VIII Ka 779/14

<p>Sygn. akt VIII Ka 779/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 19 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr.</p> <p>Sędziowie: SO Wiesław Oksiuta</p> <p>Del. SR Krzysztof Wildowicz</p> <p>Protokolant Teresa Lasota</p> <p>w obecności prokuratora Elżbiety Korwell, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy <span class="anon-block">W. K.</span> oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt VII K 993/13):</p> <p>I.  Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60-zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">W. K.</span> został oskarżony o to, że w dniu 01 kwietnia 2010 roku w Urzędzie Miejskim w <span class="anon-block">B.</span> po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> złożył fałszywe oświadczenie dotyczące utraty prawa jazdy kat. A.B.T, czym wprowadził w błąd Urzędnika Miejskiego w <span class="anon-block">B.</span>, to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 kk</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 30lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt VII K 993/13 oskarżonego <span class="anon-block">W. K.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> skazał go, zaś na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69§1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70§1 pkt 1 kk</a> wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat.</p> <p>Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 797,66 (siedmiuset dziewięćdziesięciu siedmiu 66/100) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w sprawie.</p> <p>Powyższy wyrok, na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425§1-2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">444 k.p.k.</a> zaskarżył w całości obrońca oskarżonego i na zasadzie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1 i 4 k.p.k.</a> powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił:</p> <p>I. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:</p> <p>1. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 kk</a> polegającego, przy prawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony złożył przed starostą oświadczenie o utracie prawa jazdy, na przyjęciu, że oskarżony wypełnił znamiona wyżej wskazanego przepisu, podczas gdy przywołane w pisemnym uzasadnieniu przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 98;art. 98 ust. 1;art. 98 ust. 2)">art. 98 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, wskazane jako przepisy ustawy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, zostały uchylone przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ()">ustawę z dnia 5 stycznia 2011 r o kierujących pojazdami</a>, z dniem 19 stycznia 2013 r, tj. nieobowiązywały w dacie wyrokowania;</p> <p>ewentualnie:</p> <p>II. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności, jakkolwiek z dobrodziejstwem warunkowego jej zawieszenia i niezastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia oskarżonemu kary grzywny.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, wniósł o zmianę wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Przede wszystkim nie ma racji apelujący zarzucając Sądowi Rejonowemu obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 k.k.</a> poprzez przyjęcie, że oskarżony <span class="anon-block">W. K.</span> wypełnił znamiona w/w przepisu w sytuacji, w której w dacie wyrokowania (w dniu 30 lipca 2014 roku) nieobowiązywały przepisy warunkujące odpowiedzialność za złożenie fałszywego oświadczenia, tj. przepisy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem nieważności w sytuacji ubiegania się o wydanie wtórnika prawa jazdy.</p> <p>Faktem jest również, że przepis ustawy art. 98 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku o ruchu drogowym przewidujący taką możliwość został uchylony z dniem 19 stycznia 2013 roku, mocą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 125;art. 125 pkt. 10 b)">art. 125 pkt 10b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami</a> <em> <!-- -->(Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 150)</em>. Jednocześnie jednak treść uchylonego przepisu, co zupełnie pominął obrońca w swojej argumentacji, została „przeniesiona” do art. 18 ust 1 i 2 pkt 1a w/w ustawy, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ()">ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami</a>. Zgodnie z jego brzmieniem, m.in. osoba posiadająca prawo jazdy jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu i na jej wniosek, po uiszczeniu stosownych opłat starosta wydaje wtórnik dokumentu, pod warunkiem złożenia oświadczenia o utracie dokumentu pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233)">art. 233 k.k.</a> </p> <p>Zarówno więc w dacie popełnienia przez <span class="anon-block">W. K.</span> przypisanego mu czynu, jak i w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji istniał przepis przewidujący możliwość odebrania od oskarżonego oświadczenia o utracie dokumentu prawa jazdy pod rygorem odpowiedzialności karnej. Dlatego też złożenie w dniu 01 kwietnia 2010 roku fałszywego oświadczenia przez <span class="anon-block">W. K.</span> dotyczącego utraty praw jazdy wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.k.</a> </p> <p>Całkowicie chybiony jest też drugi z podniesionych przez obrońcę zarzutów, a mianowicie zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej <span class="anon-block">W. K.</span>.</p> <p>Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a>, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną <em> <!-- -->(vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113 ).</em> </p> <p>Wbrew zarzutowi apelującego nie sposób uznać, aby kara wymierzona <span class="anon-block">W. K.</span> za przypisane mu przestępstwo, tj. kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat była niewspółmiernie surowa, a zwłaszcza w stopniu rażącym.</p> <p>Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wymierzając w/w karę prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia wymiaru kary, właściwe je oceniając (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>).</p> <p>Przede wszystkim wziął pod uwagę niewątpliwie wyższy niż znikomy społeczny stopień szkodliwości czynu oskarżonego, zasadnie wskazując, że <span class="anon-block">W. K.</span> działając świadomie i z premedytacją naruszył pewność obrotu prawnego (pewność wydawania decyzji administracyjnych, w drodze których wydawane są wtórniki prawa jazdy). Przy tym okazał lekceważące podejście do obowiązujących procedur prawnych. Prawidłowo odniósł się także do warunków i właściwości osobistych <span class="anon-block">W. K.</span> uwzględniając jego uprzednią karalność sądową.</p> <p>W świetle powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, a więc w zdecydowanie dolnym ustawowym wymiarze z zastosowaniem probacji na najkrótszy możliwy okres czasu jest zdecydowanie współmierna do stopnia winy <span class="anon-block">W. K.</span> i społecznej szkodliwości dowiedzionego mu przestępstwa i jest karą sprawiedliwą, która należycie realizuje cele zapobiegawczo – wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Trzeba również podkreślić, że formułując zarzut rażącej niewspółmierności kary, a wiec zarzut przekroczenia granic swobodnego uznania sędziowskiego przy wymiarze kary sam apelujący nie wskazał żadnych okoliczności, których przy wymiarze kary – jego zdaniem – bądź to nie uwzględnił Sąd Rejonowy, bądź uwzględnił je w stopniu niedostatecznym. Nie uzasadniając w żaden sposób podniesionego zarzutu stwierdził jedynie, że rażąca niewspółmierność kary polega na niezastosowaniu przez Sąd Rejonowy nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia kary grzywny.</p> <p>Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, zważywszy, że – jak wyżej wskazano – ocena surowości wymierzonej oskarżonemu kary w aspekcie tzw. ogólnych i szczególnych dyrektyw sądowego wymiaru kary nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Nadto, jak wynika z karty karnej <span class="anon-block">W. K.</span>, już wykonanie uprzednio wymierzonej temu oskarżonemu kary grzywny (w sprawie o sygn. akt II K 4/10 Sądu Rejonowego w Nowym Targu) było utrudnione (k. 289).</p> <p>Dlatego, nie podzielając żadnego z dwóch zarzutów apelującego, ani nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości podlegających uwzględnieniu z urzędu orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.</p> <p>O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 1)">art. 2 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> <em> <!-- -->(tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223),</em> natomiast o pozostałych kosztach sądowych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636§1 k.p.k.</a> Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:</p> <p>- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 10)">art. 618§1 pkt 10 k.p.k.</a> w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego <em> <!-- -->/Dz. U. 2014 r. poz. 861/); </em> </p> <p>- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 1)">art. 618§1 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a> <em> <!-- -->/Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./</em>).</p> </div>