II AKa 464/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 464/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 29 grudnia 2014r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Hanna Wnękowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Krzysztof Karpiński (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO del. – Małgorzata Janicz </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">G. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 10 października 2014 sygn. akt V K 67/14</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block"> kancelarii adwokackiej (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym wydatkami obciążając Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 10 października 2014 r. w sprawie V K 67/14:</p> <p>I. oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. W.</span> </strong> w ramach czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia uznano za winnego tego, że w nocy z 9 na <br/>10 listopada 2013 r. w <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą pozbawił wolności <span class="anon-block">S. K.</span> w ten sposób, że zamknął go na klucz w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i grożąc nożem nie zezwalał na opuszczenie mieszkania, który to czyn zakwalifikowano z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 § 1 k.k.</a> i na podstawie tego artykułu skazano <span class="anon-block">G. W.</span> <br/>i wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span> kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia <br/>19 grudnia 2013 r. do dnia 20 grudnia 2013 r. i 25 lutego 2014 r.;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 3)">art. 415 § 3 k.p.k.</a> pozostawiono powództwo cywilne bez rozpoznania;</p> <p>IV. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">J. R.</span> kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy i 20/100) złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem obrony oskarżonego świadczonej z urzędu;</p> <p>V. zwolniono oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów procesu przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca</em> </strong> z urzędu:</p> <p>I.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> powyższemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa oraz winy, a także w relacji do celów, jakie kara winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zaś w pozostałym zakresie wniósł o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy;</p> <p>IV. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym i jednocześnie oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja obrońcy nie jest zasadna i to w stopniu oczywistym, zaś zawarty w niej wniosek o wymierzenie kary łagodniejszej nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>We wstępie należy podnieść, że Sąd orzekający w I instancji w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy w niniejszej sprawie a przewód sądowy przeprowadził zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> Oparł się przed wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonego św. Sł. <span class="anon-block">K.</span> i postąpił słusznie. Te zeznania w kontekście innych dowodów nie pozostawiają wątpliwości w przedmiocie winy oskarżonego <span class="anon-block">G. W.</span>.</p> <p>Co się zaś tyczy orzeczonej kary to wbrew wywodom zawartym w apelacji obrońcy należy ją ocenić jako współmierną do stopnia zawinienia i stwierdzić, że brak jest podstaw do skutecznego postawienia jej zarzutu rażącej niewspółmierności (surowości) w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> </p> <p>Trzeba jednak zauważyć, że zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności kary może być wyłącznie efektem nieuwzględnienia przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> wszystkich istotnych okoliczności, które mają znaczenie dla jej wymiaru bądź nieuwzględnienia ich w stopniu dostatecznym. W tej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją o czym świadczy uzasadnienie wyroku Sądu I instancji. Miał on na uwadze zarówno okoliczności obciążające jak i okoliczność łagodzącą, które wyeksponował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jako tę ostatnią wymienił niezbyt długi okres czasu przez jaki pokrzywdzony był pozbawiony wolności przez oskarżonego. Wbrew stanowisku zawartym, w apelacji za okoliczności łagodzące nie można uznać faktu, że oskarżony działał pod wpływem swojego kolegi <span class="anon-block">R. T.</span> któremu nie był się w stanie sprzeciwić i którego się bał, oraz że w chwili zdarzenia znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i § 2 k.k.</a> wymierzając kary sprawcy przestępstwa Sąd bierze pod uwagę między innymi stopień winy, stopień społecznej szkodliwości oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego ale też sposób życia przed wejściem w kolizję z prawem.</p> <p>Skarżący nadmiernie relatywizuje uprzednią karalność oskarżonego. Prawdą jest, że na karę bezwzględnego pozbawienia wolności został skazany w 2005 r. ale nie można pominąć, że wszedł w kolizję z prawem także w roku 2013, nawet jeżeli czyn przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 2)">art. 178a § 2 k.k.</a> obecnie nie stanowi przestępstwa.</p> <p>Wbrew stanowisku apelującego Sąd <em> <!-- -->meriti</em> wymienił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności które legły u podstaw wymierzonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności na s. 11 – 12. Wśród nich wymienił uprzednią karalność oraz negatywną opinię w miejscu zamieszkania. Oskarżony nadużywa alkohol, nigdzie nie pracuje i nie interesuje się sytuacją życiową swoich dzieci. Po odbyciu poprzedniej kary nie skorygował swoich zachowań, nie udzielił też pomocy rannemu pokrzywdzonemu.</p> <p>Słusznie Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w tej konkretnej sytuacji kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie byłaby ani celowa ani sprawiedliwa.</p> <p>Reasumując należy podkreślić, że apelacja obrońcy nie podważyła ocen Sądu Okręgowego, które były podstawą wymiaru kary orzeczonej wobec <span class="anon-block">G. W.</span>.</p> <p>Z tych powodów Sąd odwoławczy uznał, że wymierzona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności (surowości) w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> </p> <p>Pokreślić trzeba, że jej wymiar uwzględnia w wystarczającym stopniu okoliczności popełnionego przestępstwa ale także i okoliczności podmiotowe. Brak zatem podstaw do ingerencji w treść orzeczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </strong> </p> <p>Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, zaś o kosztach zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624 § 14;art. 624 § 14 ust. 1;art. 624 § 14 ust. 1 pkt. 5)">§ 14 ust. 1 pkt 5</a> rozporz. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ... .</p> </div>