przez stronę powodową podstawą faktyczną żądania pozwu, którą tworzą okoliczności faktyczne podane w uzasadnieniu żądania, a nie podstawą prawną.</p> <p>Sąd uznał, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> dotyczące czynów niedozwolonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> jak również przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ()">ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane</a> (Dz. U. 2013.1409 ze zm.). Przytaczając treść tych przepisów oraz art. 61 pkt 1 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 (art. 5;art. 5 ust. 2)">art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane</a>, zgodnie z którym właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Nadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 61 pkt 2 tej ustawy właściciel lub zarządca obiektu jest obowiązany zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak między innymi intensywne opady atmosferyczne, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał, że w sprawie zostały wykazane wszystkie przesłanki odpowiedzialności deliktowej: szkoda, zawiniony czyn zarządcy oraz związek przyczynowy między czynem a powstałą szkodą.</p> <p>Sąd wskazał, że pozwana nie kwestionowała okoliczności zdarzenia, a to faktu jego wystąpienia, czasu i miejsca oraz dokładnych okoliczności. Nie wskazywała także aby sprawowała zarząd w sposób prawidłowy. Wnosząc o oddalenie powództwa podniosła wyłącznie, że nie ponosi odpowiedzialności z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości. Wyjaśniła, że właścicielem nieruchomości jest osoba fizyczna i to ona, czy jej następcy prawni, winni być stroną pozwaną. Wskazywała także, że nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości, a jedynie jej zarządcą.</p> <p>Sąd uznał, że zgodnie z powołanymi powyżej przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ()">ustawy Prawo budowlane</a> obowiązek dbania o obiekt budowlany spoczywa nie tylko na jego właścicielu, ale również na zarządcy, którym była pozwana. Potwierdza to także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a to decyzja, w której wyraźnie zaznaczono, że nieruchomość została przejęta w zarząd przez organ administracji państwowej, którego następcą prawnym jest pozwana, co jest poza sporem. Sąd uznał, że pozwana jako zarządca nieruchomości, była zobligowana do podejmowania odpowiednich działań w zakresie utrzymania i użytkowania nieruchomości i posadowionych na niej obiektów budowlanych. Powinna dbać o stan nieruchomości poprzez przeprowadzanie odpowiednich prac i remontów, jak również do czasu wykonania takich naprawy tak zabezpieczyć stan techniczny nieruchomości, aby nie doszło wskutek nieprawidłowości do zagrożenia zdrowia, życia i mienia innych osób.</p> <p>Sąd stwierdził, że pozwana tego obowiązku nie wykonała. Z faktu odpadnięcia fragmentu budynku wnioskować należy o jego nienależytym utrzymaniu przez zarządcę, o złym stanie budynku (przy braku jakichkolwiek twierdzeń pozwanej w tym zakresie).</p> <p>Powódka zły stan techniczny budynku wykazała też złożonym zdjęciami, a pozwana nie podniosła w tym zakresie żadnych zarzutów, nie twierdziła aby wywiązywała się z obowiązków prawidłowo i zapewniła bezpieczeństwo użytkownikom nieruchomości. Z budynku odpadły jego elementy (tynk, cegły), doprowadzając do uszkodzenia zaparkowanego obok nieruchomości samochodu powódki.</p> <p>Mając na względzie powyższe, powódka wykazała, że w sprawie istnieją przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej za zdarzenie z miesiąca lutego 2012 roku, które to powódka opisała szczegółowo w pozwie.</p> <p>Sąd wskazał, że pozwana wnosząc o oddalenie powództwa ogólnikowo podała, że kwestionuje także wysokość roszczenia, jednakże w żaden sposób nie sprecyzowała w tym zakresie swego stanowiska, a przy tym nie negowała okoliczności zapłaty przez powódkę za naprawę uszkodzonego pojazdu w wyniku zdarzenia z 24/26 lutego 2012 roku kwoty 1.000 zł.. Wobec takiego niedoprecyzowanego stanowiska, bliżej niewyjaśnionego, Sąd ocenił, że zarzut ten nie może się ostać, jako zbyt ogólnikowy. W tych warunkach Sąd uznał, że wysokość szkody wynosi 1.000 zł, skoro pozwana nie negowała zapłaty przez powódkę kwoty 1.000 zł za naprawę uszkodzeń pojazdu powstałych w wyniku opisanego pozwem zdarzenia a zarzut pozwanej co do wysokości szkody jest ogólnikowy i nie wiadomo czego dotyczy.</p> <p>Skoro powódka wykazała przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej, w tym fakt uszkodzeń pojazdu i koszty jego naprawy, powództwo należało uwzględnić.</p> <p>O odsetkach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a>, uznając że powódka jest uprawniona do żądania odsetek od dnia 23 maja 2012 roku.</p> <p>Mając na uwadze treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 347)">art. 347 k.p.c.</a>, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd wydał wyrok, którym uchylił w całości wyrok zaoczny Sadu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 października 2013 roku wydany w sprawie o sygn. I C 900/13 oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 194,25 zł tytułem należności głównej oraz kwotę 173,33 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za podany wyżej okres. W pozostałej części powództwo zostało oddalone jako niezasadne – powódka domagała się bowiem zasądzenia odsetek ustawowych za okres od dnia zdarzenia do dnia zapłaty i w tej części powództwo okazało się niezasadne.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 2)">art. 100 zd. 2 k.p.c.</a> uznając, że powódka uległa jedynie w niewielkim zakresie (wyłącznie co do żądania odsetkowego).</p> <p>Apelację od tego orzeczenia wniosła pozwana zarzucając naruszenie przepisów postępowania: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez nierozpoznanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i pominięcie faktu, iż w dniu 8 stycznia 2014r. doszło do zapłaty całości roszczenia na rzecz powódki, gdy ż powódka na rozprawie w dniu 25 marca 2014r. zeznała, iż w dniu 8 stycznia 2014r. wyegzekwowano należności zasądzonych wyrokiem zaocznym bez kwoty 80-5,75 zł jej rzecz nastąpiło na skutek egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gliwicach <span class="anon-block">M. P.</span>, sygn. akt Km 1/14 – o czym już powódka nie wspominała zeznając, jak również przekroczenie przez Sąd Rejonowy zasad swobodnej oceny materiału dowodowego i że nie wzięcie pod rozwagę faktu, iż do zapłaty kwoty 805,75 zł na rzecz powódki doszło w dniu 26 sierpnia 2013r. przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, a zatem, że powódka otrzymała łącznie od pozwanej i jej ubezpieczyciela kwotę 1.658,91 zł; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 346)">art. 346 k.p.c.</a> poprzez nierozpoznanie wniosku powodowa o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności zgłoszonego zarówno w odpowiedzi na pozew jak i w sprzeciwie od wyroku zaocznego, aż do dnia 25 marca 2014r. i nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi zaocznemu w dniu 19 grudnia 2013r. w pełnej kwocie, a zatem do kwoty 1.000 zł, w sytuacji gdy pozwana już w sprzeciwie od wyroku zaocznego z dnia 23 października 2013r. zgłaszała zapłatę roszczenia powódki przez swego ubezpieczyciela do kwoty 805,75 zł. Nadto zarzuciła także niewłaściwe zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61;art. 61 pkt. 1)">art. 61 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 (art. 5;art. 5 ust. 2)">art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane</a> poprzez przyjęcie, że powódka odpowiada za szkodę do której doszło w okresie od 24 do 26 lutego 2012r., a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 434)">art. 434 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 k.c.</a> poprzez ich pominięcie i uznanie, że za szkodę wyrządzoną przez zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części jest odpowiedzialny pozwany jako dzierżyciel nieruchomości, czyli zarządca wyznaczony w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740140084" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz. U. z 1974 r. Nr 14, poz. 84 (art. 20)">art. 20 ustawy prawo lokalowe</a> – działający w oparciu o decyzję administracyjną z dnia 16 sierpnia 1985r.</p> <p>Na tych podstawach wniosła o zmianę zaskarżonego punktu 2 wyroku i w tym zakresie oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania – przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego na rzecz pozwanej.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niepełny, co przekładało się na zasadność apelacji.</p> <p>Wskazać zatem należy, że odszkodowanie w kwocie 805.75 zł (k. 33), którego było przedmiotem cofnięcia pozwu, zostało wypłacone 26 sierpnia 2013r. przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 84). Niemniej jednak w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2014r. (k. powódka wskazała, że „należność dochodzona pozwem, a następnie zasądzona wyrokiem zaocznym została przez powoda wyegzekwowana w całości wskutek prowadzonej egzekucji. Wszczęta przez wierzyciela egzekucja nie obejmowała kwoty 805,75 zł uzyskanej tytułem odszkodowania wypłaconego przez ubezpieczyciela”. (k. 83v) Oświadczenie to ponownie złożyła na rozprawie z dnia 25 marca 2014r.</p> <p>Okoliczności wyegzekwowania roszczenia w toku postępowania egzekucyjnego została tymczasem przez Sąd Rejonowy pominięta. Sąd Rejonowy nie poczynił w tym zakresie żądnych ustaleń, w szczególności jaka wysokość roszczenia została w ten sposób uzyskana przez powódkę. Z powołanych w apelacji przez pozwaną faktów, w których Sąd Okręgowy nie dopatruje się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a>, wynika, że odszkodowanie zostało wypłacone w części również przez pozwaną. Pozwana 8 stycznia 2014r. dokonała zapłaty na rzecz powódki roszczenia stwierdzonego wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 4 października 2013r. zasądzającego od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.000 zł, przy czym roszczenie to było egzekwowane w kwocie uwzględniającej wypłacone odszkodowanie w kwocie 805,75 zł. Pozwana na tej podstawie uiściła należność główną w kwocie 194,25 zł, odsetki w kwocie 173,33 zł, koszty procesu w kwocie 50 zł jak również dalsze koszty właściwe postępowaniu egzekucyjnym.</p> <p>Z uwzględnieniem wskazanej okoliczności, Sąd Okręgowy przyjął poczynione przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne za własne.</p> <p>Uwzględniając te okoliczności, Sąd Okręgowy uznał za konieczne wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Było to uzasadnione tym, że wypłacone w toku postępowania egzekucyjnego dalsze odszkodowanie wyczerpywało w całości żądanie powódki. Wysokość szkody została ustalona na kwotę 1.000 zł. Do kwoty tej powódka została zaspokojona zarówno z tytułem odszkodowania wypłaconego przez ubezpieczyciela pozwanej (805,75 zł.), jak również roszczenia uiszczonego przez pozwaną (194,25 zł). Nadto zostały również uiszczone skapitalizowane odsetki w kwocie 173,33 zł, a także koszty procesu w kwocie 50 zł. (k. 120). Z powyższego wynika, że w chwili wydania wyroku roszczenie powódki zostało w całości zaspokojone, a zatem jej roszczenie nie wymagało ochrony prawnej. Z tych też względów jej roszczenie, wobec braku cofnięcia pozwu co do dalszej uiszczonej na jej rzecz kwoty, wymagało oddalenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Zatem z tych względów, bez konieczności odniesienia się do zarzutów merytorycznych strony pozwanej orzeczono jak w sentencji w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->O kosztach postępowania odwoławczego, wobec zakwalifikowania powódki jako strony przegrywającej w całości i braku podstaw do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, orzeczono przy uwzględnieniu ogólnej zasady odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3;art. 391;art. 391 § 1)">art. 98 § 1 i 3 i art. 391 § 1 k.p.c.</a> przy uwzględnieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 6;art. 98 § 6 pkt. 1)">§ 6 pkt 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r. poz. 490).</strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Magdalena Hupa – Dębska SSO Andrzej Dyrda</em> </p> </div>