VI P 248/14

Суды общей юрисдикции2014-12-23

Номер дела

VI P 248/14

Дата решения

2014-12-23

Тип

SENTENCE

Правовое основание

art. 80 k.p.

Текст решения

Sygn. akt VI P 248/14 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 23 grudnia 2014 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: PrzewodniczącySSR Przemysław Chrzanowski Protokolant Agnieszka Wojtyła po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa M. Ł. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o wynagrodzenie oddala powództwo. Sygn. akt VI P 248/14 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 10 kwietnia 2014 roku M. Ł. pozwem skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniósł o zasądzenie kwoty 13.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu niewypłaconego przez okres 9 miesięcy, tj. do końca umowy, wynagrodzenia za pracę oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych (pozew k. 1-2). Na rozprawie w dniu 23 grudnia 2014 roku M. Ł. podtrzymał pozew o zapłatę wynagrodzenia za okres od 20 marca 2014 roku do 1 listopada 2014 roku w kwocie 13.500 zł (protokół rozprawy z dnia 23 grudnia 2014 roku – k. 61). (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. w odpowiedzi na pozew z dnia 12 czerwca 2014 roku wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana podniosła, że nastąpiło rozwiązanie z powodem umowy o pracę z dniem 20 marca 2014 roku (odpowiedź na pozew k. 21-23). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. Ł. był zatrudniony w (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od 5 sierpnia 2010 roku do 20 marca 2014 roku, początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próby na ¾ etatu, następnie od 3 listopada 2010 roku do 2 listopada 2012 roku na podstawie pierwszej umowy o pracę na czas określony na ¾ etatu oraz od 3 listopada 2012 roku do 20 marca 2014 roku na podstawie drugiej umowy o pracę na czas określony na cały etat. Powód był zatrudniony na stanowisku sprzedawcy. Pozwana spółka rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia i bez winy M. Ł. z powodu niezdolności pracownika do pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku (umowy o pracę, rozwiązanie umowy o pracę i świadectwo pracy z akt osobowych powoda). M. Ł. otrzymywał zwolnienia lekarskie za okres od 12 lipca 2013 roku do 31 marca 2014 roku (świadectwo pracy z akt osobowych powoda, oświadczenie powoda z k. 62). W związku z ustaniem z dniem 9 stycznia 2014 roku 182-dniowego okresu zasiłkowego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. decyzją z dnia 28 stycznia 2014 roku, znak: (...), odmówił M. Ł. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Z decyzji tej wynika, że stan zdrowia M. Ł. nie uzasadniał przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wobec powyższego powód nie uzyskał prawa do świadczenia rehabilitacyjnego (decyzja ZUS z dnia 28 stycznia 2014 roku – akta osobowe powoda). M. Ł. nie zaskarżył tej decyzji (oświadczenie powoda z k. 62). W dniu 6 marca 2014 roku pozwana spółka zwróciła się Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z zapytaniem, czy powinna nastąpić dalsza wypłata na rzecz M. Ł. zasiłku chorobowego od dnia 10 stycznia 2014 roku w przypadku rozpoczęcia nowego okresu zasiłkowego (pismo z dnia 6 marca 2014 roku – akta osobowe powoda). Kolejną decyzją z dnia 17 marca 2014 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wskazał, że M. Ł. jest niezdolny do pracy nieprzerwanie od dnia 12 lipca 2013 roku do dnia 31 marca 2014 roku, zatem 182 – dniowy okres zasiłkowy został wykorzystany z dniem 9 stycznia 2014 roku (decyzja ZUS z dnia 17 marca 2014 roku – akta osobowe powoda). Pismem z dnia 14 marca 2014 roku pozwana spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę z dniem 20 marca 2014 roku. Powyższa umowa została rozwiązana na skutek niezdolności M. Ł. do pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku (pismo z dnia 14 marca 2014 roku – akta osobowe powoda). W tym samym dniu 14 marca 2014 roku na adres M. Ł. został nadany priorytetowy list polecony zawierający oświadczenie pozwanej spółki o rozwiązaniu z nim umowy o pracę z powodu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Poczta w dniu 17 marca 2014 roku podjęła próbę doręczenia powyższej przesyłki. Z uwagi na zamknięte mieszkanie, przesyłka została awizowana, jednakże do dnia 1 kwietnia 2014 roku nie została odebrana (list polecony – akta osobowe powoda). Z kolei w dniu 4 kwietnia 2014 roku powód odebrał przesyłkę ze świadectwem pracy (zwrotne potwierdzenie odbioru – akta osobowe powoda). M. Ł. nie pracował w okresie od 20 marca 2014 roku do 1 listopada 2014 roku (oświadczenie powoda z k. 62). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt osobowych powoda dołączonych do niniejszej sprawy, jak również dokumentów złożonych do akt przez strony, a także oświadczeń stron co do okoliczności bezspornych. Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody z dokumentów Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne. Na żadnym etapie rozpoznawania sprawy strony postępowania nie zakwestionowały jakiegokolwiek dowodu, nie podniosły jego nieautentyczności lub niezgodności ze stanem rzeczywistym. Były one zatem nie tylko spójne wewnętrznie, ale i korespondowały ze sobą, tworząc logiczną całość, dlatego też stanowiły podstawę ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Strony nie wnosiły o uzupełnienie materiału dowodowego (k. 62). Sąd zważył, co następuje: Powód wnosił o zasądzenie kwoty 13.500 zł z tytułu niewypłaconego przez okres 9 miesięcy wynagrodzenia za pracę, zaś na rozprawie w dniu 23 grudnia 2014 roku M. Ł. wskazał, że jest to okres od 20 marca 2014 roku do 1 listopada 2014 roku. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 80)">Art. 80 Kodeksu pracy</a> stanowi, że wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. M. Ł. nie pracował w okresie od 20 marca 2014 roku do 1 listopada 2014 roku. W konsekwencji jego żądanie nie jest zasadne. Ponadto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 81;art. 81 § 1)">art. 81 § 1 Kodeksu pracy</a> wskazuje, że pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że do 31 marca 2014 roku powód przebywał na zwolnieniu lekarskim, zaś po tej dacie nie zgłaszał pracodawcy gotowości do wykonywania pracy. Ponadto zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92;art. 92 § 1)">art. 92 § 1 Kodeksu pracy</a>, za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu. Jednakże wynagrodzenie to nie przysługuje w przypadkach, w których pracownik nie ma prawa do zasiłku chorobowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92;art. 92 § 3)">art. 92 § 3 Kodeksu pracy</a>). W tej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję z dnia 17 marca 2014 roku wskazując, że M. Ł. jest niezdolny do pracy nieprzerwanie od dnia 12 lipca 2013 roku do dnia 31 marca 2014 roku i 182 – dniowy okres zasiłkowy został wykorzystany już z dniem 9 stycznia 2014 roku. Niezależnie od powyższego, już z dniem 20 marca 2014 roku pracodawca skutecznie rozwiązał z powodem umowę o pracę. Na adres powoda został nadany priorytetowy list polecony zawierający oświadczenie pozwanej spółki o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę z powodu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Poczta w dniu 17 marca 2014 roku podjęła próbę doręczenia powyższej przesyłki. Z uwagi na zamknięte mieszkanie, przesyłka została awizowana, jednakże do dnia 1 kwietnia 2014 roku nie została odebrana. W tym miejscu należy podkreślić, że strony wiązały jedynie dwie umowy o pracę na czas określony i nie nastąpił skutek w postaci przekształcenia ich w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 25(1);art. 25(1) § 1)">art. 25 1 § 1 Kodeksu pracy</a>. Dodatkowo brak jest podstawy do twierdzenia, że pracodawca powinien zastosować trzymiesięczny okres wypowiedzenia, gdyż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 Kodeksu pracy</a> pracodawca rozwiązał umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Usprawiedliwiona nieobecność w pracy pracownika spowodowana chorobą, co do zasady, objęta jest ochroną z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 41)">art. 41 KP</a>. Jeżeli jednak związana z tą chorobą niezdolność do pracy przedłuży się poza okresy wskazane w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 KP</a>, pracodawca może podjąć decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym. W tym przypadku rozwiązanie umowy o pracę następuje z przyczyn od pracownika niezawinionych. Chodzi bowiem o długotrwałą nieobecność pracownika w pracy, istniejącą przez cały czas trwania przewidzianych prawem okresów ochronnych i utrzymującą się po ich zakończeniu. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 roku (II PK 245/08, OSNP 2010/21-22/262, Lex 621555, 585782) rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie między wyczerpaniem przez pracownika prawa do zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem ostateczną decyzją organu rentowego w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego jest zgodne z prawem, chyba że z decyzji tej wynika, iż w tym okresie pracownik miał prawo do świadczenia rehabilitacyjnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 1 pkt. 1;art. 53 § 1 pkt. 1 lit. b)">art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.</a>). Nie można pozbawiać pracodawcy prawa do rozwiązania umowy o pracę po upływie łącznego okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, jeżeli pracownik nie nabył prawa do świadczenia rehabilitacyjnego lub nie stawił się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53;art. 53 § 3)">art. 53 § 3 k.p.</a>). Kontynuacja ochrony po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego zależy zatem od uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Powód zakończył podstawowy okres zasiłkowy 182 dni w dniu 9 stycznia 2014 roku i nie zostało mu przyznane świadczenie rehabilitacyjne, a powód nie stawił się do pracy. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 1;art. 30 § 1 pkt. 3)">art. 30 § 1 pkt 3 KP</a> umowę o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia. Rozwiązanie umowy w tym trybie jest jednostronną czynnością prawną, która powoduje bezzwłoczne ustanie umowy w chwili, w której oświadczenie woli dotarło do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 KC</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 300)">art. 300 KP</a>). Z punktu widzenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 KC</a> nie jest wymagane ażeby adresat faktycznie zapoznał się z treścią oświadczenia woli – decydujący charakter ma sama możliwość zapoznania się z jego treścią, dlatego złożenie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia ma miejsce także wtedy, gdy pracownik, mając realną możliwość zapoznania się z jego treścią, nie podejmuje przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie (orzeczenie Sąd Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 roku). Reasumując, przedmiotowe oświadczenie pozwanej spółki z dnia 14 marca 2014 roku wywarło zamierzony skutek w postaci rozwiązania umowy o pracę z powodem. W takim stanie rzeczy również i z tej przyczyny brak jest podstawy żądania przez powoda kwoty 13.500 zł z tytułu wynagrodzenia za okres od 20 marca 2014 roku do 1 listopada 2014 roku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wskazanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji. </div>