III AUa 314/13

<p>Sygn. akt: III AUa 314/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Lucyna Guderska</p> <p>Sędziowie: SSA Iwona Szybka (spr.)</p> <p>SSO del. Beata Michalska</p> <p>Protokolant: sekr. sądowy Przemysław Trębacz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. w Łodzi</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">C. N.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">O.</span> </strong> </p> <p>o emeryturę,</p> <p>na skutek apelacji organu rentowego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt: V U 1938/12;</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p>Sygn. akt: III AUa 314/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 11 października 2012 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">O.</span> odmówił <span class="anon-block">C. N.</span> prawa do emerytury w obniżonym wieku, argumentując, że ubezpieczony nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. Organ rentowy nie zaliczył w poczet szczególnego stażu pracy okresu zatrudnia ubezpieczonego w Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span> w okresie od 1 stycznia 1973 roku do 31 grudnia 1988 roku na stanowisku traktorzysty.</p> <p>Odwołanie od powyższe decyzji, w dniu 31 października 2012 roku, wniósł <span class="anon-block">C. N.</span>, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i podnosząc, że z uwagi na fakt likwidacji Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span>, w chwili obecnej nie ma możliwości pozyskania właściwego świadectwa pracy w szczególnych warunkach. W związku z powyższym, ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do emerytury wcześniejszej od dnia 15 lipca 2012 roku.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł<br/>o jego oddalenie. Organ rentowy podniósł, że <span class="anon-block">C. N.</span> nie udokumentował 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ubezpieczony nie przedłożył bowiem stosownego świadectwa pracy. Ponadto, mimo, że z treści świadectwa pracy z dnia 30 grudnia 1988 roku wynika w prawdzie, iż ubezpieczony w spornym okresie wykonywał pracę traktorzysty, to nie wiadomo jednak, czy w okresie tym był on pracownikiem, czy też członkiem Spółdzielni. W związku z powyższym, zdaniem organu rentowego, nie ulega wątpliwości, że na dzień 1 stycznia 1999 roku, <span class="anon-block">C. N.</span> nie spełniał przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 roku Sąd Okręgowy w Kaliszu, zmienił decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyznał odwołującemu <span class="anon-block">C. N.</span>, prawo do emerytury poczynając od dnia 15 lipca 2012 roku.</p> <p>Powyższe orzeczenie poprzedziły następujące ustalenia faktyczne:</p> <p> <span class="anon-block">C. N.</span> urodził się w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku. Ubezpieczony był pracownikiem Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span> w okresie od 1 stycznia 1973 roku do 31 grudnia 1988 roku zatrudnionym na stanowisku traktorzysty. W tym czasie stanowisko pracy nie uległo zmiany. Pracę traktorzysty wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.</p> <p>Na dzień 1 stycznia 1999 roku ubezpieczony posiadał 25 lat 4 miesiące i 3 dni ogólnego stażu ubezpieczeniowego. Poza badanym okresem <span class="anon-block">C. N.</span> nie wskazał innych okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>W świetle powyższych ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że odwołanie <span class="anon-block">C. N.</span> zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił uznać, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki emerytury wcześniejszej <br/>w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach <br/>i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. W okresie od 1 stycznia 1973 roku do 31 grudnia 1988 roku <span class="anon-block">C. N.</span>, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonywał, bowiem pracę kierowcy ciągniki, odpowiadającą pracy wymienionej w wykazie A dziale VIII pkt. 3 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach (Dz.U. nr 8 poz. 43 z póź. zm.). Realizacja pozostałych przesłanek nie była przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kwestionowana.</p> <p>W związku z powyższym Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję <br/>i przyznał <span class="anon-block">C. N.</span> prawo do emerytury na podstawie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS od dnia 15 lipca 2012 roku.</p> <p>Powyższe orzeczenie, w dniu 8 lutego 2013 roku, zaskarżył w całości apelacją Zakład Ubezpieczeń Społecznych zarzucając mu:</p> <p>1. naruszenie prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz.U. 2009, nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.),</p> <p>2. naruszenie przepisów o postępowaniu tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.</p> <p>W uzasadnieniu zarzutów apelacji skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy całkowicie pominął, fakt, iż <span class="anon-block">C. N.</span>, w zależności od pory roku wykonywał różne prace. Latem ubezpieczony wykonywał przede wszystkim prace polowe, a zimą prace transportowe dla rolników i innych zakładów. Powyższe przeczy ustaleniu, że <span class="anon-block">C. N.</span> wykonywał pracę kierowcy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto, jeśli nawet przyjąć, że <span class="anon-block">C. N.</span> w spornym okresie zatrudnienia rzeczywiście stale wykonywał pracę kierowcy ciągnika, to wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego, nie sposób uznać, by prace te odpowiadały wykazowi A stanowiącemu załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych <br/>w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Praca kierowcy zakwalifikowana została przez ustawodawcę do działu dotyczącego prac wykonywanych w transporcie i łączności. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że <span class="anon-block">C. N.</span> wykonywał prace polowe, a zimą prace transportowe dla rolników i innych zakładów. Z tego powodu nie sposób uznać, by ubezpieczony wykonywał stale i pełnym wymiarze czasu pracy pracę kierowy ciągnika w transporcie, skoro wykonywał również prace polowe. Co więcej, Spółdzielnia Kółek Rolniczych nie należała do branży transportowej, ani do branży związanej z łącznością. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej charakterystyki czynności pracowniczych wykonywanych przez <span class="anon-block">C. N.</span> w spornym okresie zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span>, która odzwierciedla rzeczywiste obowiązki wykonywane przez niego na stanowisku kierowcy ciągnika.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zmianami) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn.</p> </dd> </dl> <p>Z kolei w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43, ze zmianami) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,</p> </dd> </dl> <p>ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Pracą w warunkach szczególnych jest przy tym praca świadczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wskazanych w załączniku A do rozporządzenia z 7.02.1983r. (§ 1 i § 2 rozporządzenia). Normatywne rodzaje prac w szczególnych warunkach wyróżnia kryterium merytoryczne i formalne; pierwsze dotyczy wykonywania stale i w pełnym wymiarze takiej pracy, warunkiem drugiego jest wymienienie jej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzeniu z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>. Nie ulega wątpliwości, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy), w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych <br/>w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 14 września 2007 roku, w sprawie III UK 27/07, OSNP 20078/21-22/325). Decydującą rolę w analizie charakteru pracy ubezpieczonego z punktu widzenia uprawnień emerytalnych ma zatem możliwość zakwalifikowania jej pod którąś z pozycji ww. załącznika do rozporządzenia. W świetle bowiem art. 32 ust. 4 ustawy 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pracami w szczególnych warunkach nie są wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami, lecz jedynie takie, które zostały rodzajowo wymienione w tym rozporządzeniu. (por. wyrok Sądu Najwyższego 2010-06-01, II UK 21/10, Legalis).</p> <p>W judykaturze wyjaśniono, jak słusznie podnosi skarżący, że wyodrębnienie prac w wykazie A stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia ma charakter stanowiskowo - branżowy i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z 1 czerwca 2010 roku, II UK 21/10 (LEX nr 619638), specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki.</p> <p>Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że praca kierowcy ciągnika, którą w świetle prawidłowych ustaleń Sądu I instancji niewątpliwie wykonywał <span class="anon-block">C. N.</span> w spornym okresie zatrudnienia, wymieniona jest w poz. 3 działu VIII wykazu A, który to dział istotnie obejmuje transport i łączność. Transport jest działem gospodarki, związanym <br/>z przemieszczaniem ludzi i ładunków w przestrzeni przy wykorzystaniu odpowiednich środków transportu. Transport, w szczególności transport towarowy, jest przy tym ściśle powiązany z pozostałymi działami gospodarki, przy czym niejednokrotnie jest on wykonywany nie tylko przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorstwa, firmy), których przedmiotem działalności są wyłącznie usługi transportowe, i które z tego powodu nie są przyporządkowane do tego właśnie działu gospodarki. Z wyjaśnień <span class="anon-block">C. N.</span> oraz zeznań przesłuchanych świadków <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">Z. D.</span> wynika, że w trakcie zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span> ubezpieczony wykonywał wyłącznie prace kierowcy ciągnika, uczestnicząc w pracach polowych oraz wykonując usługi tarnsporotowe. Wykorzystując ciągnik, ubezpieczony zajmował się m.in. opryskami, orką rekultywacją. Wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy. Innych prac nie wykonywał. Rodzaj wykonywanych przez ubezpieczonego prac potwierdza też legitymacja ubezpieczeniowa, świadectwo pracy, protokół z 28 marca 1974r. Wszystkie te dokumenty znajdują się w aktach. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy uprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, że praca wykonywana przez <span class="anon-block">C. N.</span> w spornym okresie zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span> była pracą w szczególnych warunkach wymienioną w wykazie A, dział VIII, poz. 3, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku. Jakkolwiek istotnie spółdzielnie kółek rolniczych nie należą do sektora transportowego gospodarki, to jednak nie może ujść uwadze, że pod poz. 3 działu VIII tego wykazu, poza pracą kierowców ciągników, wymienione zostały również prace kierowców kombajnów lub pojazdów gąsienicowych. Nie ulega wątpliwości, że kombajny są w zdecydowanej większości maszynami rolniczymi służącymi m.in. do zbioru zbóż i roślin okopowych, roślin sadowniczych, do siewu i sadzenia roślin uprawnych a także do wykonywania niektórych zabiegów agrotechnicznych. Tym samym kombajny, podobnie jak i ciągniki (traktory), przede wszystkim są wykorzystywane w rolnictwie, głównie przy pracach polowych, nie zaś w transporcie. Podobnie pojazdy gąsienicowe są urządzeniami służącymi do poruszania się po terenach bagnistych, pustynnych, czy niedostępnych ze względu na nadmierną pochyłość lub niestabilność podłoża, oraz – jako pojazdy poruszające się z nieznaczną szybkością - nie służą głównie do prac transportowych, lecz stosowane są powszechnie w wojsku i jako maszyny do robót ziemnych. Kierowcy zarówno ciągników, jak i kombajnów czy pojazdów gąsienicowych muszą zdobyć szczególne uprawnienia do kierowania tymi pojazdami nie tylko z uwagi na ich większe gabaryty, ale i specyficzną obsługę (np. ze względu na dodatkowe oprzyrządowanie czy konieczność wykonania specjalistycznych prac) oraz warunki, w jakich te pojazdy są prowadzone (zwiększony hałas, nadmierne drgania, nieutwardzone podłoże, po którym się poruszają i związane z tym np. zapylenie). To właśnie te specyficzne warunki pracy panujące przy kierowaniu tymi pojazdami zdecydowały, w ocenie Sądu Apelacyjnego, że prace kierowców ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych zostały zaliczone do prac wykonywanych w szczególnych warunkach, czyli prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości i wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne bądź otoczenia. Przyjęcie, że tylko kierowcy ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych zatrudnieni w firmach transportowych wykonywali pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wypaczałoby sens tej regulacji, gdyż te specyficzne pojazdy wykorzystywane są przede wszystkim do określonego rodzaju prac polowych, wojskowych, ziemnych, a nie jako środek transportu. Poza sporem jest bowiem, że praca w szczególnych warunkach to praca, w której pracownik w sposób znaczny narażony jest na niekorzystne dla zdrowia czynniki, co wynika wprost z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Praca w takich warunkach przyczynia się do szybszego obniżenia wydolności organizmu, stąd też osoba wykonująca taką pracę ma prawo do emerytury wcześniej niż inni ubezpieczeni. Prawo to stanowi przywilej i odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 27 ustawy, a zatem regulujące je przepisy należy wykładać w sposób gwarantujący zachowanie celu uzasadniającego to odstępstwo. Skoro zatem prawo do emerytury w wieku niższym od powszechnego z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest ściśle związane z szybszą utratą zdolności do zarobkowania z uwagi na szczególne warunki lub szczególny charakter pracy, to decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie winny mieć narażające na szkodliwe dla zdrowia warunki pracy ubezpieczonego, nie zaś dział gospodarki, do którego należał wówczas jego pracodawca.</p> <p>W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać, że niewątpliwie praca <span class="anon-block">C. N.</span> jako kierowcy ciągnika w Spółdzielni Kółek Rolniczych w <span class="anon-block">K.</span> wykonywana była w warunkach narażenia na niekorzystne dla zdrowia czynniki (hałas, drgania, zapylenie) i jako praca wymieniona w wykazie A dziale VIII poz. 3 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku, była pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Tym samym zaaprobować należy stanowisko Sądu Okręgowego, że <span class="anon-block">C. N.</span> spełnił wszystkie warunki wymienione <br/>w art. 184 tej ustawy do przyznania mu prawa do emerytury.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, uznając roztrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację organu rentowego jako bezzasadną.</p> <p>Przewodniczący: Sędziowie:</p> </div>