II K 745/13

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II K 745/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 2 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Jarosław Staszkiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: </strong> Grzegorz Kosowski</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Bernadety Bartkowiak-Soi</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 IX, 24 X i 26 XI 2013 roku sprawy </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">V. T.</span>z d. <span class="anon-block">T.</span>,</strong> </p> <p>córki <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z d. <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p> <span class="anon-block">urodzonej w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>,</p> <p>oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. H.</span> z d. <span class="anon-block">I.</span>,</strong> </p> <p>córki <span class="anon-block">A.</span>i <span class="anon-block">J.</span>z d. <span class="anon-block">S.</span>,</p> <p> <span class="anon-block">urodzonej w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych o to, że:</strong> </p> <p>1.  w dniu 21 I 2008 roku w <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem, doprowadziły <span class="anon-block">(...)</span>S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.100 złotych w ten sposób, że <span class="anon-block">V. T.</span>przekazała <span class="anon-block">E. H.</span>nieprawdziwe zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów, z którego wynikało, że <span class="anon-block">E. H.</span>zatrudniona jest w <span class="anon-block">firmie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)</span>na stanowisku zastępca kierownika z wynagrodzeniem miesięcznym brutto z ostatnich trzech miesięcy w kwocie 3.000 złotych na czas nieokreślony, gdzie w rzeczywistości wymieniona była zatrudniona na stanowisku kasjer-sprzedawca z wynagrodzeniem miesięcznym brutto w kwocie 936 złotych na czas określony do dnia 31 XII 2015 roku, a następnie <span class="anon-block">E. H.</span>tak uzyskane zaświadczenie przedłożyła w banku uzyskując kredyt w kwocie 40.100 złotych wprowadzając tym samym pracownika banku w błąd, co do prawdziwych danych zawartych w tym dokumencie i możliwości spłaty kredytu, przy czym dokument ten miał istotne znaczenie dla przyznania kredytu, czym działały na szkodę <span class="anon-block">Banku (...) S.A.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, zaś w stosunku do <span class="anon-block">E. H.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>2.  w dniu 17 XI 2008 roku w <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem, doprowadziły <span class="anon-block">(...)</span> Kasę <span class="anon-block">(...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24.000 złotych w ten sposób, że <span class="anon-block">V. T.</span>przekazała <span class="anon-block">E. H.</span>nieprawdziwe zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów, z którego wynikało, że <span class="anon-block">E. H.</span>zatrudniona jest w <span class="anon-block">firmie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)</span>na stanowisku zastępca kierownika z wynagrodzeniem miesięcznym brutto z ostatnich trzech miesięcy w kwocie 2.100 złotych na czas nieokreślony, gdzie w rzeczywistości wymieniona była zatrudniona na stanowisku kasjer-sprzedawca z wynagrodzeniem miesięcznym brutto w kwocie 1.126 złotych na czas określony do dnia 31 XII 2015 roku, a następnie <span class="anon-block">E. H.</span>tak uzyskane zaświadczenie przedłożyła w <span class="anon-block">(...)</span>uzyskując pożyczkę w kwocie 24.000 złotych wprowadzając tym samym pracownika <span class="anon-block">(...)</span>w błąd, co do prawdziwych danych zawartych w tym dokumencie i możliwości spłaty pożyczki, przy czym dokument ten miał istotne znaczenie dla przyznania kredytu, czym działały na szkodę <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, zaś w stosunku do <span class="anon-block">E. H.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>I.  uznaje oskarżone <span class="anon-block">V. T.</span> i <span class="anon-block">E. H.</span> za winne popełnienia zarzucanych im czynów, opisanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku przy przyjęciu, iż <span class="anon-block">V. T.</span> w obu wypadkach poświadczyła nieprawdę, wystawiając zaświadczenie o zatrudnieniu dla <span class="anon-block">E. H.</span>, zaś ta ostatnia dwukrotnie posłużyła się następnie takim poświadczeniem nieprawdy, przy przyjęciu, iż kwotę kredytu, o którym mowa w pkt 1, oskarżone podzieliły między siebie oraz, że działały one czynem, opisanym w punkcie 1 na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w <span class="anon-block">W.</span>, to jest występków z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> wobec <span class="anon-block">V. T.</span> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> wobec <span class="anon-block">E. H.</span>, przyjmując, iż stanowiły one elementy ciągu przestępstw i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierza: <span class="anon-block">V. T.</span> karę roku pozbawienia wolności, a <span class="anon-block">E. H.</span> karę 10 ( dziesięciu ) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a>, wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okresy próby wynoszące po 4 ( cztery ) lata dla każdej z nich;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 4)">art. 72 § 1 pkt 4 k.k.</a>, zobowiązuje oskarżone w okresie próby do podjęcia stałej pracy zarobkowej;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a>, zobowiązuje oskarżoną <span class="anon-block">V. T.</span>do naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>kwoty 20.000 ( dwudziestu ) tysięcy złotych, a na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>kwoty 15.000 ( piętnastu tysięcy ) złotych, obu w terminie 3 ( trzech ) lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, zaś <span class="anon-block">E. H.</span>do naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>kwoty 12.043,98 złotych ( dwunastu tysięcy czterdziestu trzech złotych i dziewięćdziesięciu ośmiu groszy ), a na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>kwoty 6.551,18 złotych ( sześciu tysięcy pięciuset pięćdziesięciu jeden złotych i osiemnastu groszy ), obu w terminie 3 ( trzech ) lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a>, zwraca <span class="anon-block">(...)</span>S.A. w <span class="anon-block">W.</span>dokumentację, znajdującą się na k. 143 akt sprawy, zaś <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>dokumentację, znajdującą się na k. 106 akt sprawy;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, zwalnia oskarżone od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> <p>Sygnatura akt II K 745/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W 2008 roku <span class="anon-block">E. H.</span> była zatrudniona przez <span class="anon-block">V. T.</span>, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe w <span class="anon-block">J.</span>. W styczniu tego roku uzgodniły, iż <span class="anon-block">E. H.</span> zaciągnie kredyt, którego kwotę otrzyma jej pracodawczyni, zobowiązana następnie do spłaty rat. <span class="anon-block">V. T.</span> wystawiła dla swojej pracownicy zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach, w którym zapisała, że jest ona zatrudniona na czas nieokreślony, jako zastępca kierownika z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 3.000 złotych. <span class="anon-block">E. H.</span>, która wówczas zarabiała 936 złotych na miesiąc, pracując jako kasjer-sprzedawca, na podstawie umowy na czas określony do 31 grudnia 2015 roku, przedstawiła to zaświadczenie wraz z wnioskiem o udzielenie kredytu w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w <span class="anon-block">W.</span> i uzyskała 21 stycznia 2008 roku kredyt w wysokości 40.100 złotych. Większość z tej kwoty przekazała <span class="anon-block">V. T.</span>, część przeznaczyła na spłatę swojego wcześniejszego zobowiązania.</p> <p>W listopadzie 2008 roku <span class="anon-block">V. T.</span>uzgodniła z <span class="anon-block">E. H.</span>, iż ta zaciągnie pożyczkę, którą przekaże w całości pracodawczyni, a ta będzie regulowała należne raty. 17 listopada 2008 roku <span class="anon-block">V. T.</span>, przedkładając zaświadczenie o zarobkach, wystawione przez <span class="anon-block">V. T.</span>, zaciągnęła w <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>pożyczkę w kwocie 24.000 złotych. Z zaświadczenia wynikało, iż zarabia 2.100 złotych na stanowisku zastępcy kierownika, będąc zatrudnioną na czas nieokreślony, podczas gdy faktycznie wówczas uzyskiwała zarobki w wysokości 1.126 złotych, pracując jako kasjer-sprzedawca na podstawie umowy na czas określony. Całość kwoty pożyczki trafiła do <span class="anon-block">V. T.</span>.</p> <p>( dowód: wyjaśnienia <span class="anon-block">E. H.</span> k. 150-151, 178-180, 182-184 i 244,</p> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">V. T.</span> k. 154-155, 173-175 i 244-245,</p> <p>zeznania <span class="anon-block">L. D.</span> k. 56-59 i 250-251,</p> <p>zeznania <span class="anon-block">J. F.</span> k. 94-96 i 251,</p> <p>zeznania <span class="anon-block">R. P.</span> k. 118-119,</p> <p>kopie dowodów wpłaty k. 7-16,</p> <p>kopia świadectwa pracy k. 18,</p> <p>kopie pism k. 19 i 21,</p> <p>kopia zaświadczenia o wysokości zarobków k. 20,</p> <p>kopia umowy o pracę, aneks i rozwiązanie k. 22-24,</p> <p>informacja ZUS k. 73,</p> <p>informacja k. 99-105,</p> <p>umowa z załącznikami k. 106,</p> <p>zestawienie spłat k. 124-127,</p> <p>umowa z załącznikami k. 143,</p> <p>zapis rozmowy k. 260-263 )</p> <p> <span class="anon-block">E. H.</span> ani <span class="anon-block">V. T.</span> nie były dotąd karane za przestępstwa.</p> <p>( dowód: dane o karalności k. 160-161 )</p> <p> <span class="anon-block">E. H.</span> w toku postępowania przyznawała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. W czasie śledztwa wyjaśniła, iż do wzięcia kredytu namówiła ją <span class="anon-block">V. T.</span>, to ona również wybrała bank, który miał go udzielić. Wystawiła oskarżonej zaświadczenie o zatrudnieniu, w którym nieprawdziwie zapisano wysokość zarobków, kwotę kredytu przelano na jej konto. Ona miała spłacać raty i początkowo tak czyniła. Po pewnym czasie namówiła <span class="anon-block">E. H.</span>, aby zawarła kolejną umowę - pożyczki. Znowu wyposażyła ją w zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach. Kwotę pożyczki <span class="anon-block">E. H.</span> przekazała jej zaraz po tym, jak ją otrzymała. Do końca 2009 roku raty wynikające z obu umów były spłacane przez <span class="anon-block">V. T.</span>, następnie jednak zaprzestała ona regulowania tych należności. Przed Sądem oskarżona dodała, iż w 2008 roku mieszkała z rodziną, a potem z konkubentem, zarabiała ponad 900 złotych, nie byłaby w stanie samodzielnie spłacać rat obu zobowiązań.</p> <p> <span class="anon-block">V. T.</span> początkowo nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Następnie jednak przyznała się do ich popełnienia i wyjaśniła, iz wystawiła dla współoskarżonej dwa niezgodne z prawdą zaświadczenia o zatrudnieniu. Udostępniła jej też konto własne i męża do dokonywania spłat rat.</p> <p>Sąd dał wiarę w całości wyjaśnieniom <span class="anon-block">E. H.</span> i częściowo wyjaśnieniom <span class="anon-block">V. T.</span>. Są one zgodne i spójne z innymi dowodami co do tego, iż oskarżone uzgadniały, że pierwsza z nich zaciągnie w 2008 roku dwa kolejne zobowiązania, że przedstawi przy zawieraniu umów zaświadczenia o swoim zatrudnieniu przez <span class="anon-block">V. T.</span>, których treść będzie niezgodna z prawdą, że spłaty zobowiązań będą dokonywane częściowo z konta tej oskarżonej i jej męża. Brak jest dowodów przeciwnych ich wyjaśnieniom w tej części, nie ma innych powodów, by podważać ich wiarygodność w tym zakresie.</p> <p>Co do pozostałych kwestii, Sąd oparł ustalenia faktyczne na wyjaśnieniach <span class="anon-block">E. H.</span>, odmawiając wiary odmiennym twierdzeniom drugiej z oskarżonych. Twierdzenia kobiety, która zawierała kolejne zobowiązania, są zgodne z innymi dowodami, jak również z zasadami doświadczenia życiowego. Dokumenty w postaci dowodów i zestawień wpłat wskazują, iż kwoty na poczet rat często pochodziły z konta <span class="anon-block">V. T.</span> lub jej męża. Żadnego uzasadnienia nie miałoby dokonywanie przez <span class="anon-block">E. H.</span> spłaty zobowiązań w ten sposób, gdyby czyniła to z własnych środków. W szczególności nie miałaby powodu, by wykorzystać do tego konto bankowe <span class="anon-block">D. T.</span>. Przekazywanie części środków na spłatę zobowiązań z tych rachunków dowodzi, że faktycznie dokonywali ich małżonkowie <span class="anon-block">T.</span>, nie zaś <span class="anon-block">E. H.</span>. Należy za wiarygodne uznać jej twierdzenia, iż tak właśnie uzgodniła ze współoskarżoną, gdyż to <span class="anon-block">V. T.</span> i jej mąż mieli być beneficjentami udzielanych przez pokrzywdzone podmioty finansowań.</p> <p>Porównanie wysokości zarobków, uzyskiwanych w 2008 roku przez <span class="anon-block">E. H.</span> z kwotą rat, jakie były uiszczane co miesiąc przy regulowaniu zobowiązań również wskazuje, iż to nie ta oskarżona regulowała owe należności. Zupełnie nielogiczne byłoby zaciągnięcie przez nią kredytu i pożyczki, a następnie uiszczanie przez dłuższy czas rat z kwot w ten sposób uzyskanych. Nie odniosłaby ona wówczas żadnej korzyści, a musiałaby wpłacić pokrzywdzonym podmiotom sumę wyższą, niż od nich otrzymana. Jeżeli natomiast kredyt i pożyczka posłużyłyby jej na spłatę bieżących, innych zobowiązań, to nie byłaby w stanie, nie dysponując majątkiem i otrzymując jedynie około 900 złotych miesięcznie z tytułu wynagrodzenia, regularnie spłacać wymaganych rat. Oczywistym jest zatem, iż były one regulowane z innych źródeł. Postępowanie dowodowe doprowadziło do ujawnienia jedynie jednej możliwości w tym zakresie - uiszczania należności przez <span class="anon-block">V. T.</span> i jej męża.</p> <p>Zapis rozmowy, prowadzonej przez <span class="anon-block">D. T.</span> z córką <span class="anon-block">E. H.</span> jedynie potwierdza prawidłowość przedstawionych wcześniej wniosków. Mąż <span class="anon-block">V. T.</span> przyznał wówczas, iż co najmniej część z kwoty kredytu i pożyczki trafiła do niego i żony, że zobowiązani są oni do spłaty rat. Jest to zgodne z wyjaśnieniami <span class="anon-block">E. H.</span> oraz z innymi, powołanymi wyżej dowodami. Przeprowadzeniu tego dowodu nie stoi na przeszkodzie fakt, iz <span class="anon-block">D. T.</span> odmówił składania zeznań w niniejszym postępowaniu - oświadczenia w czasie omawianej rozmowy padały nie przed organem procesowym, lecz w czasie prywatnej rozmowy. <span class="anon-block">L. D.</span> nie mogła wówczas mieć zamiaru wykorzystania nagrania w postępowaniu karnym - rozpoczęło się ono dopiero w następnym roku, bez jej inicjatywy. Stąd nie ma tu zastosowania zakaz dowodowy, wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 186;art. 186 § 1)">art. 186 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Z tych powodów za niewiarygodne uznano wyjaśnienia <span class="anon-block">V. T.</span>. Twierdząc, iż jedynie pomagała znajomej w uzyskaniu finansowania i przekazywaniu rat, starała się odsunąć od siebie pełną odpowiedzialność za zarzucany czyn, w tym jego konsekwencje finansowe.</p> <p>Za wiarygodne uznano zeznania świadków: <span class="anon-block">L. D.</span>, <span class="anon-block">J. F.</span> i <span class="anon-block">R. P.</span>. Zgodnie z pozostałymi dowodami podawali oni znane sobie okoliczności zdarzeń, opisanych w zarzutach. Brak było powodu, aby pracownicy pokrzywdzonych podmiotów, niezainteresowani rozstrzygnięciem w sprawie, zupełnie obcy dla oskarżonych, chcieli niezgodnie z prawdą przytoczyć znane sobie fakty. <span class="anon-block">L. D.</span> nie twierdziła natomiast, iz była świadkiem zaciągania przez matkę zobowiązań, czy uzgodnień czynionych przy tej okazji przez oskarżone. Podawała, że informacje na ten temat miała z relacji innych osób - oskarżonych i <span class="anon-block">D. T.</span>. Jej twierdzenia były zgodne z wyjaśnieniami <span class="anon-block">E. H.</span>.</p> <p>Ustalenia,w zakresie stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">V. T.</span> czyniono w oparciu o opinię biegłych psychiatrów. Sporządzono ją po bezpośrednim badaniu oskarżonej. Jest jasna, pełna i wewnętrznie spójna. Rzetelność opracowania nie była podważana przez strony.</p> <p>Ustalenia faktyczne w sprawie oparto też na dowodach z dokumentów: kopii dowodów wpłaty, kopii świadectwa pracy, kopii pism, kopii zaświadczenia o wysokości zarobków, kopii umowy o pracę, aneksu i rozwiązania, informacji ZUS, informacji, umów z załącznikami, zestawienia spłat, zapisu rozmowy oraz danych o karalności oskarżonych. Poza zaświadczeniami o zatrudnieniu <span class="anon-block">E. H.</span>, wykorzystanymi w czasie starań o kredyt i pożyczkę, wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana w toku postępowania. Okoliczności powstania tych zaświadczeń wynikają natomiast z innych dowodów, zgodnych w tym zakresie.</p> <p> <span class="anon-block">V. T.</span>przyznała, iż to ona w styczniu i listopadzie 2008 roku wystawiła zaświadczenia dla <span class="anon-block">E. H.</span>, w których niezgodnie z prawdą zapisała dane odnośnie jej zatrudnienia, a które miały być następnie wykorzystane w staraniach o kredyt i pożyczkę. Inne dowody pozwoliły na ustalenie, iż oskarżona korzystała następnie z pozyskanych w ten sposób środków. <span class="anon-block">E. H.</span>potwierdziła natomiast, iż zaciągnęła 21 stycznia 2008 roku kredyt w <span class="anon-block">(...) S.A.</span>Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w <span class="anon-block">W.</span>, a 17 listopada 2008 roku pożyczkę w <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>za pomocą wspomnianych zaświadczeń. Sprawstwo oskarżonych w odniesieniu do zarzucanych im czynów nie budziło zatem wątpliwości.</p> <p>Sąd ustalił, iż oskarżone porozumiały się przed 21 stycznia 2008 roku, iż <span class="anon-block">V. T.</span>, prowadząca działalność gospodarczą, wystawi <span class="anon-block">E. H.</span> zaświadczenie o zatrudnieniu, zawierające nieprawdziwe informacje, w oparciu o które ta ostatnia zawrze umowę kredytu, kwotą którego następnie obie się podzielą. Oskarżone dążyły do wzbogacenia się, a więc działały w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Ustaliły one, że za pomocą zaświadczenia wprowadzą w błąd udzielającego kredyt, co do sytuacji majątkowej <span class="anon-block">E. H.</span> i w ten sposób doprowadzą pokrzywdzony podmiot do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - udzielenia finansowania. Wypełniły w ten sposób znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> Przedstawione przez <span class="anon-block">E. H.</span> zaświadczenie miało istotne znaczenie dla rozpoznania jej wniosku o kredyt. Zachowanie oskarżonych wypełniało więc również znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> <span class="anon-block">V. T.</span>, jako pracodawca, była uprawniona do wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu - użyte następnie w czynnościach prawnych zyskało ono status dokumentu, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> Było nierzetelne - poświadczało nieprawdę. Ten aspekt działania <span class="anon-block">V. T.</span> wypełniał więc znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> <span class="anon-block">E. H.</span> natomiast przedstawiła owo zaświadczenie, posługując sie nim. Oznacza to, iż wypełniła znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> </p> <p>W omawianym zakresie oskarżone uzgodniły plan działania, podzieliły się rolami - udział każdej z nich był kluczowy dla powodzenia całego zamiaru - ustaliły również, jak razem wykorzystają kwotę kredytu. W odniesieniu do tego czynu działały zatem wspólnie i w porozumieniu.</p> <p>W ten sam sposób oceniono zachowania oskarżonych, związane z uzyskaniem przez <span class="anon-block">E. H.</span>w dniu 17 listopada 2008 roku pożyczki z <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>. Podmiot ten w zakresie udzielania podobnego finansowania działa na tej samej zasadzie, co bank, a więc jego działalność chroniona jest przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> Również w tym zakresie, z tych samych, co poprzednio powodów przyjęto, iż oskarżone działały wspólnie i w porozumieniu.</p> <p>Oskarżone w czasie omawianych czynów nie znajdowały się w sytuacji lub stanie, które wyłączałyby ich swobodę działania lub podejmowania decyzji. Nie zaburzał jej stan zdrowia psychicznego <span class="anon-block">V. T.</span>, co wynika z opinii biegłych psychiatrów. Wina oskarżonych nie budziła zatem wątpliwości.</p> <p>Z podanych powodów Sąd uznał oskarżone za winne tego, że:</p> <p>- w dniu 21 stycznia 2008 roku w <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem, doprowadziły <span class="anon-block">(...)</span>S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.100 złotych w ten sposób, że <span class="anon-block">V. T.</span>sporządziła i przekazała <span class="anon-block">E. H.</span>stanowiące poświadczenie nieprawdy nieprawdziwe zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów, z którego wynikało, że <span class="anon-block">E. H.</span>zatrudniona jest w <span class="anon-block">firmie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)</span>na stanowisku zastępca kierownika z wynagrodzeniem miesięcznym brutto z ostatnich trzech miesięcy w kwocie 3.000 złotych na czas nieokreślony, gdzie w rzeczywistości wymieniona była zatrudniona na stanowisku kasjer-sprzedawca z wynagrodzeniem miesięcznym brutto w kwocie 936 złotych na czas określony do dnia 31 XII 2015 roku, a następnie <span class="anon-block">E. H.</span>tak uzyskanym zaświadczeniem posłużyła się w ten sposób, że przedłożyła w banku uzyskując kredyt w kwocie 40.100 złotych wprowadzając tym samym pracownika banku w błąd, co do prawdziwych danych zawartych w tym dokumencie i możliwości spłaty kredytu, przy czym dokument ten miał istotne znaczenie dla przyznania kredytu, po czym kwotą kredytu oskarżone następnie się podzieliły, czym działały na szkodę <span class="anon-block">(...) S.A.</span>Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w <span class="anon-block">W.</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->- </strong>w dniu 17 listopada 2008 roku w <span class="anon-block">J.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem, doprowadziły Południowo Zachodnią Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24.000 złotych w ten sposób, że <span class="anon-block">V. T.</span>sporzadziła i przekazała <span class="anon-block">E. H.</span>stanowiące poświadczenie nieprawdy, nieprawdziwe zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów, z którego wynikało, że <span class="anon-block">E. H.</span>zatrudniona jest w <span class="anon-block">firmie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...)</span>na stanowisku zastępca kierownika z wynagrodzeniem miesięcznym brutto z ostatnich trzech miesięcy w kwocie 2.100 złotych na czas nieokreślony, gdzie w rzeczywistości wymieniona była zatrudniona na stanowisku kasjer-sprzedawca z wynagrodzeniem miesięcznym brutto w kwocie 1.126 złotych na czas określony do dnia 31 XII 2015 roku, a następnie <span class="anon-block">E. H.</span>tak uzyskanym zaświadczeniem posłużyła się w ten sposób, że przedłożyła je w <span class="anon-block">(...)</span>uzyskując pożyczkę w kwocie 24.000 złotych wprowadzając tym samym pracownika <span class="anon-block">(...)</span>w błąd, co do prawdziwych danych zawartych w tym dokumencie i możliwości spłaty pożyczki, przy czym dokument ten miał istotne znaczenie dla przyznania kredytu, czym działały na szkodę <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>, to jest czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> wobec <span class="anon-block">V. T.</span>, zaś w stosunku do <span class="anon-block">E. H.</span>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>Czyny te zostały popełnione w odstępie kilku miesięcy, w taki sam sposób. Wypełniały znamiona z tych samych przepisów. Należało je zatem uznać za elementy ciągu przestępstw, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> </p> <p>Społeczną szkodliwość czynów oskarżonych uznano za znaczną. Ma na to wpływ przede wszystkim wysokość spowodowanej przez nie szkody, lecz również premedytacja w jej wywołaniu, gdyż działania te wymagały planowania, przygotowania fałszywych dokumentów, współdziałania dwóch osób. Podnosi wagę czynów <span class="anon-block">V. T.</span> fakt, iż to ona zdecydowała o dokonaniu przestępstw, zaplanowała je. Natomiast wagę czynów <span class="anon-block">E. H.</span> zwiększa to, iż jej rola w kolejnych występkach była decydująca - to ona podpisywała kolejne umowy, decydowała o przeznaczeniu uzyskanych środków.</p> <p>Okolicznościami łagodzącymi dla <span class="anon-block">E. H.</span> były jej dotychczasowy tryb życia oraz zachowanie w toku postępowania. Oskarżona ta nie była dotąd karana za przestępstwa, a więc nie jest osobą skłonną do naruszania zasad porządku prawnego. W połączeniu z ustaleniem, iż inicjatywa popełnienia przestępstw pochodziła od współoskarżonej, która potrzebowała środków finansowych na własne potrzeby, pozwala to na przyjecie, iz <span class="anon-block">E. H.</span> z własnego popędu nie byłaby skłonna do dokonania zarzuconych czynów. Nadto oskarżona ta sama zainicjowała postępowanie karne w tym przedmiocie, choć faktycznie początkowo chciała uchodzić za pokrzywdzoną, nie przyjmując do wiadomości, iż uczestniczyła w przestępczym procederze, a nie była jego ofiarą. Jednak również po przedstawieniu zarzutów, <span class="anon-block">E. H.</span> podawała rzetelnie wszystkie okoliczności zdarzeń, nawet dla siebie niekorzystne. Dowodzi to jej chęci poniesienia konsekwencji za własne, nieodpowiednie zachowania, zrozumienia naganności wcześniejszego postępowania. Nie jest ona zatem osobą zdemoralizowaną, która wymagałaby zastosowania zbyt surowych środków oddziaływania.</p> <p>Dla <span class="anon-block">V. T.</span> okolicznością łagodzącą był dotychczasowy tryb życia. Oskarżona ta nie była dotąd karana za przestępstwa. Należy zatem przyjąć, iż jedynie poważne problemy finansowe skłoniły ją do dwukrotnego popełnienia występku. Przy zastosowaniu wystarczająco surowych, odpowiednich środków oddziaływania, możliwe będzie przywrócenie jej do prawidłowego trybu życia i odwiedzenie od naruszania zasad prawa w przyszłości.</p> <p>Z podanych powodów Sąd wymierzył za przypisane czyny <span class="anon-block">V. T.</span> karę roku pozbawienia wolności, zaś <span class="anon-block">E. H.</span> karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Z uwagi na dotychczasową niekaralnośc obu oskarżonych, zdecydowano o warunkowym zawieszeniu wymierzonych im kar. Okres próby związany z tym środkiem probacyjnym wyznaczono dla każdej z nich na 4 lata. Dopiero taki, stosunkowo długi czas będzie wystarczający do zweryfikowania trafności pozytywnej prognozy, przyjętej wobec każdej z nich - sprawczyni poważnych przestępstw.</p> <p>Aby pomóc oskarżonym w powrocie do prawidłowego trybu życia oraz umożliwić im uregulowanie zobowiązań finansowych, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 4)">art. 72 § 1 pkt 4 k.k.</a>, zobowiązano je do podjęcia stałej pracy zarobkowej.</p> <p>Sąd zdecydował też o orzeczeniu od oskarżonych na rzecz aktualnych następców pokrzywdzonych podmiotów, obowiązku naprawienia szkody w postaci pozostałych do spłaty kwot należności głównych z tytułu udzielonych kredytu i pożyczki. Przy ustalaniu wysokości tego obowiązku w odniesieniu do każdej ze sprawczyń, wzięto pod uwagę kwotę zysku odniesionego przez każdą z nich, jak również ich udział w dokonanym występku. <span class="anon-block">V. T.</span>znacznie powiększyła swój majątek w oparciu o świadczenia pokrzywdzonych podmiotów, natomiast <span class="anon-block">E. H.</span>uczyniła to tylko w niewielkiej części – w wysokości pozostałego do spłaty pierwszego z przyznanych finansowań - i to tylko z wcześniejszego z finansowań. Stąd to pierwsza z oskarżonych powinna uregulować większość pozostałej do naprawienia szkody. Dlatego też zobowiązano ją do zapłaty na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>kwoty 20.000 złotych, zaś na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>kwoty 15.000 złotych, natomiast <span class="anon-block">E. H.</span>do zapłaty na rzecz pierwszego z tych podmiotów sumy 12.043,98 złotych, a na rzecz drugiego z nich 6.551,18 złotych. Biorąc pod uwagę, iż obecnie żadna z nich nie posiada majątku i nie uzyskuje dochodów, termin wykonania tego obowiązku określono na 3 lata od dnia uprawomocnienia się wyroku dla każdej z nich.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a>, zwrócono następcom prawnym pokrzywdzonych podmiotów dokumentację związaną z umowami, zawartymi przez <span class="anon-block">E. H.</span>.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, z uwagi na przedstawioną sytuację majątkową oskarżonych, zwolniono je od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> </div>