II AKa 389/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 389/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 2 grudnia 2013r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Mirosława Strzelecka (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Marek Celej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego i oskarżyciela </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->posiłkowego <span class="anon-block"> (...) SA</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 02 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt XII K 10/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zasądza od <span class="anon-block">M. G.</span> koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym opłatę w kwocie zł 300 (trzysta) na rzecz Skarbu Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 21 lipca 2006 r. <br/>w <span class="anon-block">W.</span> będąc zatrudniony na stanowisku dyrektora <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <br/>w <span class="anon-block">R.</span> i z tego tytułu będąc obowiązanym do zajmowania się sprawami majątkowymi w/w firmy, niedopełniając ciążących na nim obowiązków <br/>w postaci przestrzegania procedury udzielania gwarancji ubezpieczeniowej, udzielił <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> gwarancji ubezpieczeniowej na kwotę 4 mln zł, pomimo braku stosowanego pełnomocnictwa do wykonania tej czynności udzielonego przez zarząd <span class="anon-block"> (...)</span>, nieuzyskania pozytywnego wyniku oceny ryzyka oraz nieopłacenia składki za gwarancję przez <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, czym spowodował szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w wysokości 4 mln zł na szkodę <span class="anon-block"> (...) SA</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, z tym że ustalił, iż oskarżony dopuścił się go w bliżej nieustalonym okresie, jednakże nie wcześniej niż <br/>w dniu 21 lipca 2006 r. i nie później niż w dniu 10 sierpnia 2006 r. tj. za winnego występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 3)">art. 296 § 3 k.k.</a> skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> obowiązek częściowego naprawienia szkody na rzecz <span class="anon-block"> (...) SA</span> przez zapłatę kwoty 120.000 (sto dwadzieścia tysięcy) złotych.</p> <p>Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe <br/>w kwocie 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 300 (trzysta) złotych, pozostałe wydatki poniesione przez Skarb Państwa przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego </em> </strong>zarzucając mu:</p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na:</p> <p>a)  uznaniu oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu pomimo, że nie pozwala na to ujawniony <br/>w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim konwalidowanie przez Zarząd pokrzywdzonej <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wszelkich dokonanych przez oskarżonego czynności;</p> <p>b)  pominięciu przy ustalaniu winy oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> zawiłości gospodarczych i przyjmowanie ryzyka za zdarzenia przez pokrzywdzoną Spółkę, jak również specyfiki i sposobów wydawania dyspozycji i poleceń służbowych obowiązujących w tego typu podmiotach;</p> <p>c)  błędnym przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">M. G.</span> był osobą obowiązaną do zajmowania się sprawami majątkowymi firmy pomimo, że wszelkie czynności mógł skutecznie zawrzeć jedynie na podstawie udzielonego pełnomocnictwa przez Zarząd Spółki i mógł podejmować wyłącznie działania w zakresie udzielonego pełnomocnictwa i imieniu osób go udzielających, a odpowiedzialność jego ograniczała się wyłącznie za przekroczenie umocowania;</p> <p>2. naruszenie prawa procesowego tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.p.k.</a> - polegającego na orzeczeniu wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego poprzez zapłatę kwoty 120.000 zł (stu dwudziestu tysięcy złotych) pomimo, że Sąd I instancji przy jego orzekaniu nie kierował się zasadami prawa cywilnego dotyczącymi ustalenia faktycznej szkody majątkowej poniesionej przez pokrzywdzoną Spółkę (pomniejszenie o faktyczne korzyści w postaci darmowch reklam w prasie <br/>i telewizji dotyczących likwidacji szkody, korzyści uzyskanej w związku <br/>z uzyskaniem składki ubezpieczeniowej, składek osobowych uzyskanych od klientów <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span>, a także pominięciu stanowiska Zarządu tejże Spółki w zakresie „nie poniesienia szkody przez pokrzywdzoną Spółkę”;</p> <p>3. naruszenie prawa procesowego tj.:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> - polegającego na czynieniu niekorzystnych domniemań co do winy oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span>, gdy stan dowodów zebranych w sprawie nie pozwala na ustalenie takich faktów;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> - polegającego na dokonaniu przez Sąd I instancji powierzchownej, błędnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,</p> <p>c)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> polegającego na nie wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, orzeczeniu o winie oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> wyłącznie na podstawie dowodów obciążających i pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonego, bez uzasadnienia takiego stanowiska.</p> <p>Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił by Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">G.</span>, względnie uchylił zaskarżony wyrok <br/>i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zarzuty podniesione w apelacji są nietrafne i to w stopniu wręcz oczywistym, a tym samym zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie. </strong> </p> <p>Wbrew stanowisku autora apelacji Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę nie dopuścił się obrazy wskazanych przepisów postępowania karnego, a poczynione przez ten Sąd ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym, który został poddany bardzo szczegółowej analizie i przekonywująco uzasadniono, którym z przeprowadzonych dowodów i dlaczego Sąd dał wiarę, a którym i z jakich przyczyn wiarygodności odmówił.</p> <p>Nie budzi wątpliwości fakt, iż oskarżony <span class="anon-block">M. G.</span> w okresie objętym aktem oskarżenia był zatrudniony na stanowisku dyrektora filii <span class="anon-block"> (...) SA</span> w <span class="anon-block">R.</span> i posiadał pełnomocnictwo dyrektora oddziału do zawierania umów ubezpieczenia do wysokości ustalonego limitu.</p> <p>Z zakresu jego obowiązków wynikało, iż był on zobowiązany do zawierania umów ubezpieczenia zgodnie z pełnomocnictwem i sporządzanie wniosków o ubezpieczenie wymagających akceptacji dyrektora oraz dokonywania oceny ryzyka zawieranych umów ubezpieczenia <br/>i sprawowania nadzoru nad prawidłowością zawierania umów i stosowania taryf.</p> <p>Ponosił też odpowiedzialność za skutki prawne podejmowanych decyzji i podpisywanych dokumentów (pkt V ppkt 1 zakresu obowiązków <br/>k. 1412-1414).</p> <p>Bezspornym jest także, że w bliżej nieokreślonym terminie jednakże nie wcześniej niż w dniu 21 lipca 2006 r. i nie później niż w dniu 10 sierpnia 2006 r. udzielił on <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> gwarancji ubezpieczeniowej na kwotę 4 milionów zł, mimo, iż w tej dacie nie posiadał wymaganego pełnomocnictwa do dokonania tej czynności udzielonej przez <span class="anon-block"> Zarząd (...)</span>, a nadto w sytuacji, gdy nie zostały spełnione warunki udzielenia gwarancji ubezpieczeniowej wynikające z zasad zawierania umów zlecenia udzielania gwarancji ubezpieczonych wprowadzonych uchwałą Zarządu <span class="anon-block"> (...) SA</span> nr 11/04 z 30 stycznia 2004 r. do których należało uzyskanie pozytywnego wyniku oceny ryzyka i opłacenie składek za gwarancję.</p> <p>Zasadnie zatem przyjmuje Sąd I instancji, wbrew odmiennemu poglądowi autora apelacji, iż <span class="anon-block">M. G.</span> z racji pełnionej funkcji dyrektora filii <span class="anon-block"> (...) SA</span> był zobowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi podmiotu w którym był zatrudniony na podstawie umowy o pracę.</p> <p>Do zakresu jego obowiązków należało zawieranie umów ubezpieczenia również samodzielnie do wysokości ustalonego limitu oraz ponoszenia odpowiedzialności za poodejmowane decyzje i podpisywane dokumenty.</p> <p>Oznaczało to, iż spoczywał na nim obowiązek działania racjonalnego, zgodnego z zasadami sztuki zarządzania majątkiem przez tzw. „dobrego gospodarza”.</p> <p>Argumenty poodnoszone w uzasadnieniu apelacji, iż relacje pomiędzy Prezesem Zarządu <span class="anon-block">W. K.</span> a oskarżonym były tego rodzaju, że wykluczał możliwość odmowy wykonania przez niego poleceń zwierzchnika są nie do zaakceptowania.</p> <p>Podkreślić bowiem należy, iż oskarżony nie był zwykłym pracownikiem filii Oddziału (jak stwierdza skarżący), lecz sprawował stanowisko dyrektora obowiązanego do sprawowania nadzoru nad prawidłowością zawieranych umów.</p> <p>Zawierając przedmiotową umowę oskarżony nie tylko naruszył obwiązujące procedury wynikające z zasad zawierania umów udzielania gwarancji ubezpieczeniowych nie dopełniając ciążących na nim obowiązków, ale ignorując w pełni negatywną opinię o ocenie ryzyka nadużył zaufania podmiotu, który powierzył mu do prowadzenia swoje interesy majątkowe, wyrządzając tym interesom szkodę.</p> <p>Zasadnie także ustalił Sąd orzekający, iż oskarżony działał umyślnie <br/>z zamiarem ewentualnym, albowiem mając świadomość negatywnej oceny ryzyka, co sam przyznawał w swoich wyjaśnieniach, był również świadomy tego, iż jego działanie może doprowadzić do <span class="anon-block"> odpowiedzialności (...)</span> i wypłatę świadczeń z tytułu udzielonych gwarancji.</p> <p>Fakt, że również inne osoby były zainteresowane podpisaniem omawianej umowy, w tym prezes zarządu <span class="anon-block"> (...) SA</span> <span class="anon-block">W. K.</span>, na co wskazuje fakt późniejszego, lecz ze wsteczną datą udzielenia oskarżonemu wymaganego pełnomocnictwa – nie może ekskulpować <span class="anon-block">M. G.</span> i zwalniać go ze spoczywających na nim obowiązków właściwego zarządzania majątkiem firmy, którą reprezentował.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji znajdują one bowiem pełne oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym, który Sąd ten w sposób bardzo szczegółowy przeanalizował i ocenił zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie naruszając przy tej ocenie reguł określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Za nieuzasadnione należy także uznać pozostałe zarzuty zawarte <br/>w apelacji.</p> <p>Za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> </p> <p>Odnosząc się do tego zarzutu podnieść należy, iż stan nie dających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia ustaleń niewątpliwych mimo wykorzystania wszystkich przewidzianych prawem metod i w tym znaczeniu jest kategorią obiektywną.</p> <p>Natomiast stwierdzenie istnienia „nie dających się usunąć wątpliwości „w oparciu o subiektywne oceny i przekonanie apelującego i to bez szczegółowego wskazania owych wątpliwości, wyłącznie w celu wsparcia tym stwierdzeniem polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu <br/>a w istocie w celu wprowadzenia tej polemiki do postępowania odwoławczego nie stwarza ani stanu nie dających się wątpliwości, ani podstawy do skutecznego zarzutu apelacyjnego.</p> <p>Zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> określonej w tym przypisie nie można bowiem rozumieć jako reguły swoistego uproszonego traktowania wątpliwości.</p> <p>Wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych winny być bowiem wyjaśnione i usunięte przez wszechstronną analizę całości materiału dowodowego i dopiero, gdy po wykorzystaniu, wszystkich istniejących możliwości nie można ich usunąć, należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjął jedynie ustalenia niewątpliwe, a wszystkie wątpliwości zdołał wyjaśnić w toku przewodu sądowego.</p> <p>Również nieuzasadniony jest zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </p> <p>W tym miejscu podkreślić należy, iż naruszenie wskazanej wyżej normy może polegać jedynie na pominięciu jakiejś okoliczności ujawnionej <br/>w toku rozprawy, bądź też na oparciu ustaleń faktycznych na okoliczności <br/>w jej toku, nieujawnionej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 09 września <br/>1997 r. Prok. i Prawo 1997/10/12).</p> <p>Nie można zarzutu obrazy tego przepisu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeśli zostały one rozważone <br/>i ocenione przez Sąd orzekający w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.</p> <p>Za całkowicie nieuzasadniony należy też uznać zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> Wbrew stanowisku skarżącego rozumowanie Sądu Okręgowego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni warunkom określnym w tym przepisie.</p> <p>Sąd ten po przeanalizowaniu wszystkich przeprowadzonych dowodów wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.</p> <p>Nie sposób także zgodzić się z zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, zwłaszcza, gdy zważy się na wysokość szkody wyrządzonej pokrzywdzonej instytucji, która z tytułu udzielonej gwarancji musiała wypłacić kwotę 4 mln zł oraz fakt, iż kwota orzeczona od oskarżonego tytułem naprawienia szkody stanowi zaledwie 3% tej sumy.</p> <p>Prawidłowo i należycie uzasadniona jest również ocena prawna czynu oskarżonego, a wymierzona w jej ramach kara nie nosi cech rażącej niewspółmiernej surowości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> zwłaszcza, iż została ona orzeczona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia <br/>z jednoczesnym zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania.</p> <p> <strong> <!-- -->Z omówionych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. </strong> </p> </div>