IV Ka 792/13

<p>Sygn. akt IV Ka 792/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Ireneusz Bieniek (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Urszula Gubernat</p> <p>SR del. Izabella Pękala</p> <p>Protokolant: st. prot. Ewa Krzyk</p> <p>przy udziale Marii Zębali Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 roku, sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art 158§ kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt II K 729/12</p> <p>wyrok w zaskarżonej części, to jest w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span>, utrzymuje w mocy i zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 (sto dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Urszula Gubernat SSO Ireneusz Bieniek SSR Izabella Pękala </em> </p> <p>Sygn. akt IV Ka 792/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. P.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 8 lipca 2012 roku w <span class="anon-block">P.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> wziął udział w bójce używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża przez co naraził <span class="anon-block">D. K.</span>, który doznał obrażeń ciała w postaci ran kłutych w okolicy biodra prawego, uda prawego i lewego w sumie sześć ran kłutych o głębokości od 8 do 12 cm i innych uczestników zdarzenia w osobach <span class="anon-block">W. K.</span>, <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">B. P.</span>, czym naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. K.</span>, <span class="anon-block">K. P.</span>, <span class="anon-block">B. P.</span>, <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> zostali oskarżeni o to, że</p> <p>w dniu 8 lipca 2012 roku w <span class="anon-block">P.</span> województwa <span class="anon-block"> (...)</span> wzięli udział w bójce poprzez zadawanie uczestnikom zdarzenia uderzeń rękoma po całym ciele i kopanie, czym narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub 157 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 kk</a>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>.</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Myślenicach wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 729/12 orzekł w tym przedmiocie następująco:</p> <p>1.  uznaje oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. P.</span> </strong> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia a stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> i za to na mocy tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>2.  uznaje oskarżonych<strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. P.</span>, <span class="anon-block">K. P.</span>, <span class="anon-block">W. K.</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> za winnych popełnienia czynu zarzucanego im aktem oskarżenia a stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i za to na mocy tego przepisu wymierza im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>3.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 kk</a> warunkowo zawiesza oskarżonym <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. P.</span>, <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> </strong>wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata wobec każdego z nich, oddając ich w okresie próby pod dozór kuratora;</p> <p>4.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 2)">art. 70 § 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 2)">art. 73 § 2 kk</a> warunkowo zawiesza oskarżonym <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. P.</span> i <span class="anon-block">W. K.</span> </strong> wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata wobec każdego z nich, oddając ich w okresie próby pod dozór kuratora;</p> <p>5.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądza na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe: od oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. P.</span> </strong> w kwocie 105 zł tytułem wydatków i 180 zł tytułem opłaty wymierzonej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>, od oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. P.</span> </strong> w kwocie 461,18 zł tytułem wydatków i 120 zł tytułem opłaty wymierzonej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> oraz od oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. P.</span>, <span class="anon-block">W. K.</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> </strong>w kwotach po 105 zł tytułem wydatków i po 120 zł tytułem opłat wymierzonych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> <p>Wyrok ten zaskarżył tylko obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> zarzucając w apelacji:</p>obrazę przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wyroku, a to : <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2)">art. 4, 5 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> polegającą na :<p>- błędzie logicznego rozumowania, przejawiającym się w dowolnej ocenie dowodów na których Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie, co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i skazania <span class="anon-block">D. K.</span> za udział w bójce w sytuacji gdy działał on w warunkach obrony koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny atak na jego życie ze strony braci <span class="anon-block">P.</span>;</p> <p>- naruszeniu zasady obiektywizmu poprzez wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, na niekorzyść oskarżonego i pominięcie okoliczności przemawiających za wersją zdarzeń prezentowaną przez oskarżonego,</p> <p>- nienależyte wyjaśnienie w pisemnym uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd I instancji nie przyjął, iż sprawca działał w ramach obrony koniecznej lub ewentualnie na czym mogło polegać przekroczenie jej granic</p> <p>poprzez :</p> <p>- dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż pomiędzy braćmi <span class="anon-block">K.</span> a <span class="anon-block">P.</span> doszło do bójki, w sytuacji gdy materiał dowodowy wskazuję, iż <span class="anon-block">D. K.</span> został napadnięty i pobity przez braci <span class="anon-block">P.</span>, a sam działał w warunkach obrony koniecznej,</p> <p>- dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na interpretowaniu wszelkich zaistniałych wątpliwości w sprawie na niekorzyść oskarżonego oraz oparcie się na nieprecyzyjnych zeznaniach świadków: <span class="anon-block">A. M.</span>, <span class="anon-block">D. S.</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> w zakresie opisywania zdarzenia, jako bójki mimo, iż żaden z nich zdarzenia faktycznie nie widział, a wiedzę na jego temat czerpali z własnych domysłów i z tego co usłyszeli na wsi i pod sklepem,</p> <p>- pominięcie i nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do istotnego fragmentu zeznań świadka funkcjonariusza Policji <span class="anon-block">K. M. (2)</span> złożonych na rozprawie w dniu 16 kwietnia 201 roku, w których potwierdził, iż to on był od początku sprawy jej referentem, był na miejscu i dokonywał ustaleń przebiegu zdarzenia, co skutkowało wydaniem przez niego postanowienia „o wszczęciu dochodzenia w sprawie pobicia <span class="anon-block">D. K.</span> (a nie bójki przyp. obrońcy) z użyciem niebezpiecznego narzędzia zaistniałego w dniu 8 lipca 2012 roku w <span class="anon-block">P.</span>”,</p> <p>- pominięciu w uzasadnieniu wyroku fragmentu wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">B. P.</span>, wskazujących na to, iż oskarżony ten pobiegł do domu po braci by zemścić się na <span class="anon-block">D. K.</span> i następnie wraz z nimi napadł na mego przy kładce, gdy <span class="anon-block">D. K.</span> wracał do domu cyt.</p> <p>,,Pobiegłem do domu i byłem tam 10-15 minut, a potem wyszliśmy z braćmi... Poszliśmy bo wiedzieliśmy, że <span class="anon-block">D. K.</span> i <span class="anon-block">W. K.</span> idą do domu... Mój brat na co dzień mc chodzi z nożem, miał go pierwszy raz w życiu” (protokół rozprawy z dnia 10 stycznia 2013 roku),</p> <p>- nieuzasadnione zatem i dowolne przyjęcie, że materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne uznanie, że oskarżony brał udział w bójce, a przedstawiona przez niego wersja wydarzeń, iż został napadnięty i złożone wyjaśnienia zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności (str. 3 uzasadnienia).</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> od zarzuconego mu czynu,</p> <p>ewentualnie o :</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty są nietrafne.</p> <p>Wbrew zarzutom podniesionym w skardze apelacyjnej Sąd </p> <p> Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, a więc zgodnej z dyrektywami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, która w konsekwencji pozostaje pod ochroną tego przepisu.</p> <p>Ocenę tą Sąd Rejonowy w wyczerpujący sposób przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazując jakim dowodom dał wiarę, a jakim waloru wiarygodności odmówił i dlaczego.</p> <p>Chybiony jest zatem zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żaden sposób nie wynika, aby Sąd Rejonowy miał jakiekolwiek wątpliwości w zakresie poszczególnych elementów ustalonego stanu faktycznego.</p> <p>Wątpliwości takich nie miał także i Sąd Odwoławczy, a brak jest także podstaw do powzięcia takich wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> w ogóle nie przystaje do treści apelacji, bowiem skarżący nie wskazuje jakich to czynności na rozprawie zaniechał Przewodniczący, które to czynności mogłyby prowadzić do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.</p> <p>Apelujący odwołuje się jedynie do fragmentu wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">B. P.</span> z którego rzeczywiście zdaje się wynikać, iż wyszedł z braćmi <span class="anon-block">G. P.</span> i <span class="anon-block">K. P.</span> z domu, aby zemścić się na braciach <span class="anon-block">K.</span>. Nie oznacza to przecież jednak, iż <span class="anon-block">D. K.</span> nie jako pierwszy zaatakował oskarżonego <span class="anon-block">K. P.</span>.</p> <p>Apelujący zapomina, iż początek zdarzenia miał miejsce wcześniej przed sklepem, kiedy to właśnie oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span> zaatakował oskarżonego <span class="anon-block">B. P.</span>, który przed nim uciekał, a za nimi pobiegł jeszcze oskarżony <span class="anon-block">W. K.</span>.</p> <p>Oskarżonemu <span class="anon-block">B. P.</span> udało się uciec do domu, po</p> <p>czym ponownie wyszedł z niego z dwojgiem także oskarżonych w tej sprawie, braci.</p> <p>Skoro zatem całe zdarzenie zostało zainicjowane przez oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span>, który zaatakował i gonił oskarżonego <span class="anon-block">B. P.</span> to zasady doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania wskazują, iż widząc ponownie braci <span class="anon-block">K. P.</span>, także pierwszy zaatakował <span class="anon-block">K. P.</span>.</p> <p>Gdyby nawet jednak to bracia <span class="anon-block">P.</span> (jak chce apelujący) w tej drugiej fazie zdarzenia byli napastnikami, to i tak brak jest podstaw do przyjęcia iż oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span> działał w obronie koniecznej. Bójka rozpoczęła się bowiem wcześniej w momencie, gdy <span class="anon-block">D. K.</span> pod sklepem zaatakował <span class="anon-block">B. P.</span>, a następnie go gonił.</p> <p>Przestępstwo bójki nie jest uwarunkowane, ani jednością działania, ani jednością miejsca, ani też udziałem wszystkich uczestników w całym jej przebiegu. Bójka pozostaje jednolitym czynem mimo, że zawiera przerwy i przenosi się z miejsca na miejsce, a także mimo tego, że kolejno biorą w niej udział różne osoby (por. wyrok SA w Lublinie z dn. 7.08.2003r. sygn. II AKa 143/2003).</p> <p>Aprobując takie stanowisko Sąd Odwoławczy przyjmuje, iż druga faza zdarzenia, która miała miejsce po około 10-15 minut po tym jak oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span> zaatakował oskarżonego <span class="anon-block">B. P.</span> była częścią tego samego zdarzenia, a więc bójki zainicjowanej przez oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span>, niezależnie od tego, która ze stron pierwsza zaatakowała w fazie drugiej. Obie strony wykazywały wzajemnie wolę walki, żadna więc z nich, w tym oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span>, nie może powoływać się na działanie w obronie koniecznej.</p> <p>Całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący zeznań policjanta świadka <span class="anon-block">K. M. (2)</span>.</p> <p>Gdyby uznać ten zarzut za zasadny w opisie i kwalifikacji prawnej czynu zawartej w akcie oskarżenia, a następnie w wyroku decydowałby policjant dokonujący w oparciu o pozaprocesowe rozpytania i oględziny wstępnej kwalifikacji prawnej zdarzenia, w postanowieniu o wszczęciu dochodzenia.</p> <p>W związku powyższym uznając apelację za niezasadną, a nadto mając na uwadze, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień, które należałoby uwzględnić niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 440;art. 455)">art. 439,440 i 455 kpk</a>) Sąd Odwoławczy wyrok w zaskarżonej części utrzymał w mocy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>) i w związku z tym kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążył oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>).</p> <p> <em> <!-- -->SSO Urszula Gubernat SSO Ireneusz Bieniek SSR Izabella Pękala </em> </p> <p>MK</p> </div>