II Ca 794/14

<p>Sygn. akt II Ca 794/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="158"/> <col width="449"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSO Paweł Hochman</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim</p> <p>na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> Oddział (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. M.</span> , <span class="anon-block">J. M.</span> , <span class="anon-block">M. M. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim</p> <p>z dnia 17 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I C 418/13</p> <p>1.  odrzuca apelację w części dotyczącej żądania zapłaty od pozwanych <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span> kwoty 22,59 zł (dwadzieścia dwa 59/100) złotych;</p> <p>2.  oddala apelację w pozostałym zakresie.</p> <p>Sygn. akt II Ca 794/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim po rozpoznaniu sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> reprezentowanej przez Dyrektora <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, przeciwko <span class="anon-block">A. M.</span>, <span class="anon-block">M. M. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span>, o zapłatę zasądził od pozwanych <span class="anon-block">A. M.</span>, <span class="anon-block">M. M. (1)</span> solidarnie na rzecz powoda <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> reprezentowanej przez Dyrektora <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 935,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 marca 2013 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 47,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Sąd Rejonowy oddalił powództwo w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span>.</p> <p>Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> jako emerytowany wojskowy zajmował <span class="anon-block">lokal mieszkalny nr (...)</span> położony w miejscowości <span class="anon-block">(...)</span>. Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania wspólnie z pozwanym byli żona <span class="anon-block">A. M.</span> oraz syn <span class="anon-block">M. M. (1)</span>. Przedmiotowy lokal w rozumieniu przepisu art. la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (ust. 1;ust. 1 pkt. 2)">ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej</a> /Dz.U. z 2010 roku, nr 206, poz. 1367 ze zm./ jest kwaterą przeznaczoną do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty jest w wykazie kwater.</p> <p>Pismem z dnia 22 lutego 2011 roku <span class="anon-block">J. M.</span> poinformował Dyrektora <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, że w miesiącu lipcu 2010 roku wyprowadził się z <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> stanowiącego kwaterę oraz, że w lokalu pozostała była żona <span class="anon-block">A. M.</span> oraz syn <span class="anon-block">M. M. (1)</span>. W dniu 22 kwietnia 2011 roku pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> złożył wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Odprawę w wysokości 80.678,66 złotych przyznano temuż pozwanemu decyzją z dnia 8 lipca 2011 roku.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> zamieszkuje w<span class="anon-block">T.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p>W przedmiotowym <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>, w miejscowości <span class="anon-block">(...)</span> nadal zamieszkiwali pozwani <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span>, którzy opuścili tenże lokal w dniu 4 października 2013 roku.</p> <p>Prawomocnym wyrokiem z dnia 26 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Tomaszowie Maz., uwzględniając żądanie<span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> działającej poprzez Dyrektora <span class="anon-block"> Oddziału (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, nakazał pozwanym <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span> opróżnienie <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, natomiast oddalił powództwo w stosunku do <span class="anon-block">J. M.</span>.</p> <p>Na kwotę dochodzona pozwem składają się; należność w wysokości 935,20 złotych z tytułu odszkodowania za zajmowanie lokalu mieszkalnego oraz opłat pośrednich- za miesiące grudzień 2012 roku i styczeń 2013 r. kwota 22,59 złotych z tytułu naliczenia skapitalizowanych odsetek od kwoty należności głównej, wyliczonych na dzień 6 marca 2013 roku.</p> <p>Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo zasługuje na jego uwzględnienie.</p> <p>Odnosząc się do ustaleń faktycznych wyjaśnił, że wynikają one z treści dokumentów złożonych do akt sprawy oraz z dowodu z przesłuchania pozwanego. Dowody te korespondują ze sobą, wskazując tym samym iż stan faktyczny w sprawie nie jest sporny.</p> <p>Z przedstawionych dokumentów wynika, że powództwo w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> podlega oddaleniu. <span class="anon-block">J. M.</span> uzyskał prawo do odprawy mieszkaniowej i w związku z tym opróżnił przedmiotowy lokal mieszkalny. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41;art. 41 ust. 2;art. 41 ust. 4)">art. 41 ust.2 i 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej</a> /Dz.U. z 2010 roku, nr 206, poz. 1367 ze zm./ <span class="anon-block">J. M.</span> zobowiązany był do opróżnienia kwatery w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Od tej daty pozwany traktowany być musi jako osoba, która utraciła tytuł prawny do zajmowania lokalu.</p> <p>Oznacza to, że dochodzone od pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> należności za grudzień 2012 i styczeń 2013 roku stanowią odszkodowanie, o którym mowa w art. 41 ust. 5 powołanej ustawy, a nie opłaty za używanie lokalu należne od osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu. Pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> nie posiadał / w spornym okresie objętym żądaniem pozwu/ tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. W obrocie prawnym funkcjonowała decyzja o przydziale z 1982 roku /k-16/, co do której w dniu 13 grudnia 2013 roku stwierdzono wygaśnięcie w/w decyzji /k- 99/, a rozstrzygnięcie to wywarło skutek deklaratoryjny. Tym samym <span class="anon-block">J. M.</span> utracił prawo do kwatery z upływem 30 dni od dnia wezwania do jej opróżnienia. Stosownie do treści art. 41 ust. 5 powołanej ustawy - za okres zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, internacie albo kwaterze internatowej do dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w ust. 4, żołnierz jest obowiązany uiszczać odszkodowanie w wysokości opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej /.../.</p> <p>W konsekwencji powodowi nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie wobec <span class="anon-block">J. M.</span>, albowiem pozwany ten w przedmiotowym lokalu w spornym okresie nie zamieszkiwał. Przez zamieszkiwanie - na gruncie powołanej ustawy należy rozumieć „przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego” /art. l a pkt 5 ustawy/. Jak wskazuje się powszechnie w judykaturze chodzi tu o faktyczne przebywanie i korzystanie z lokalu.</p> <p>Sąd Rejonowy wyjaśnił również, że pozwani <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span> zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Stosownie zatem do dyspozycji art. 37 ust. 2 i 3 powołanej ustawy - za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu. Odpowiedzialność osób, o których mowa w ust. 2, ogranicza się do wysokości opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich, za okres ich stałego zamieszkiwania.</p> <p>Z tych też względów Sąd zasądził od pozwanych <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span> solidarnie kwotę 935,20 złotych tytułem zaległych opłat za używanie lokalu mieszkalnego oraz opłat pośrednich. Oddalił powództwo w pozostałym zakresie jak również w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span>.</p> <p>O kosztach postępowania orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> przyjmując zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powoda zaskarżając go w części oddalającej powództwo, zarzucając mu:</p> <p>1.  naruszenie prawa materialnego, w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 37;art. 37 ust. 2)">art.37 ust 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie iż pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> nie odpowiada za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości <span class="anon-block">(...)</span> ,</p> <p>2.  naruszenie prawa materialnego, w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 37;art. 37 ust. 3)">art.37 ust 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie iż za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości <span class="anon-block">(...)</span>odpowiedzialność ponoszą tylko pozwani <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span> solidarnie w związku z ich stałym zamieszkiwaniem w tym lokalu,</p> <p>3.  pominięcie przez Sąd zapisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41;art. 41 ust. 5)">art. 41 ust 5 w ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U. z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.) zgodnie z którym za okres zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, internacie albo kwaterze internatowej do dnia doręczenia wezwania, żołnierz jest obowiązany uiszczać odszkodowanie w wysokości opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz opłaty pośrednie, a za okres od dnia doręczenia wezwania do dnia opróżnienia, odszkodowanie w wysokości 150% opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej oraz opłaty pośrednie. Do odszkodowania należnego za zamieszkiwanie w internacie albo w kwaterze internatowej nie stosuje się przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1</a>,</p> <p>4.  pominięcie przez Sąd zapisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41;art. 41 ust. 7)">art. 41 ust 7 w ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U. z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.) zgodnie z którym do nieuiszczonego odszkodowania, do dnia opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej, stosuje się przepisy cytowanego uprzednio <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 37)">art. 37</a>.</p> <p>5.  naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359 kodeksu cywilnego</a>, poprzez niezasądzenie odsetek od dłużnej kwoty należności głównej dochodzonej pozwem w kwocie 248,07 zł. z tytułu naliczania skapitalizowanych odsetek od kwoty należności głównej wyliczonych na dzień 23 stycznia 2013r,</p> <p>6.  naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez bezzasadnie przyjęcie, iż jedynymi zobowiązanymi są <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span>, pomijając odpowiedzialność za zobowiązanie pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span>.</p> <p>Wskazując na powyższe apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w części oddalającej powództwo poprzez zasądzenie od pozwanych solidarnie kwoty 957,79 zł. wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i zasądzenie kosztów sądowych w tym zastępstwa procesowego za I instancję i II instancję.</p> <p>Skarżący wniósł również ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej powództwo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych w tym zastępstwa procesowego za I instancję i II instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> Pominięcie odpowiedzialności pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> z tytułu dochodzonego roszczenia, wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowiło konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych, wynikało z innej niż to sugerował pełnomocnik powoda oceny prawnej prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Formułując uzasadnienie omawianego zarzutu apelacyjnego skarżący nie wskazał jakie fakty sąd ustalił wbrew dyrektywom wskazanym w powołanym wyżej przepisie. Wskazany brak wynika w ocenie Sądu Okręgowego z oczywistej okoliczność, że żaden z elementów stanu faktycznego ustalonego w wyniku postępowania dowodowego przeprowadzonego przed Sądem Rejonowym nie stanowił przedmiotu sporu między stronami, trudno więc uznać że ustalenia w tym zakresie były nieprawidłowe. Powołane w uzasadnieniu apelacji poglądy wynikające z orzecznictwa Sądu Najwyższego odnoszące się do wykładni przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> choć w pełni zasadne nie mogą zmienić przedstawionego wyżej stanowiska skoro Sąd Rejonowy nie naruszył wynikających z nich reguł.</p> <p>Reasumując tą część rozważań stwierdzić należy, że ustalenia Sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje je za własne. Jednocześnie wskazać należy, że ocenę zgłoszonych w skardze apelacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego uzupełnić należy dodatkowym ustaleniem. Zgromadzone w sprawie dowody pozwalając na stwierdzenie, że pismem z dnia 15 lutego 2011 r. pozwany <span class="anon-block">J. M.</span> skierował do Dyrektora<span class="anon-block">(...)</span>pismo w którym powiadomił, że wyrokiem Sądu Okręgowego sygn. akt I C 194/10 w dniu 13 kwietnia 2010 r. rozwiódł się z żoną <span class="anon-block">A. M.</span>. Poinformował również o swoim wyprowadzeniu się z dotychczas zajmowanego mieszkania i pozostaniu w nim byłej żony i 29 - letniego syna ( dowód : pismo z dnia 15 lutego 2011 k. 42 ). Powyższe ustalenie jest o tyle istotne, że skutkuje koniecznością oceny zgłoszonego przez powoda roszczenia również w oparciu o treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41 a)">art. 41a ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.). Z wskazanego przepisu wynika, że w przypadku rozwodu pomiędzy małżonkami, z których jeden jest żołnierzem zawodowym korzystającym z lokalu mieszkalnego należącego do zasobów <span class="anon-block">(...)</span>ciąży na dyrektorze oddziału regionalnego obowiązek uchylenia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego i rozkwaterowania byłych małżonków oraz w zależności od okoliczności zawarcia z byłym małżonkiem umowy najmu lokalu mieszkalnego ( art. 41a ust. 1 ) lub wystąpienia z żądaniem opróżnienia mieszkania ( art. 41a ust. 6 ). Strona powodowa nie zrealizowała wskazanego powyżej obowiązku. W tych okolicznościach przerzucenie na pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> obowiązku wydania mieszkania i spowodowania tym samym jego opuszczenia przez byłą żonę i pełnoletniego syna nie może być uznane za uzasadnione, pozwanego nie może również obciążać wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41;art. 41 ust. 5)">art. 41 ust 5</a> obowiązek odszkodowawczy. Stosownie do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41 a;art. 41 a ust. 3)">art. 41a ust 3</a> w przypadku odmowy zawarcia umowy i odmowy opróżnienia lokalu mieszkalnego obowiązek wskazany w powołanym wyżej przepisie obciąża byłego małżonka. W ocenie Sądu Okręgowego powołany powyżej przepis ma charakter szczególny w stosunku do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41)">art. 41 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.) co oznacza, że potrzeba jego zastosowania wyklucza możliwość zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 41)">art. 41</a>.</p> <p>W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że w ocenie Sądu Okręgowego orzekając o oddaleniu powództwa w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze apelacyjnej przepisów a mianowicie art. 41 ust 5 i ust 7. Pozwany niezwłocznie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami opróżnił lokal mieszkalny faktycznie się z niego wyprowadzając.</p> <p>W omawianej sprawie nie doszło również do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19950860433" title="Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 (art. 37;art. 37 ust. 2;art. 37 ust. 3)">art.37 ust 2 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej</a> ( Dz.U z 2010r Nr 206 poz. 1367 ze zm.). Wskazane przepisy wprowadzają zasadę, że opłaty za używanie lokalu ponoszą solidarnie osoby pełnoletnie stale zamieszkujące w tym lokalu. Pozwany z przyczyn wskazanych powyżej nie spełniał wskazanego kryterium w okresie objętym żądaniem pozwu.</p> <p>Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359 k.c.</a>, poprzez niezasądzenie odsetek od dłużnej kwoty należności głównej dochodzonej pozwem w kwocie 248,07 zł. z tytułu naliczania skapitalizowanych odsetek od kwoty należności głównej wyliczonych na dzień 23 stycznia 2013 r., stwierdzić należy, że zasądzenie powyższej kwoty od pozwanego <span class="anon-block">J. M.</span> z oczywistych względów nie może mieć miejsca. Z kolei wniesiona w tym zakresie apelacja odnosząca się do pozostałych pozwanych nie może odnieść zamierzonego skutku z tej przyczyny, że zaskarżony wyrok nie zawiera w tym zakresie rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji nie oddalił powództwa w stosunku do <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">M. M. (1)</span>. Apelacja jako wniesiona od orzeczenia nieistniejącego podlegała więc odrzuceniu. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2014 r. ( sygn. akt V CZ 39/14 ) w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości żądania lub o wszystkich żądaniach pozwu, strona może - stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 351;art. 351 § 1)">art. 351 § 1 k.p.c.</a> - złożyć wniosek o uzupełnienie orzeczenia; jeżeli zaś wnosi środek odwoławczy dotyczący przedmiotu nieobjętego rozstrzygnięciem w sentencji orzeczenia, to środek ten podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny z powodu braku substratu zaskarżenia. Odrzucenie apelacji znajduje swoją podstawę w treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 373)">art. 373 k.p.c.</a> </p> <p>O oddaleniu apelacji Sąd Okręgowy orzekł na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> </div>