IV Pa 143/14

<p>Sygn. akt IV Pa 143/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 30 grudnia 2014r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: Sędzia SO Bogusław Łój spr</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie : Sędzia SO Hanna Rawska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia SO Robert Macholak</strong> </p> <p>Protokolant : st.sek.sąd.R. Duchnicka - Tylutka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu <strong> <!-- --> 30 grudnia 2014r. w Zielonej Górze</strong> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> </strong> <span class="anon-block">P. R. w. K. O.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji <strong> <!-- -->powódki</strong> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze</p> <p>z dnia 1.08.2014r. ( Sygn. akt IV P 118/14 )</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w całości ten sposób, że zasądza od pozwanej <span class="anon-block">P. R. w. K. O.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">K. K.</span>kwotę 4.002,88 zł ( cztery tysiące dwa złote 88/100 gr ) z ustawowymi odsetkami od dnia 1.04.2012r.,</p> <p>II.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 480 zł tytułem kosztów procesu za obie instancje.</p> <p>Sygn. akt IV Pa 143/14</p> <p/> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> <p>Powódka <span class="anon-block">K. K.</span> domagała się zasądzenia dodatkowego wynagrodzenia rocznego, tzw. ,,trzynastki” za rok 2011 z ustawowymi odsetkami od dnia 01.04. 2012 r. do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu powódka podała, że w 2011 r. przez 36 dni pozostawała na zwolnieniu lekarskim oraz 154 dni na urlopie macierzyńskim, a łącznie przepracowała 175 dni.</p> <p>Powódka powołała się na wyrok TK z dnia 09.07.2012 r. (P 59/11) stwierdzający niezgodność z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a> art. 2 ust. 3 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym w zakresie, w jakim pomija okres urlopu macierzyńskiego jako umożliwiający nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego.</p> <p>Pozwany Skarb Państwa – Prokuratura Rejonowa w Krośnie Odrzańskim wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany podniósł, że o ile w wyroku Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się wyraźnie co do skutków czasowych orzeczenia, to ma ono charakter prospektywny.</p> <p>Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Zielonej Górze, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 450,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>W niespornym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne.</p> <p>Stwierdził, że w 2011 r. powódka przebywała na urlopie macierzyńskim i w połączeniu z okresem korzystania zwolnienia lekarskiego nie przepracowała 6 miesięcy, stąd nie było żadnych podstaw do uwzględnienia jej roszczeń o tzw. ,,trzynastkę”, nawet gdyby ówcześnie z powołaniem się na niekonstytucyjność ustawy je zgłosiła.</p> <p>Sąd Rejonowy powołał uchwałę SN z dnia 25.07.2003 r., w której Sąd Najwyższy dokonał wykładni terminu ,,przepracować” i wskazał, że warunkiem nabycia prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości jest efektywne przepracowanie u danego pracodawcy pełnego roku kalendarzowego.</p> <p>Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na wątpliwości, dotyczące wpływu korzystania z urlopu macierzyńskiego na prawo do tzw. „trzynastki”.</p> <p>Uznał za niesporne, że w 2011 r. powódka nie przepracowała 6 miesięcy, między innymi na skutek urlopu macierzyńskiego.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji Trybunał Konstytucyjny w przywoływanym wyroku z dnia 09.07.2012 r. (P 59/11) rozstrzygnął już ważką społecznie kwestię konstytucyjności przepisów ustawy w powiązaniu z okresem urlopu macierzyńskiego.</p> <p>Jednakowoż rację ma pozwany, iż Trybunał Konstytucyjny nie wskazał, że wyrok ten ma moc wsteczną. Tym samym nie można było w oparciu tylko o ten fakt uwzględnić powództwa.</p> <p>Ponadto kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko uwzględnieniu żądań powódki jest to, że realizując postulaty wynikające z uzasadnienia wyroku TK w dniu 10 maja 2013 r. uchwalono <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041161202" title="Ustawa z dnia 4 marca 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1202 ()">ustawę o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a> ( Dz. U. z 2013 r. poz. 746).</p> <p>Zgodnie z art. 2 tej ustawy do nabycia prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej, przysługującego za rok 2012, stosuje się art. 2 ust. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.</p> <p>Oznacza to tylko tyle, że skutki uprzedniej niekonstytucyjności usunięto wstecz od początku 2012 r.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji, gdyby ta norma prawna rozciągnęła działanie wsteczne na 2011 r., to można by uwzględnić żądanie powódki, jednakże aktualny stan prawny stanowczo się temu sprzeciwia.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wywiodła powódka.</p> <p>Zaskarżyła wyrok Sądu Rejonowego w całości, zarzucając mu:</p> <p>- nie uwzględnienie podczas rozpoznawania sprawy treści orzeczenia TK z dnia 09.07.2012 r., sygn. P 59/11, na podstawie którego Sąd w analogicznej sprawie zasądził roszczenie dotyczące wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego w sytuacji nie przepracowania przez powódkę 6 miesięcy z uwagi na absencję związaną z urlopem macierzyńskim,</p> <p>- obrazę prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji uregulowań znajdujących się w prawie unijnym, w tym w dyrektywie Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy oraz uzupełniającej powyższy akt dyrektywie Rady 92/65/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią (art. 11 ust. 2) oraz dyrektywie 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (art. 15),</p> <p>- obrazę prawa materialnego poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyroku na przepisie, co do którego Sąd I instancji powziął wątpliwości co do jego zgodności z ustawą zasadniczą i niewniesienie w takiej sytuacji do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w zakresie zgodności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, co umożliwiał Sądowi I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971020643" title="Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 (art. 3)">art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym</a>, w sytuacji, gdy od odpowiedzi na pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed tym Sądem.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, powódka wniosła o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu, ewentualnie wniesienie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego, czy zapis zawarty w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, w jakim ustala on prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego wyłącznie za rok 2012, jest zgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji RP</a> (zasada sprawiedliwości społecznej), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 32 ust. 2)">art. 32 ust. 2 Konstytucji RP</a> (zasada równego traktowania i zakaz dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 71;art. 71 ust. 2)">art. 71 ust. 2 Konstytucji RP</a> (prawo do szczególnej pomocy władz publicznych wobec matki zarówno przed, jak i po urodzeniu dziecka), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 77;art. 77 ust. 2)">art. 77 ust. 2 Konstytucji RP</a> (zakaz zamykania przez ustawę drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw), w sytuacji, gdy osoby korzystające z urlopu macierzyńskiego nabyły prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego przed 2012 r. i ich roszczenia o prawa pracownicze nie przedawniły się i zawieszenie na ten czas postępowania,</p> <p>- zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>W uzasadnieniu powódka zawarła rozwinięcie powyższych zarzutów.</p> <p>W odpowiedzi na apelację, pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie wywołuje skutków wstecz. Wyrok TK ustala stan obiektywnie istniejący, jakkolwiek konsekwencje tego stanu pojawiają się od momentu wejścia orzeczenia w życie. Skutki poprzedniej niekonstytucyjności usunięto ustawą z dnia 10 maja 2013 r.</p> <p>W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. 2013 poz. 746) wyjaśniono zasadność terminu wejścia w życie przedmiotowej zmiany.</p> <p>Wniosek powódki o dokonanie wykładni przez Trybunał Konstytucyjny art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. jest więc bezzasadny.</p> <p>Odnośnie pozostałych zarzutów pozwany wskazał, że nieuzasadnione jest stanowisko powódki, jakoby w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy unijne, albowiem dyrektywa 92/85/EWG nie dotyczy materii, która była przedmiotem sporu. Polskie prawo reguluje stosowne kwestie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">dziale ósmym Kodeksu pracy</a>.</p> <p>Pozwany podniósł też, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971601080" title="Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1080 ()">ustawa z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a> w identyczny sposób traktuje kobietę korzystającą z urlopu macierzyńskiego i mężczyznę korzystającego z urlopu ojcowskiego. Nie zachodzi więc dyskryminacja ze względu na płeć jeśli chodzi o prawo do tzw. „trzynastki”.</p> <p>Powódka nie spełniała warunków do nabycia „trzynastki”, a prawo polskie było wówczas zgodne z prawem unijnym.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy, zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelację powódki należało uwzględnić.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił bezsporny pomiędzy stronami stan faktyczny, jednakże zważenia prawne poczynione przez ten Sąd, który stwierdził, że nie można było uwzględnić powództwa w oparciu o wyrok trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. P 59/11, ponieważ wyrok ten nie ma mocy wstecznej, nie spotkały się z aprobatą Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy stoi bowiem na stanowisku, że zakres temporalny skutków wspomnianego orzeczenia powinien rozciągać się też na stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie. Prowadzi to do wniosku, że <span class="anon-block">P. O. w. Z. G.</span>, wyraziwszy swoje stanowisko w pismach z dnia 05.09.2012 r. (k. 16) i 21.02.2013 r. (k. 17) niezasadnie odmówił powódce prawa do dodatkowego wynagrodzenia wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971601080" title="Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1080 (art. 2)">art. 2 ustawy z dnia 12.12.1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a>.</p> <p>Na wstępie powołać należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. P 59/11 (OTK-A 2012/7/76, Dz.U.2012/819) stwierdził, że "sposób ukształtowania art. 2 ust. 3 ustawy, a więc przepisu, który określa katalog wyjątków od zasady efektywnego wykonywania pracy w okresie co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym, jako warunku uzyskania dodatkowego wynagrodzenia rocznego, ma charakter niepełny z uwagi na brak uwzględnienia przez ustawodawcę nakazu zapewnienia szczególnej pomocy władz publicznych matkom przed i po urodzeniu dziecka".</p> <p>W konsekwencji przepis ten został uznany za niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 32 ust. 1)">art. 32 ust. 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 71;art. 71 ust. 2)">art. 71 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> w zakresie, w jakim pomija okres urlopu macierzyńskiego jako umożliwiający nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, w sytuacji nieprzepracowania w ciągu całego roku kalendarzowego faktycznie 6 miesięcy.</p> <p>Wyrok nie wywołał skutku w postaci utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu ustawy ani modyfikacji jego obecnego brzmienia, skoro jego niekonstytucyjność ma charakter negatywny – ustawodawca nie uwzględnił urlopu macierzyńskiego przy formułowaniu katalogu zawartych w tym przepisie wyjątków.</p> <p>Z powyższego wynika, iż to właśnie brak określonego uregulowania, czyli niezawarcie go w omawianym przepisie niezgodne jest ze wskazanymi wzorcami kontroli, a skoro tak, to przepis był niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> już od chwili uchwalenia w wadliwym brzmieniu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził tę niezgodność odnośnie przepisu w formie obowiązującej również w roku 2011, w którym powódka urodziła dziecko, a następnie skorzystała ze swoich uprawnień związanych z macierzyństwem.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy powołać się również należy, tak jak robi to strona apelująca, na argumentację prezentowaną przez byłego Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, prof. M. Safjana, na wystąpieniu wygłoszonym w Komitecie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk 6 stycznia 2003 r.</p> <p>Przede wszystkim więc niekonstytucyjna sytuacja normatywna istnieje obiektywnie już z chwilą ustanowienia normy w wadliwym kształcie, przed ewentualnym wydaniem wyroku przez Trybunał. W ocenie Sądu Okręgowego powoduje to, że skutki niezgodności przepisu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> powinny być rozciągnięte również na przeszłe stany faktyczne, uformowane pod rządami niekonstytucyjnego przepisu.</p> <p>Wsteczne obowiązywanie potwierdza też <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 4)">art. 190 ust. 4 Konstytucji</a>, zgodnie z którym orzeczenie Trybunału o niezgodności aktu normatywnego z ustawą zasadniczą może prowadzić do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.</p> <p>Świadczy o tym także instytucja pytania prawnego; jeśli bowiem sąd kierujący pytanie prawne do Trybunału powinien odmówić zastosowania przepisu, co do którego okaże się, że jest niekonstytucyjny, to takie samo uprawnienie powinno przysługiwać sądowi rozpoznającemu sprawę o analogicznym stanie faktycznym.</p> <p>Ponadto, zasada prospektywności wprowadzać może nierówność w traktowaniu podmiotów w różnym czasie objętych niekonstytucyjną ustawą, pozbawiając część z nich możliwości uchylenia orzeczenia lub decyzji tylko dlatego, że nie doczekali się w stosownym momencie odpowiedniego wyroku Trybunału.</p> <p>Sporny przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971601080" title="Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1080 (art. 2;art. 2 ust. 3)">art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 12.12.1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a>, uznany za niekonstytucyjny w dniu 09.07.2012 r., nie utracił wskutek wyroku Trybunału wstecznie mocy obowiązującej. Jednakże nie przemawiało to za zastosowaniem w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy tego przepisu w wadliwym kształcie. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do każdego innego sądu rozpoznającego zbieżny stan faktyczny po dniu wydania przez Trybunał orzeczenia z dnia 09.07.2012 r. Stan niekonstytucyjności przepisu bowiem „z reguły istnieje od samego początku, to jest od daty wydania danego aktu normatywnego, bądź wejścia w życie przepisu prawnego, których domniemanie konstytucyjności zostało przez Trybunał obalone” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2014 r. II SA/Po 327/14 LEX nr 1503879).</p> <p>Podkreślić należy także wyrażony przez Sąd Najwyższy pogląd, że „skutkiem utraty domniemania konstytucyjności ustawy w konsekwencji wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku stwierdzającego niezgodność jej przepisu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a>, jest obowiązek zapewnienia przez sądy orzekające w sprawach, w których przepis ten ma zastosowanie, stanu zgodnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> wynikającego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skoro uznane za niezgodne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> przepisy prawa naruszały ustawę zasadniczą już od dnia ich wejścia w życie (<em> <!-- -->ex tunc</em>), przeto nie mogą być legalną podstawą orzekania przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy”. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2013 r., II UK 156/13 i powołane tam orzecznictwo).</p> <p>Powyższe względy przemawiają zdaniem Sądu Okręgowego za uznaniem retroaktywnego charakteru orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09.07.2012 r., a tym samym uwzględnieniem apelacji powódki i przyznaniem jej dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej za rok 2011.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>, należało orzec jak w punkcie I wyroku.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 12 ust. 1 pkt. 2)">pkt II</a>) orzeczono zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 3;§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 2)">§ 6 pkt 3 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).</p> </div>