IV Pa 32/13

<p>Sygn. akt IV Pa 32/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2013r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="442"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Katarzyna Antoniak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Jacek Witkowski (spr.)</p> <p>SO Jerzy Zalasiński</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Iwona Chojecka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. w Siedlcach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. B.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy</p> <p>na skutek apelacji powoda <span class="anon-block">W. B.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>z dnia 26 marca 2013r. sygn. akt IV P 644/12</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od powoda <span class="anon-block">W. B.</span> na rzecz <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">M.</span> kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję. </strong> </p> <p>Sygn. akt IV Pa 32/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">W. B.</span> w pozwie z dnia 16.11.2012 r. skierowanym przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu (...) Sp. z o. o.</span> w <span class="anon-block">M.</span> wnosił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 12.733 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14.03.2012 r. oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na pozew pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. wyrokiem z dnia 26.03.2013 r. oddalił powództwo oraz zasądził od powoda <span class="anon-block">W. B.</span> na rzecz pozwanego przedsiębiorstwa kwotę 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sąd Rejonowy rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach faktycznych:</p> <p>Powód <span class="anon-block">W. B.</span> był pracownikiem <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">M.</span> od dnia 01.01.2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy zawartej na czas określony do dnia 31.12.2015 roku. W dniu 17.11.2011 roku pozwana Spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52;art. 52 § 1;art. 52 § 1 pkt. 1)">art. 52 § 1 pkt. 1 kp</a>. Powód złożył odwołanie od rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia i w trakcie postępowania odwoławczego przed Sądem Rejonowym prowadzonym pod sygn. IV P 632/11 strony zawarły ugodę pozasądową na mocy której pozwany pracodawca zobowiązał się przywrócić powoda do pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku i na dotychczasowych warunkach pracy i płacy a nadto wypłacić mu kwotę 1355,20 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. W ugodzie tej strony ustaliły również, że zawarta ugoda wyczerpuje ich wszelkie wzajemne roszczenia wynikające ze stosunku pracy. w następstwie zawartej ugody powód cofnął pozew i w tej sytuacji Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w wymienionej sprawie. Dalej Sąd Rejonowy ustalił, że powód zgłosił pracodawcy w dniu 14.03.2012 roku gotowość do wykonywania pracy, wówczas pracodawca zaproponował mu podpisanie nowej umowy o pracę na warunkach identycznych jak umowa obowiązująca przed rozwiązaniem z nim stosunku pracy w dniu 17.11.2011 r. Powód jednakże odmówił podpisania takiej umowy. W tej sytuacji pracodawca potwierdził na piśmie warunki podjętej pracy stanowiącej wykonaniem ugody pozasądowej. Powód odmówił przyjęcia tego pisma i kontynuował pracę na dotychczasowym stanowisku. W dniu 24.04.2012 roku pracodawca wypowiedział <span class="anon-block">W. B.</span> umowę o pracę z zachowaniem dwu tygodniowego okresu wypowiedzenia.</p> <p>W rozważaniach Sąd Rejonowy stwierdził, iż roszczenie powoda za czas pozostawania bez pracy nie znajduje oparcia w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> ani też nie wynika z żadnej umowy. Sąd nie podzielił stanowiska powoda, że podstawą dochodzenia jego roszczeń stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 kp</a>. Sąd powołał się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56 § 1)">§ 1</a> tego samego przepisu, który stanowi, że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie więcej niż za 3 miesiące chyba, że znajduje się w okresie ochronnym, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 39)">art. 39 kp</a>. W dalszej części rozważań Sąd I instancji wskazał, iż w dacie rozwiązania stosunku pracy ubezpieczony mając ukończone 59 lat był uprawniony do emerytury w wieku obniżonym, czego potwierdzeniem była decyzja ZUS z dnia 5.12.2012 roku przyznająca mu prawo do tego świadczenia. Sąd Rejonowy stwierdził, że w świetle regulacji Oddziału VI <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksu Pracy</a> odszkodowanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1)">art. 56 § 1</a> oraz możliwość dochodzenia wynagrodzenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2</a> jest uzależnione od istnienia orzeczenia sądowego przywracającego pracownika do pracy. Wywodząc z przepisów tego oddziału swój pogląd Sąd I instancji ocenił, iż prawo do wynagrodzenia za pracę za cały okres pozostawania bez pracy jest następstwem przywrócenia do pracy dokonanego wyłącznie przez Sąd. Nie ma podstaw do przyjęcia, ze <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 57)">art. 56 i 57 kp</a> są skierowane nie tylko do Sądu ale i do pracodawcy. Z powodem rozwiązano umowę o pracę ale nie doszło do stwierdzenia przez Sąd bezprawności rozwiązania a tylko w następstwie tego powstałoby po stronie powoda prawo do domagania się wynagrodzenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 kp</a>. W dalszej części rozważań Sąd odniósł się do kwestii skutków ugody pozasądowej. W wywodach tych Sąd wskazał, że strony same uzgodniły, że powód ma zostać przywrócony do pracy przez samego pracodawcę. W treści ugody nie znalazł się zapis aby pozwany pracodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Sąd stwierdził, również, że dywagacje powoda o nieważności ugody w tej części są bezprzedmiotowe. <span class="anon-block">W. B.</span> nie dochodzi bowiem wynagrodzenia za pracę w okresie zatrudnienia, ale o wynagrodzenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 57)">art. 57 kp</a>.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1 kpc</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 11;§ 11 ust. 1;§ 11 ust. 1 pkt. 2;§ 6;§ 6 pkt. 5)">§ 11 ust. 1 pkt. 2 i § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2003 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).</p> <p>Od wyroku tego apelację złożył pełnomocnik powoda, który zaskarżył wyrok w całości. Apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1)">art. 56 § 1 kp</a> poprzez przyjęcie, iż o przywróceniu do pracy orzeka jedynie Sąd a tym samym, iż ugoda w tym zakresie jest niedopuszczalna co prowadziłoby do twierdzenia, iż Sąd nie mógł, a co uczynił umorzyć postępowania z powództwa <span class="anon-block">W. B.</span> na skutek cofnięcia pozwu o przywrócenie do pracy z uwagi na zawarcie ugody pozasądowej w tym przedmiocie a także, że możliwość zgłoszenia roszczenia za czas pozostawania bez pracy jest możliwe jedynie po uzyskaniu wyroku Sądu przywracającego pracownika do pracy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> poprzez obciążenie powoda kosztami zastępstwa procesowego zważywszy na roszczenie powoda oraz zasady współżycia społecznego. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 12.732,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14.03.2012 r. oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. W uzasadnieniu apelacji, jej autor twierdził, że ocena prawna możliwości dochodzenia przez powoda roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy dokonana przez Sąd I instancji jest błędna. Skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu, że zobligowany on był do zbadania czy ugoda, którą zawarł powód z pozwanym pracodawcą nie zmierzała do obejścia prawa i czy była zgodna z zasadami współżycia społecznego i czy nie naruszała słusznego interesu pracownika. Sąd powinien był uznać ugodę pozasądową za niedopuszczalną. W końcowej części uzasadnienie apelacji pełnomocnik powoda twierdził, że wbrew zasadnie słuszności wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> powód został obciążony kosztami zastępstwa procesowego podczas, gdyż orzecznictwo w tego rodzaju sprawach wskazuje, że w sprawach gdzie mamy do czynienia z pracownikiem z wieku emerytalnym Sąd powinien uwzględniać jego słuszny interes i nie obciążać go kosztami zastępstwa procesowego.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pełnomocnik strony pozwanej wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik argumentował, iż stanowisko strony powodowej, która podważa ugodę zawartą między stronami jest próbą przeforsowania wybranych tez i do dowolnej interpretacji stanu faktycznego. Autor odpowiedzi na apelację podzielił ocenę prawną Sądu I instancji podkreślając, że Sąd ten wyczerpująco i dokładnie wyjaśnił stan prawny związany z brakiem możliwości wykreowania przez strony ugody stosunku pracy bez złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy o pracę co w całości odpowiada interpretacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 47)">art. 47 kp</a>. Odnośnie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> pełnomocnik strony pozwanej wywodził, że zarzut naruszenia tego przepisu jest oczywiście niesłuszny. Twierdził, że to powód jest stroną prowokująca konflikty i spory z byłym pracodawcą. Podkreślił również, że powód mimo zawarcia ugody przez cały czas podejmuje w stosunku do pozwanej spółki uporczywe działania zmierzające do eskalacji konfliktu.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej pełnomocnicy stron popierali uprzednio zajęte stanowiska procesowe. W toku postępowania Sąd Okręgowy dopuścił dowód z akt sprawy IV P 632/11. W sprawie tej toczyło się postępowanie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach w związku z rozwiązaniem z powodem przez pozwaną spółkę umowy o pracę w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52;art. 52 § 1)">art. 52 § 1 kp</a>, które to postępowanie zostało zakończone umorzeniem postępowania wobec zawarcia ugody pozasądowej przez strony i cofnięciem pozwu przez pozwanego. W tych samych aktach znajduje się skarga o wznowienie postępowania wniesiona przez powoda <span class="anon-block">W. B.</span>. Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego o wznowienie postępowania odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie IV P 632/11.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego apelacja strony powodowej jest niezasadna. Sąd Rejonowy poczynił szczegółowe ustalenia faktyczne i ocenił materiał dowodowy w granicach przewidzianych treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Również ocena prawna dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. W istocie spór pomiędzy stronami dotyczył oceny prawnej tj. czy powód może dochodzić roszczeń o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 kpc</a> w sytuacji gdy podstawą przywrócenia nie był wyrok sądowy. Sąd II instancji podzielił wywody prawne, które zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje wyłącznie wtedy, gdy nastąpiło ono w wyniku orzeczenia Sądu Pracy. trafnie Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że usytuowanie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 kp</a> znajduje się w Oddziale VI <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a>, który to oddział zawiera katalog roszczeń, które przysługują pracownikowi z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Regulacja zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1)">art. 56 § 1 kp</a> jednoznacznie wskazuje, że wymienione w tym oddziale roszczenia mogą być dochodzone w następstwie przywrócenia do pracy lub odszkodowania orzeczonego przez Sąd Pracy. w tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji przyjął w przedmiotowej sprawie, iż powód nie jest uprawniony do dochodzenia roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, gdyż nie został on przywrócony w następstwie wyroku sądowego. Niesłuszny jest również zarzut apelującego, że Sąd miał obowiązek oceny ugody pozasądowej, którą zawarły strony w trakcie postępowania odwoławczego toczonego w sprawie IV P 632/11 w tym postępowaniu. Ocena taka dokonana została w tamtym postępowaniu w którym Sąd Pracy nie zakwestionował tejże ugody i umorzył postępowanie. Podkreślić należy, iż jak wynika z pism procesowych zawartych w aktach IV P 632/11 powód nie złożył zażalenia od postanowienia o umorzeniu postępowania i dopiero podjął próbę podważenia prawomocnego rozstrzygnięcia w drodze skargi o wznowienie postępowania. Te czynności jednak nie doprowadziły do wznowienia postępowania w wymienionej sprawie. Roszczenie które zostało zgłoszone w przedmiotowej sprawie zmierza w istocie do podważenia skutków prawnych oświadczenia woli stron, które zostało złożone w trakcie postępowania w sprawie IV P 632/11 w postaci ugody pozasądowej. Zdaniem Sądu Okręgowego tego rodzaju działania nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku i wobec prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie IV P 632/11 ugoda pozasądowa wywiera skutki prawne również w tym postępowaniu m.in. w zakresie roszczeń z tytułu wynagrodzenia za pracę. Dlatego też Sąd uznał apelację strony powodowej za bezzasadną, jednocześnie Sąd nie podzielił argumentacji w zakresie zaniechania obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego, ponieważ jako były pracownik nie korzysta on z jakichś szczególnych przywilejów w zakresie od zwolnienia od kosztów zastępstwa procesowego. Zgłaszając roszczenie o wynagrodzenie powód powinien był liczyć się z kosztami poniesionymi w procesie i przygotować odpowiednie środki finansowe na wypadek niekorzystnego rozstrzygnięcia. Powód nie wykazał również aby jego sytuacja rodzinna i majątkowa była na tyle niekorzystna aby uniemożliwiała mu poniesienie kosztów procesu.</p> <p>Mając powyższe na względzie Sąd z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 11;art. 98 § 11 ust. 2)">§ 11 ust. 2</a> powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. Sąd obciążył powoda kosztami zastępstwa procesowego za II instancję.</p> </div>