II AKa 398/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 398/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 19 grudnia 2014r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Mirosława Strzelecka </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Marek Celej (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz – Jackowskiej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->i oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block"> - (...) S.A.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. O.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> w zw. z <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VIII K 301/08</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, iż na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzeka od oskarżonego <span class="anon-block">M. O.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> kwotę 20.000 zł (dwudziestu tysięcy) tytułem częściowego obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 1.300 zł. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 398/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. O.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>w okresie od 1 grudnia 1999r. do 18 października 2000r. działając czynem ciągłym, pełniąc funkcję dyrektora <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> zobowiązanym na podstawie umowy do zajmowania się sprawami majątkowymi <span class="anon-block"> Spółki (...) S.A.</span> działał na jej szkodę w ten sposób, że nie przestrzegając paragrafu 25 Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1998r. w sprawie trybu i warunków postępowania domów maklerskich, regulaminu świadczenia usług brokerskich i wewnętrznych procedur działania <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, nadużył swoich uprawnień nie sprawdzając rzeczywistej wiarygodności finansowej klientów <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">I. K.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">R. B.</span>, <span class="anon-block">P. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">J. C.</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span> oraz <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> i dopuścił do przyznania w/w zawyżonych limitów zadłużenia określających maksymalną wysokość nie rozliczonych zleceń kupna papierów wartościowych, pomimo braku własnych środków na rachunkach, a także nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbałości o mienie Spółki nie wstrzymując zleceń zakupu i sprzedaży papierów wartościowych, przynoszących straty na rachunkach tych klientów, co skutkowało pokryciem przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> ze środków własnych zobowiązań rynkowych w/w klientów związanych z ich zleceniami i w konsekwencji powstaniem szkody w majątku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w wysokości 6.325.746,83 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>w okresie od 1 kwietnia 1999r. do 31 grudnia 2000r. w <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">K.</span> działając czynem ciągłym pełniąc funkcję wiceprezesa, a następnie Prezesa Zarządu <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zobowiązanym na podstawie umowy o pracę, Regulaminu Zarządu i ustnego podziału kompetencji pomiędzy członkami Zarządu do zajmowania się sprawami ekonomiczno - księgowymi i majątkowymi <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> działał na jej szkodę w ten sposób, że nie przestrzegając wewnętrznych procedur działania <span class="anon-block"> (...)</span> w postaci zarządzeń i instrukcji operacyjnych nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dbałości o mienie Spółki i nie wstrzymując ryzykownych transakcji zakupu i sprzedaży akcji z odroczonym terminem płatności klientów <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">I. K.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">R. B.</span>, <span class="anon-block">P. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">J. C.</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span> oraz <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">P.</span>, którzy nie dysponowali dostatecznymi środkami finansowymi na ich realizację i które to transakcje przyniosły straty na rachunkach w/w klientów, co skutkowało pokryciem przez <span class="anon-block"> (...)</span> ze środków własnych zobowiązań rynkowych w/w klientów związanych z ich zleceniami, doprowadził do powstania szkody w majątku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w wysokości 6.325.746,83 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VIII K 301/08:</p> <p>I.  oskarżony <span class="anon-block">M. O.</span> został uznany za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to skazał go na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> warunkowo zawiesił na okres próby 4 (czterech) lat;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">M. O.</span> karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 70 (siedemdziesiąt) złotych każda stawka, na poczet której na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 lipca 2009r. do dnia 28 lipca 2009r., ustalając, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;</p> <p>III.  oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia z tym, iż ustala, że oskarżony czynu tego dopuścił się w okresie od kwietnia 2000r. do 31 grudnia 2000r., i za to skazał go na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> warunkowo zawiesił na okres próby 4 (czterech) lat;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">M. S.</span> karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda stawka;</p> <p>V.  zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: <span class="anon-block">M. O.</span> kwotę 1.000 (tysiąc) złotych, zaś <span class="anon-block">M. S.</span> kwotę 1.300 (tysiąc trzysta) złotych - tytułem opłaty oraz pozostałe należne koszty sądowe w częściach na nich przypadających.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Apelację złożył obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> </em> </strong>, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego zarzucając wyrokowi:</p> <p>1. Obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 k.p.k.</a>, poprzez:</p> <p>a) niewyjaśnienie kwestii związanej z działaniem prezesa zarządu <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w okresie kwietnia 2000 r. do 7 lipca 2000 r. (powołanie <span class="anon-block">M. S.</span>) na nieprawidłowości- zdaniem sądu pierwszej instancji - na tyle istotne, że brak reakcji zarządu na ich powstanie przypisuje wyłącznie osk. <span class="anon-block">S.</span> - co miało wpływ na treść orzeczenia,</p> <p>b) niewyjaśnienie działania św. <span class="anon-block">S.</span>- <span class="anon-block">(...)</span> - w aspekcie skutków zaniechania właściwego nadzoru nad <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">W.</span>, a w szczegół - powstawia głębokich różnic pomiędzy rzeczywistą wartością portfela inwestorów a zaciąganymi kredytami - co miało wpływ na treść orzeczenia,</p> <p>c) pominięcie i niedopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych z pozostałych pytań obrony zawartych w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013r., co zamknęło możliwość rozszerzenia ustaleń na okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia ew. odpowiedzialności osk. <span class="anon-block">S.</span> - a tym samym doprowadziło do oparcia wyroku na niepełnym materiale dowodowym, z pominięciem niezwykle istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia ew. odpowiedzialności osk. <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>2. Obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt.2 k.p.k.</a> w odniesieniu do opinii biegłych, poprzez :</p> <p>a) błędną ocenę treści raportów kontroli wewnętrznych z dn. 10 kwietnia 2000r., 25 lipca 2000r. i 14 września 2000r.tj.:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>niewyjaśnienie istoty zapisów raportów (choćby wskutek uchylenia pytań obrony),</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>niewyjaśnienie faktycznych podstaw zarzucalności w postępowaniu osk. <span class="anon-block">S.</span> w okresie od kwietnia 2000r do 7 lipca 2000r. mimo, że nie pełnił on funkcji prezesa, a jako członek zarządu nie posiadał wyłącznych kompetencji do nadzoru na działalnością <span class="anon-block"> (...)</span> (<span class="anon-block">E.</span> posiadał w <span class="anon-block">W.</span> wówczas stałego przedstawiciela zarządu),</p> </dd> </dl> <p>a nadto :</p> <p>b) wykazanie wadliwości systemu informatycznego <span class="anon-block">(...)</span>, lecz zaniechanie określenia skutków dla nadzoru i kontroli przez zarząd,</p> <p>c) zarzucenia osk. <span class="anon-block">S.</span> braku zachowania zasad staranności, bez określenia dlaczego i na jakich przesłankach biegli oparli taką tezę,</p> <p>d) niewyjaśnienie na jakiej podstawie biegli opierają tezę, że działania osk. <span class="anon-block">S.</span> przed jego wyjazdem na urlop były „niezasadne i nieracjonalne”,</p> <p>e) zaniechanie wyjaśnienia działań <span class="anon-block">E.</span> jako niezależnych przyczyn opóźnień zapłaty za nabyte przez inwestorów akcje z odroczonym terminem płatności (pismo <span class="anon-block">E.</span> do <span class="anon-block">(...)</span>),</p> <p>f) niewyjaśnienie skutków uznania dyrektora rynku wtórnego odpowiedzialnym za brak należytego nadzoru oraz dopuszczenie do nieprzestrzegania procedur wewnętrznych i przepisów prawa w stosunku do zarządu spółki, a przede wszystkim osk. <span class="anon-block">S.</span>, choćby w kontekście tezy biegłych cyt. „jako jedną z osób odpowiedzialnych za powstanie szkody w majątku spółki”,</p> <p>g) wewnętrzną sprzeczność opinii, z jednej strony uznającą odpowiedzialność za szkodę z tytułu nadzoru dyrektora rynku wtórnego (str. 35 opinii), a wnioskami uznającymi wyłączną odpowiedzialność z tytułu nadzoru osk. <span class="anon-block">S.</span> (str. 37 opinii),</p> <p>- co miało wpływ na treść orzeczenia,</p> <p>3. Obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 k.p.k.</a> poprzez: zaniechanie wskazania dlaczego i z jakich powodów sąd pierwszej instancji pominął w uzasadnieniu podniesione wyżej kwestie,</p> <p>- co miało wpływ na treść orzeczenia.</p> <p>4. Obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 k.p.k.</a> poprzez oparcie wyroku na niepełnym stanie faktycznym sprawy, ocenionym dowolnie i z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania w zakresie wyżej podniesionych zarzutów,</p> <p>- co miało wpływ na treść orzeczenia.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> wniósł o uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego</em> </strong> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zarzuca wyrokowi:</p> <ul> <li> <p>1.  obrazę prawa materialnego poprzez nieorzeczenie o obligatoryjnym środku karnym pomimo złożenia wniosku przez pokrzywdzonego,</p> <p>2.  obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 5)">art. 415 § 5 k.p.k.</a> podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania ww. przepisu.</p> </li> </ul> <p>Stawiając powyższe zarzuty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie wobec <span class="anon-block">M. O.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> solidarnie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 6.139.489,15 zł powstałej po stronie pokrzywdzonego w terminie 2 lat od wydania orzeczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja obrońcy nie jest zasadna, zaś zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Wbrew zawartym tam stanowiskom, Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie ocenił zebrany materiał dowodowy.</p> <p>Analizując niniejszą sprawę nie sposób przy tym nie spojrzeć na zarzuty i argumenty przez pryzmat pisemnego uzasadnienia skarżonego wyroku.</p> <p>Obrońca zarzuca Sądowi <em> <!-- --> meriti</em> naruszenie przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) poprzez niewyjaśnienie kwestii związanej z działaniem Prezesa Zarządu <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w okresie kwiecień 2000 r. do 7 lipca 2000 r. czy też niewyjaśnienie działań <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. S. (3)</span>, którego czyni także odpowiedzialnym za zaistnienie szkody.</p> <p>Przed ustosunkowaniem się do powyższych zarzutów należy stwierdzić, że treść pisemnych motywów wyroku, która została dokonana niezwykle precyzyjnie i szczegółowo wskazuje, że wszystkie okoliczności, które podnosi apelujący zostały przez Sąd Okręgowy rozważone zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> nakazuje uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, lecz nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń Sądu. Sąd I instancji słusznie uznał, że zeznania <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, które są wiarygodne, nie były podstawą ustaleń Sądu w tym znaczeniu, iż nie miały wpływu na zakres odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego obrońca oskarżonego podnosząc zarzuty wobec Sądu <em> <!-- -->meriti</em> dotyczące braku po stronie <span class="anon-block">M. S.</span> przesłanek do uznania go za winnego tak postawionego mu zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> nie dostrzega niezwykle ważnych dokumentów, które stanowią o podstawie prawnej funkcjonowania dawnego <span class="anon-block"> (...)</span> a zwłaszcza ogólnych zasad odpowiedzialności członków zarządu wobec spółki. To właśnie Regulamin Zarządu Spółki Akcyjnej <span class="anon-block"> (...)</span> w paragrafie 15 statuuje ogólne warunki odpowiedzialności.</p> <p>Na tle tych zapisów, jak wynika z akt sprawy oskarżony <span class="anon-block">M. S.</span> ponosił pełną odpowiedzialność za wykonywanie powierzonych mu obowiązków, zawartych we wspominanym regulaminie.</p> <p>Fakty te są bezstronne, o których wspomina Sąd <em> <!-- -->mertit</em>i na stronie 5 uzasadnienia, co powoduje, iż zeznania <span class="anon-block">M. B. (1)</span> (k. 1127) nie mają żadnego wpływu na zakres odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Trzeba zauważyć, iż oskarżony był informowany, na skutek kontroli wewnętrznej przeprowadzonej w <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> o nieprawidłowościach dotyczących odraczania inwestorom zapłaty za nabywane papiery wartościowe oraz związane z tym ryzyko odstąpienia od automatycznego rozwiązania umów o odroczoną płatność z inwestorami nieterminowo opłacającymi zawarte transakcje.</p> <p>Sąd I instancji precyzyjnie przedstawił, jaka powinna być prawidłowa i właściwa procedura (str. 7 uzasadnienia) podejmowanych przez Dyrektora <span class="anon-block"> (...)</span> i pracowników tego działu decyzji, w przypadku niespłacenia zobowiązań z tytułu nieopłaconych transakcji kupna papierów wartościowych.</p> <p>To Dyrektor <span class="anon-block"> (...)</span> (w tym przypadku oskarżony <span class="anon-block">M. O.</span>), po otrzymaniu informacji od <span class="anon-block">(...)</span> powinien był wystawić zlecenie sprzedaży papierów wartościowych w wysokości niezbędnej do pokrycia roszczeń spółki. A za to wszystko był odpowiedzialny <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Okoliczności, które Sąd Apelacyjny przytacza w ramach kontroli orzeczenia Sądu <em> <!-- -->meriti</em> świadczą o tym, iż apelujący nie dostrzega istoty zaniedbań, jakich dopuścił się oskarżony <span class="anon-block">M. S.</span>, jako członek zarządu <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Słusznie podnosi Sąd Okręgowy, że oskarżony mając świadomość naruszeń przyjętych procedur odnoszących się do transakcji odroczonej płatności w Punkcie Obsług Klienta w <span class="anon-block">W.</span>, nie podejmował przez kilka miesięcy takich działań, do których był obowiązany zgodnie z wymaganą od niego <em> <!-- -->„starannością sumiennego kupca”,</em> przy wykonywaniu powierzonych zadań.</p> <p>Sąd Okręgowy również ustosunkował się do kwestii działań <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. S. (3)</span>, którego czyni także odpowiedzialnym za niedokonywanie interwencyjnej sprzedaży papierów wartościowych. Jednakże <span class="anon-block">S. S. (3)</span> podlegał bezpośrednio Zarządowi spółki, którego członkiem był – czego raczej nie zauważa skarżący – oskarżony <span class="anon-block">M. S.</span>. I to on, jako osoba nadzorująca pracę <span class="anon-block">(...)</span> ponosiła za jego działania odpowiedzialność.</p> <p>Warto zauważyć znamienne zeznania świadka <span class="anon-block">S. S. (3)</span> <br/>(k. 969 i następne), że o tym, że klienci mieli zbyt duży limit <em> <!-- -->„otwartych terminów płatności”</em> (w skrócie „otp”) dowiedział się od oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>, mało tego, w trakcie urlopu oskarżonego informował go na bieżąco o trudnej sytuacji lecz nie było podjętych przez <span class="anon-block">M. S.</span> żadnych decyzji (str. 48 uzasadnienia).</p> <p>Także powoływany przez apelującego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> zaznaczył, iż w ramach Zarządu <span class="anon-block"> (...)</span>, którego był członkiem do lipca 2000 r., to oskarżony <span class="anon-block">M. S.</span> był odpowiedzialny za cały dział finansowy <span class="anon-block"> (...)</span>, księgowość własną i rynek papierów wartościowych.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty skarżącego co do niewyjaśnienia kwestii związanej z działaniem Prezesa Zarządu <span class="anon-block">M. B. (1)</span> do lipca 2000 r. nie mogą być zasadne albowiem – jak wynika z zeznań tego świadka rezygnację z Prezesa Zarządu <span class="anon-block"> (...)</span> złożył 8 czerwca 2000 r. (przyjęta rezygnacja w dniu 5 lipca 2000 r.) a więc przed wystąpieniem znaczących debetów na kontach klientów w Oddziale Punktu <span class="anon-block"> (...)</span> Klienta w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>O kwestii odpowiedzialności <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. S. (3)</span> Sąd <em> <!-- --> meriti</em> dość szczegółowo odniósł się w treści uzasadnienia, podzielając w tym zakresie opinie biegłych dr <span class="anon-block">A. W.</span> oraz dr <span class="anon-block">M. B. (2)</span>.</p> <p>Odnosząc się do istoty tej opinii Sąd Apelacyjny nie podzielił kolejnej argumentacji skarżącego obrońcy, iż pominięcie szeregu jego pytań, jakie przygotował po rozprawie w dniu 26 marca 2013 r., kiedy biegli składali opinię przed Sądem, w piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2013 r. – miało wpływ na ustalenie okoliczności faktycznych i tym samym doprowadziło do oparcia wyroku na niepełnym materiale dowodowym.</p> <p>Należy przypomnieć, iż Sąd Okręgowy, z uwagi na obszerności zagadnień poruszanych w opinii biegłych umożliwił stronom przygotowaniem dodatkowych pytań dla ekspertów i w dniu 10 maja 2013 r. wydał stosowne postanowienie, w którym zwrócił się do biegłych o ustosunkowanie się jedynie do nielicznych pytań (zwłaszcza obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>), które w jego ocenie mogły pomóc w rozstrzygnięciu istotnych okoliczności sprawy. Odmawiając uwzględnienia powstałych pytań Sąd <em> <!-- -->meriti</em> szczegółowo odniósł się do nich, twierdząc, iż nie mają one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie istoty problemu bądź nie wniosą do spraw nowych elementów.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego opinia biegłych jest obszerna, wszechstronna i w pełni zasługuje na walor obiektywny, pozwalający na jej ocenie zrozumieć zakres podmiotowy podstaw odpowiedzialności obu oskarżonych, w tym <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Sąd I instancji słusznie uznał, iż opinia biegłych w zakresie poszczególnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy koresponduje nie tylko z regulaminami, instrukcjami ale też raportami kontroli wewnętrznej z dnia 10 kwietnia 2002 r., 25 lipca 2000 r. czy też 14 września 2000 r. Także dowody z zeznań źródeł osobowych np. zeznania świadka <span class="anon-block">T. K.</span>, Sł. <span class="anon-block">S.</span> czy A. <span class="anon-block">A.</span> na których oparł się Sąd Okręgowy, pozwoliły zasadnie uznać winę obu oskarżonych. W tym<br/>stanie rzeczy podnoszone przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> argumenty w petitum apelacji są tylko i wyłącznie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji.</p> <p>Co prawda Sąd I instancji zaniechał wyjaśnienia działań <span class="anon-block"> (...)</span> jako niezależnych przyczyn opóźnień zapłaty za nabyte przez inwestora akcje z „otp” lecz brak w tym zakresie rozważań nie miało żadnego wpływu na zakres odpowiedzialności <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Sąd I instancji (str. 53 i następne) wyjaśnił, na czym polegało przestępcze działanie oskarżonego w ramach przypisanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> i w świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych tok jego rozumowania jest jak najbardziej poprawny, będący pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Apelacyjny pragnie nadmienić, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, bo tak należy zinterpretować osnowę apelacji skarżącego może sprowadzać się albo do wykazania, że ustalone przez Sąd orzekający fakty w ogóle nie znajdują umocowania w prawidłowo przeprowadzonych dowodach albo też, że oparte zostały na dowodach wadliwie ocenionych.</p> <p>Analiza wspomnianej apelacji wskazuje de facto jednoznacznie, iż niewyjaśnienie roli świadka <span class="anon-block">B.</span> oraz <span class="anon-block">S.</span> rzutuje na ocenę (nota bene nieprawidłową) materiału dowodowego, tak samo, jak nieprzyjęcie przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> szeregu pytań dla biegłych opiniujących zakres odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Z powyższą tezą obrońcy zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można się zgodzić. Jak bowiem wynika z treści obszernego pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, cały zaprezentowany materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie został poddany przez Sąd I instancji niezwykle wszechstronnej, dogłębnej analizie, zarówno w zakresie wyjaśnień wszystkich oskarżonych jak i zeznań świadków, nie wyłączając opinii biegłych czy też analizy licznych dokumentów. Wyniki wspomnianej analizy wraz z drogą rozumowania Sądu przedstawione zostały w sposób jednoznaczny, przejrzysty i nader wyczerpujący.</p> <p>Sąd I instancji w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, jakim dowodom dał wiarę, omówił je na tyle czytelnie, iż nie można mu postawić żadnego zarzutu, iż dokonał je w sposób nieprawidłowy, dowolny i sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego – co należy raz jeszcze podkreślić – zarzuty obrońcy są nieskuteczną próbą podważenia tych prawidłowych ustaleń, zmierzające tylko do dezawuowania wskazanych i prawidłowo ocenionych dowodów.</p> <p>Sąd Apelacyjny przypomina, aby móc dokonać właściwej kontroli rozumowania Sądu orzekającego, które doprowadzi ten Sąd do konkretnych wniosków w zakresie sprawstwa oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> w zakresie zarzucanego mu czynu, cały proces myślowy musi być przedstawiony właśnie w pisemnych motywach wyroku.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie dopuścił się obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, co zarzuca skarżący.</p> <p>Należy przypomnieć, iż zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> uzasadnienie wyroku winno wyraźnie wskazywać, na jakich dowodach opiera Sąd I instancji ustalenia każdego istotnego rozstrzygnięcia sprawy faktu, a także należycie rozważa i ocenia wszystkie dowodowy (w ramach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>). Tylko takie, oparte na całokształcie materiału dowodowego ustalenia stanowią podstawę wyroku.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego wskazane uzasadnienie Sądu Okręgowego znajduje swoje oparcie o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, co umożliwia dokonanie wszechstronnej kontroli odwoławczej – zarówno w przedmiocie ustalonej podstawy faktycznej wyroku jak i prawidłowości subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis ustawy karnej.</p> <p>W niniejszej sprawie Sąd <em> <!-- -->meriti</em>, a wyjątkiem okoliczności wskazanej w apelacji oskarżyciela posiłkowego, o których będzie mowa niżej, spełnił wszystkie powyższe wymogi.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny nie uwzględnił ani zarzutów ani argumentacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> albowiem w świetle tak sporządzonego uzasadnienia nie są zasadne.</p> <p>Przechodząc za do apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> (dawny <span class="anon-block"> (...)</span>) należy stwierdzić, iż jest częściowo zasadna, o ile zarzuca Sądowi <em> <!-- -->meriti </em>obrazę przepisów prawa materialnego poprzez nieorzeczenie o obligatoryjnym środku karnym naprawienia szkody powstałej po stronie pokrzywdzonego, z tym zastrzeżeniem, iż nie w takiej wysokości, w jakiej się domaga tj. 6.139,489,15 zł i nie od obu oskarżonych.</p> <p>Sąd I instancji, mimo złożonego wniosku przez pokrzywdzonego o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem przez oskarżonych <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">M. O.</span>, takiego rozstrzygnięcia w wyroku nie zawarł.</p> <p>W uzasadnieniu (str. 56) odniósł się do wspomnianego wniosku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> (następcy prawnego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> - k. 1710) o obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody i powołał się na zaistnienie negatywnej przesłanki orzeczenia tego obowiązku, określonej w przewidującym tzw. klauzulę antykumulacyjną przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 5;art. 415 § 5 zd. 2)">art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k.</a> </p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższa klauzula antykumulacyjna, która stanowi, że obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono - winna być zastosowana wobec tylko jednego oskarżonego tj. <span class="anon-block">M. S.</span> a nie też <span class="anon-block">M. O.</span> – jak uczynił to nieprawidłowo Sąd <em> <!-- -->meriti</em>.</p> <p>Jak bowiem wynika z załączonych do przedmiotowej sprawy odpisów wyroków Sądu Okręgowego, Sądu Apelacyjnego w Katowicach, które Sąd <em> <!-- -->meriti</em> zaliczył do materiału dowodowego (k. 2931-2995) znajdują się odpisy wyroków spraw cywilnych dotyczących m.in. oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Z wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, z dnia 6 kwietnia <br/>2009 r., który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z 16 października 2008 r. wynika, iż <span class="anon-block">M. S.</span> jest obligowany do zapłacenia roszczenia na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w kwocie 20.000 zł.</p> <p>Natomiast w żadnym procesie, jaki wytaczał pokrzywdzony klientom swojego biura maklerskiego tytułem roszczeń wynikających z popełnienia przestępstw przez obu oskarżonych, nie było powództwa przeciwko oskarżonemu <span class="anon-block">M. O.</span>. Pozwanym był wyłącznie <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Z tego też względu, nie można podzielić argumentacji Sądu <em> <!-- -->merit</em>i, co do tzw. klauzuli antykumulacyjnej, z której mógłby skorzystać oskarżony <span class="anon-block">M. O.</span>.</p> <p>Mając to na uwadze i podzielając stanowisko (częściowo) pełnomocnika pokrzywdzonego, Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w ten sposób, iż na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">M. O.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> kwotę 20.000 zł tytułem częściowego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.</p> <p>Kwota, jaką Sąd Apelacyjny orzekł jest w takiej wysokości, jaka została zasądzona do współoskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Co prawda, dotyczy ona postępowania cywilnego, jednakże w realiach niniejszej sprawy, bacząc na wewnętrzną sprawiedliwość orzeczenia w tej sprawie karnej, częściowe naprawienie wyrządzonej przestępstwem szkody przez <span class="anon-block">M. O.</span> powinno odpowiadać kwocie, jaką zasądził od <span class="anon-block">M. S.</span> Sąd Apelacyjny w Katowicach 6 kwietnia 2009 r.</p> <p>W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny nie podzielił poglądu skarżącego pełnomocnika pokrzywdzonego, co do wysokości solidarnego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 6.139.489,15 zł.</p> <p>Postępowanie karne prowadzone przeciwko obu oskarżonym udowodniło ich winę w zakresie ich odpowiedzialności za czyn opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a>, na skutek <span class="anon-block"> (...) spółka (...)</span> był zmuszony ze środków własnych pokryć zobowiązania rynkowe swoich klientów związanych z ich zleceniami.</p> <p>Sąd Apelacyjny jest zdania, iż szkody powstałe po stronie pokrzywdzonych, z uwagi na wielość klientów związanych z obsługą maklerską jak również działaniami oskarżonych (zwłaszcza <span class="anon-block">M. O.</span> jako Dyrektora Punktu Obsługi Klientów w <span class="anon-block">W.</span>) winny być rozstrzygnięte na drodze postępowania cywilnego.</p> <p>W tym zakresie częściowe naprawienie szkody nie zamyka pokrzywdzonemu dochodzenia swoich roszczeń na drodze postępowania cywilnego.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę prawną czynu zarzucanego oskarżonemu <span class="anon-block">M. S.</span> (jak również w ramach kontroli orzeczenia osk. <span class="anon-block">M. O.</span>) z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> (argumentacja Sądu zawarta na str. 53 i 54 uzasadnienia).</p> <p>Także kara orzeczona wobec oskarżonych nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> Należy ją ocenić jako słuszną i uwzgledniającą dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Sąd I instancji prawidłowo ocenił stopień społecznej szkodliwości, jak i cele kary, które ma ona osiągnąć wobec sprawcy przestępstwa. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 1.300 zł.</p> </div>